โจวตู้เจวียนมิรู้ว่าบุฟเฟ่ต์คือสิ่งใด โจวหน่วนอวี้แนะนำอย่างแข็งขัน นางจึงยินดีตามไปด้วย
โจวหน่วนอวี้ถามนางว่าเคยทานบุฟเฟ่ต์มาก่อนหรือไม่ เมื่อรู้ว่านางไม่เคย ก็เริ่มชักชวนอย่างบ้าคลั่ง อธิบายกฎลับของการทานบุฟเฟ่ต์
"เข้าไปข้างในแล้ว เริ่มแรกอย่าเพิ่งดื่มน้ำมาก และอย่าเพิ่งรีบทานของหวาน ของพวกนี้ทานเข้าไปก็อิ่ม ไม่คุ้มค่า!
เข้าไปก็ต้องทานของแพงก่อน เจ้าแพ้อาหารทะเลหรือไม่? ชอบทานอาหารทะเลหรือไม่? หากชอบทานอาหารทะเล ก็ทานอาหารทะเลก่อน อาหารทะเลแพง แถมไม่กินที่ท้อง ค่อนข้างจะคุ้มทุน
รองลงมาก็คือทานเนื้อ ข้าดูแล้ว ที่นี่มีเนื้อวากิว M7 อันนี้ก็แพง อร่อย ทานอันนี้มาก ๆ ก็ไม่ขาดทุน
ข้าว เส้น ซาลาเปาไส้แป้ง ซาลาเปา อาหารหลักพวกนี้อย่าได้แตะต้อง มันกินที่ท้องเกินไป ไม่อิ่มสักกี่คำก็จุก ที่ไม่คุ้มค่าที่สุด!"
โจวตู้เจวียนฟังไปตั้งมาก ฟังจนงุนงง ไม่ค่อยเข้าใจ การไปโรงอาหารกับคุ้มทุนหรือไม่คุ้มทุนเกี่ยวข้องกันอย่างไร?
จนกระทั่งนางมาถึงภัตตาคารบุฟเฟ่ต์ เห็นวัตถุดิบหลากหลายตระการตาเรียงรายเต็มโถงใหญ่ทั้งโถง จ่ายเงินเก้าสิบแปดต่อคนแล้ว ทั้งหมดก็ให้ทานได้ตามอำเภอใจ
ของกินนั้น ทั้งที่บินบนฟ้า วิ่งบนดิน ว่ายในน้ำ มีครบทุกอย่าง!
ยังมีที่โจวหน่วนอวี้เรียกว่าอาหารทะเล ในแคว้นต้าอวี่ยิ่งเป็นของหายาก ที่เรียกว่าหรูหราบนเขาและรสเลิศในทะเล รสเลิศในทะเลก็คืออาหารทะเล หอยเป๋าฮื้อขนาดฝ่ามือแต่ละตัว ทำให้โจวตู้เจวียนได้เห็นเป็นครั้งแรกว่าหอยเป๋าฮื้อในหนังสือนั้นเป็นเช่นไร