หลังจากโจวตู้เจวียนเก็บตะพาบน้ำตัวใหญ่ ชำระเงินส่วนที่เหลือ และวางเงินมัดจำสำหรับการรับซื้อครั้งต่อไป นัดหมายเวลามารับสินค้าครั้งหน้าเรียบร้อยแล้ว นางก็เข็นตะพาบน้ำที่รับซื้อมาเดินจากไป
ระหว่างนั้นยังมีผู้ไม่รู้จักสอดปากเข้ามา บอกว่าอยากช่วยรับซื้อตะพาบน้ำ แต่ล้วนถูกโจวตู้เจวียนปฏิเสธโดยตรง
โจวตู้เจวียนกล่าวว่า "ข้าไม่รู้จักพวกท่าน และไม่เคยร่วมมือกับพวกท่านมาก่อน ดังนั้นข้าจึงมิอาจไว้วางใจ ข้าไว้ใจเพียงท่านผู้เฒ่าสวีผู้นี้เท่านั้น ทุกครั้งที่มาก็จะทำการค้ากับท่านผู้เฒ่าสวีแต่เพียงผู้เดียว
หากครั้งหน้าข้ามาแล้วไม่พบท่านผู้เฒ่าสวี ความร่วมมือรับซื้อตะพาบน้ำของเราก็จะยุติลง เงินมัดจำที่ให้ไปข้าก็จะถือว่าทิ้งลงน้ำเสีย
พวกท่านผู้ใดต้องการขายตะพาบน้ำ ก็ไปหาท่านผู้เฒ่าสวีเถิด"
จากนั้นภายใต้สายตาอันเปี่ยมด้วยความซาบซึ้งของคุณตาสวี นางก็พยักหน้าให้แล้วจึงจากไป
อันที่จริงการทำการค้ากับคุณตาสวีเพียงผู้เดียว ก็เป็นการปกป้องความปลอดภัยของคุณตาสวีทางอ้อมด้วยเช่นกัน
ปกป้องมิให้เขาถูกผู้ที่อิจฉาริษยาคอยกลั่นแกล้ง ถูกแทนที่ เพราะทรัพย์สินเงินทองย่อมโน้มนำจิตใจผู้คน!
นี่ก็เป็นเหตุที่คุณตาสวีซาบซึ้งยิ่งนัก เขายิ่งตั้งมั่นว่า จะต้องรับซื้อตะพาบน้ำตัวใหญ่ให้โจวตู้เจวียนอย่างดี ตะพาบน้ำที่เอาตัวด้อยมาปะปน เขาจะปฏิเสธทั้งหมด!
หลังจากโจวตู้เจวียนจัดการทุกอย่างเสร็จ จึงได้ออกจากท้องทุ่งหญ้ากับหวังอิง กลับเข้ากลุ่มขบวนของหมู่บ้านหนานหู และกลับเข้าเต็นท์ของตน