"ฮวาโต้วซานคืออะไร…?" โจวตู้เจวียนเอ่ยถามด้วยความงุนงง ชัดเจนว่าสิ่งนี้อยู่นอกเหนือความรู้ของนาง
นางศึกษาแต่เรื่องของพื้นเมืองเท่านั้น มิได้เคยเรียนรู้เรื่องไม้หรือเครื่องไม้เหล่านี้เลย
ส่วนกล่องไม้ที่ใช้บรรจุขวดยานัตถุ์นั้น ก็เป็นของแถมที่ได้มาจากคนขายตอนซื้อของมา นางไม่เคยเปลี่ยนมันเลยด้วยซ้ำ
นางเพียงคิดว่า ของแถมที่ให้มาพร้อมของที่ซื้อ คงไม่ใช่ของล้ำค่าอันใดหรอกกระมัง?
แต่เมื่อดูท่าทีของหยางหลิ่วมู่แล้ว ไม้ที่ใช้ทำกล่องนี้ ช่างดูมีราคายิ่งนัก?
หยางหลิ่วมู่มองแววตาใสซื่องุนงงของโจวตู้เจวียน ก็รู้ทันทีว่านางคงไม่ทราบว่าไม้ฮวาโต้วซานนี้มีค่ามากเพียงใด
เขาจึงสาธยายพร่ำสอนยืดยาวให้โจวตู้เจวียนฟังรวดเดียว ความโดยสรุปคือ ไม้ฮวาโต้วซานเหล่านี้เป็นที่นิยมมาช้านานตั้งแต่โบราณกาล แต่เพราะผู้คนในยุคใหม่ตัดฟันอย่างไม่ยั้งคิด ป่านนี้จึงใกล้สูญสิ้นและกลายเป็นไม้หวงห้ามไปแล้ว
นอกจากของเก่าที่ตกทอดกันมาแล้ว การจะได้ไม้ฮวาโต้วซานที่เพิ่งตัดใหม่นั้นยากยิ่งนัก
งานแกะสลักจากไม้ฮวาโต้วซานล้วนขายได้ในราคาสูงล้ำ
หยางหลิ่วมู่มีอาชีพคลุกคลีกับไม้ จึงอ่อนไหวต่อเรื่องเหล่านี้เป็นพิเศษ
ที่โจวตู้เจวียนเอาไม้ฮวาโต้วซานมาทำเป็นแค่กล่องใส่ของเฉย ๆ เช่นนี้ เขารู้สึกอาลัยอาวรณ์ยิ่งนัก ช่างฟุ่มเฟือยเกินไป!
ถึงขั้นที่เขาต่อว่าเจ้าพิพิธภัณฑ์ซุนผู้ซื้อหีบแต่คืนมุก คือให้เจ้าพิพิธภัณฑ์ซุนเก็บขวดยานัตถุ์ข้างในไปเสีย แล้วขายกล่องไม้แดงข้างนอกให้เขาแทน