สายฝนค่อย ๆ ซาลง กระบวนเดินทางมาได้ราวครึ่งวันแล้ว
พุ่มไม้สองข้างทางบนภูเขายังมีหยาดน้ำหยดลงมา อากาศอบอวลด้วยกลิ่นอับของดินและหญ้าเขียวปนกัน
โจวต้าอวี่เดินนำหน้าสุดของกระบวน เสื้อกันฝนสานเปียกโชกตั้งแต่แรก แนบตัวหนักอึ้ง ทุกครู่เขาจำต้องสะบัดแขนเสื้อเพื่อสลัดน้ำฝนที่ขังในชายแขนออก
เคราะห์ดีที่ภายในเสื้อกันฝนสานเขายังสวมเสื้อกันฝนเนื้อแน่นบางเบาอีกชั้น ญาติพี่สาวแท้ ๆ ของเขายัดให้ เพียงพอจะต้านทานความเย็นชื้นทั้งปวง
“หยุดก่อน!” ท้ายกระบวนพลันมีเสียงตะโกนดังมา
ชายฉกรรจ์ที่เข็นรถลากอยู่หลายคนชะงักเท้า ล้อจมลึกลงในโคลนมากขึ้นอีก
โจวจงซิ่นเร่งฝีเท้ามาจากกลางกระบวน ตวาดเสียงดังว่า “มีผู้เฒ่าหรือเด็กคนใดตกหล่นหรือไม่ น้ำในกระเปาะเพียงพอหรือเปล่า”
“เพียงพอเจ้าค่ะ!” มีป้าสาวคนหนึ่งเบียดแทรกมาจากด้านหลัง มือยังกำผ้าชุบน้ำหมาด ๆ ไว้ “เพียงแต่รองเท้าฟางถูกน้ำแช่ซึมไปหมด ต้องหาเวลาเปลี่ยนสักคู่”
โจวจงซิ่นพยักหน้ารับ แล้วเดินไปด้านหน้าอีกหลายก้าว
หลิวไป๋ขี่ม้าอยู่ริมกระบวน สายฝนไหลย้อยลงมาตามหมวกสาน เขาไม่สนใจจะปัด เพียงแต่ใช้สายตาสองข้างกวาดมองผนังเขาโดยรอบไม่หยุด
ฝนหยุดตกแล้วในที่สุด
ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนแรกที่สังเกตเห็น ข่าวแพร่สะพัดเหมือนน้ำไหลจากหัวกระบวนสู่ท้ายกระบวน
ในหมู่ผู้คนมีเสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกดังขึ้นหลายครั้ง พวกเด็ก ๆ ก็ไม่ร้องไห้อีกต่อไป สตรีพากันปล่อยมือที่ปิดหูเด็ก ๆ ไว้ ความเร็วในการเคลื่อนขบวนก็เร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
โจวตู้เจวียนเดินอยู่กลางกระบวน นางยกมือปาดน้ำบนใบหน้า กำลังจะเอ่ยปากพูดสิ่งใด ทางด้านหน้าก็มีเสียงฝีเท้ากระหืดกระหอบดังขึ้น