หลิวไป๋พุ่งเข้ามา ร่างกายเปียกโชกไปหมดแล้ว “คุณหนูตู้เจวียน ให้ขบวนรถหยุดพักก่อนเถิด รอให้ฝนซาแล้วค่อยออกเดินทาง”
เสียงพูดเพิ่งขาดหาย สายฟ้าก็ผ่าเสียดฟ้าลงมา ตามติดด้วยเสียงฟ้าร้องกึกก้องสนั่นหู
เด็กๆ หลายคนตกใจร้องไห้จ้าแหวกฝน บรรดาสตรีเร่งเอามือปิดหูเด็กๆ ไว้ ในลานบ้านชุลมุนวุ่นวาย
เถ้าแก่โรงเตี๊ยมวิ่งออกมาจากโถงด้านหลัง ตะโกนลั่น “โอ๊ย คุณนายโจว! ฝนเอย มันตกประหลาดนัก! วันนี้เกรงว่าจะออกเดินทางไม่ได้แล้ว!”
โจวตู้เจวียนขมวดคิ้ว “ฝนเช่นนี้พบเห็นได้บ่อยหรือ”
“ไม่บ่อย! ไม่บ่อย!” เถ้าแก่เนี้ยปาดน้ำฝนบนใบหน้า “ทว่าฟ้าดินแถบกั้นโจวก็เป็นเช่นนี้ เปลี่ยนปุบปับ ดวงอาทิตย์ยังแผดกล้าอยู่เมื่อครู่ พริบตาเดียวก็ราดลงมาจนเปียกปอนเป็นลูกหมาตกน้ำ!”
“แล้วทางภูเขาล่ะ ฝนเช่นนี้ ทางภูเขายังเดินได้หรือไม่”
สีหน้าของเถ้าแก่เนี้ยเปลี่ยนไป ขยับเข้ามาใกล้ ลดเสียงต่ำ “คุณนายโจว ข้าน้อยกล่าวเฉพาะกับท่าน หากถามตามตรงจากข้า ตอนฝนเริ่มตก ทางภูเขายังเดินได้ เหตุใดน่ะหรือ ฝุ่นคลุ้งถูกกดทับไว้ ไม่ฟุ้งตลบ
ทว่าหากฝนยังตกไม่หยุด ดินและหินบนภูเขาอิ่มน้ำเข้าเต็มที่ ก็ยากที่จะบอกได้”
“ยากจะบอก หรือจะว่า”
เถ้าแก่เนี้ยมองไปรอบทิศ แล้วขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม “น่ากลัวที่สุดก็คือโคลนภูเขาถล่ม หินร่วงหล่น ทางภูเขานี้ด้านหนึ่งเป็นหน้าผาชัน อีกด้านเป็นหุบเหวลึก ฟ้าใสเดินทางไร้ปัญหา วันฝนพรำก็ต้องวางใจลำบาก