แพรไหมสีแดงสดรองรับผ้าไหมสีทองอร่าม ด้านบนประทับตราอ๋องเซียวเหยาสีแดงชาดและตราประจำเมืองฉยงโจว
เอกสารทางการที่มีอักษรพู่กันตวัดอย่างสง่างามว่า “รองผู้บัญชาการกองทัพเรือฉยงโจว” และ “ข้าหลวงใหญ่ปกครองอ่าวหยาโจว” เปล่งประกายระยิบระยับท่ามกลางแสงตะวัน
ชายชราโจวกุมเอกสารแต่งตั้งที่หนักแน่นดั่งหุบผาหมื่นจวินไว้ มือทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยผิวหนังหนาด้านสั่นเทาราวกับกำลังร่อนแป้ง ดวงตาเปล่งประกายวาววับ
เขารีบเร่งรุดเรียกพี่รองโจวตั้งแต่กลางดึก หาไม้แดงชั้นดีที่สุดในอ่าวหยาโจว มาตีกรอบอย่างวิจิตรงดงามและประณีตบรรจง จากนั้นก็นำเอกสารราชการที่ประทับตราอ๋องนี้ใส่กรอบอย่างทะนุถนอม
“เร็วเข้า! ช่วยจับบันไดหน่อย! แขวนตรงกลาง! ถูกแล้วถูกแล้ว ต้องไม่คลาดเคลื่อนแม้แต่น้อย!”
ชายชราโจวยืนอยู่กลางโถงใหญ่ ส่งเสียงตะโกนสั่งโจวต้าอวี่
ตำแหน่งที่แขวนนั้น ตรงกับจุดกึ่งกลางเหนือสุดของผนังห้องโถงใหญ่จวนตระกูลโจวที่เพิ่งสร้างเสร็จ ซึ่งเป็นตำแหน่งที่โดดเด่นและทรงเกียรติสูงสุด
เพียงก้าวเข้าประตู เงยหน้าขึ้นก็จะเห็นตราประทับและเอกสารราชการที่สะดุดตาเป็นสิ่งแรก
เมื่อแขวนเอกสารเรียบร้อยแล้ว ชายชราโจวยังคงรู้สึกว่าไม่เพียงพอ เขาจึงนำแผ่นป้ายบรรพชนของตระกูลโจวที่ห่อหุ้มด้วยผ้าใบกันน้ำหลายชั้นและพกพามาตลอดทางจากเมืองอันชิ่งอย่างยากลำบาก มาวางเรียงอย่างเคารพบนแท่นบูชา
กระถางธูปจุดด้วยไม้หอมชั้นดีที่สุด ควันสีเขียวอ่อนลอยคลุ้ง
ชายชราโจวจัดเสื้อคลุมยาวตัวใหม่ที่เปลี่ยนให้เรียบร้อย คุกเข่าลงบนเบาะอย่างแรงเสียงดังปัง น้ำตาคลอเบ้า พลางตะโกนสุดเสียง: