"ว่าอย่างไรนะ?!"
องค์ชายเซียวเหยาร่างสั่นสะท้าน ดวงตาคู่สวยที่งดงามไร้เทียมทานเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ "สองวัน?! เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! เหล็กกล้าธรรมดาที่ใช้ตีหลอมร้อยครั้ง แค่การตีขึ้นรูปและแทรกซึมคาร์บอนก็ต้องใช้เวลาหลายเดือน! สองวันจะมีทางหลอมเหล็กคุณภาพเช่นนี้ออกมาได้อย่างไรกัน?!"
"จะพูดปดหรือไม่ อ๋องลองพิสูจน์ดูก็รู้" โจวตู้เจวียนรับดาบตั้งมือจากโจวต้าอวี่ แล้วยกขึ้นยื่นแก่หน้าองค์ชายเซียวเหยาด้วยสองมือ
องค์ชายเซียวเหยาสูดลมหายใจลึกพลางยื่นมือจับด้ามดาบ
สัมผัสแรกหนักแน่นในมือ ทว่าหากเปรียบกับดาบตั้งมือของแคว้นต้าอวี่ที่มีขนาดเท่ากัน ดาบเล่มนี้กลับเบาลงเกือบหนึ่งในสาม! จุดศูนย์ถ่วงของคมดาบงดงามยิ่ง ยามหวดเหวี่ยงเพียงแผ่วเบาก็พลันเกิดเสียงลมกู่ก้องดุจมังกรคำราม!
"คนมา! เอากระบี่ประจำกายของข้ามา! แล้วตั้งหุ่นรบสวมเกราะสามชั้นขึ้น!" ความเร่าร้อนในอกองค์ชายเซียวเหยาลุกโพลงในชั่วพริบตา เขาตวาดด้วยน้ำเสียงกร้าวกระด้าง
องครักษ์สนิทรีบนำกระบี่ล้ำค่าที่กรมช่างหลวงนครหลวงตีขึ้น ราคานับพันตำลึง ส่งมาให้ และนำหุ่นไม้สวมเกราะเกล็ดอำพันชั้นหนาหนักสามชั้นไปตั้งกลางลานฝึก
องค์ชายเซียวเหยาถือกระบี่ประจำกายไว้ในมือซ้าย ด้านขวามือกำ "หยาโจวเบอร์หนึ่ง" ไว้แน่น แล้วก้าวไปหน้าหุ่นไม้ เขาสูดลมหายใจลึกเฮือกเดียว พลังชีพชีวาทั่วร่างพลันปะทุ มือขวายกดาบตั้งมือขึ้น ร่างพุ่งตรงเข้าหาหุ่นที่สวมเกราะหนาสามชั้น ฟาดฟันลงไปดุดันดั่งผ่าสิ่งกีดขวาง!
"ฟี้วว——! ฉับ!"
ไม่มีเสียงปะทะรุนแรงหรือแรงต้านใดดังในจินตนาการเลยแม้แต่น้อย!
มีเพียงเสียงเชือดเฉือนที่ราบลื่นอย่างยิ่ง ดั่งคนใช้คมมีดกรีดแผ่นกระดาษบาง!
ภายใต้สายตาที่ทุกคนอ้าปากค้างตะลึงพรึงเพริด หุ่นไม้ที่สวมเกราะเกล็ดอำพันชั้นหนาหนักสามชั้น กลับถูกฟันแยกเป็นสองส่วนตั้งแต่บ่าถึงเอวข้างอย่างเฉียบขาดเด็ดด่วน! รอยแยกนั้น แผ่นเกราะเหล็กหนาถูกผ่าเรียบไร้ที่ติ แม้แต่เนื้อไม้แข็งด้านในก็หักสะบั้นเป็นแนวตรง!