เพราะราคาค้าส่งสุดท้ายที่โจวจงซิ่นให้พ่อค้าเหอนั้นสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง ทั้งยังยินยอมให้เขารับของไปก่อน รอขายหมดแล้วค่อยนำเงินมาชำระทีหลัง
พ่อค้าเหอรู้ดีว่านี่คือการช่วยเหลือคนบ้านเดียวกัน นอกจากซาบซึ้งแล้ว ยังอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากเพิ่มอีกสองสามประโยค มอบคำแนะนำบางอย่าง
“ข้ารู้ว่าธุรกิจบ้านพวกเจ้าตอนนี้คึกคักมาก แต่วางมือเบา ๆ ไว้บ้างเถิด ใคร่ครวญเรื่องขยับขยายให้รอบคอบ ในโลกยามนี้ หากการค้าขยายใหญ่เกินไป มีแต่จะถูกจับจ้อง ไร้ประโยชน์อันใด
หาทางเก็บเงิน ตุนเสบียงไว้ให้มาก ๆ เถิด อย่างไรเสียพวกเราก็เป็นเพียงราษฎรธรรมดา ยามประสบภัย ได้แต่หลบหนีหรือไม่ก็ซ่อนกาย
เฮ้อ อย่าพูดเลยดีกว่า หวังว่าสิ่งที่ข้ากังวลจะไม่เกิดขึ้น โลกนี้ควรจะสงบร่มเย็นเสียดีกว่า!”
โจวจงซิ่นกับโจวตู้เจวียนสบตากัน ต่างมีความเห็นพ้องต้องกันว่าพ่อค้าเหอผู้นี้ช่างเป็นผู้มีวิสัยทัศน์หาได้ยาก
เขาไร้ความสามารถหยั่งรู้เหตุล่วงหน้า เพียงอาศัยเค้าลางในปัจจุบัน ก็วิเคราะห์ปมนี้ได้ ทั้งยังยอมเตือนสติผู้อื่น
ไม่แปลกเลยที่ชาติปางก่อนของโจวตู้เจวียน เขาจะรีบรุดกลับหมู่บ้านหนานหูได้ทันการณ์ อีกทั้งยังโน้มน้าวพาชาวบ้านทั้งหมู่บ้านไปด้วย หลบรอดจากภัยสงครามสองระลอกแรก
น่าเสียดายที่แม้จะเฉลียวฉลาดมีวิสัยทัศน์ ก็ยังเป็นเพียงคนธรรมดา ไร้สายตาดั่งเซียน ภายหลังจึง…
โจวจงซิ่นคิดว่าผู้เช่นนี้อยู่เป็นเพียงพ่อค้าเร่นอกนั้นช่างน่าเสียดายนัก ให้ความรู้สึกประหนึ่งของวิเศษกลับใช้ผิดที่
เวลานี้ตระกูลโจวยามขาดคนพอดี คนฉลาดหลักแหลมและมีคุณธรรมดั่งพ่อค้าเหอ แถมยังเป็นคนบ้านเดียวกันรู้พื้นภูมิหลังดีเช่นนี้ สามารถดึงมาใช้งานได้อย่างเหมาะเจาะ