หวังต้าจ้วงรีบเดินตามหลังเจียงตู้เซิงอย่างกระตือรือร้น พยายามปรับตัวให้ชินกับท่วงท่าความเป็นหญิงของตน
แม้บางครั้งจะเดินแขนขาไขว้ไม่ประสานกันจนดึงดูดสายตาผู้คนบ้าง
เจียงตู้เซิงไม่ชายตามอง เดินตรงไปยังแผงค้าใกล้โรงเตี๊ยมเมื่อคืน
เมื่อมองจากระยะไกลก็เห็นว่าเฒ่าสวี่ครึ่งเทพจัดแผงค้าได้สะอาดเรียบร้อยกว่าเมื่อวานมาก
แถมยังเก้าอี้มาวางเพิ่มอีกสองตัว ส่วนตัวเองยืนรออย่างนอบน้อมอยู่ข้าง ๆ
รอบแผงค้ามีผู้คนยืนห้อมล้อมหนาตาเป็นชั้น ๆ ตั้งแต่แนวในจนถึงแนวนอก
หลายใบหน้าคุ้นตา ล้วนเป็นผู้ชมจากเมื่อคืน และยังมีผู้คนหน้าใหม่ที่ได้ยินข่าวแล้วมาดูด้วยความสนใจ
เดิมทีฝูงชนกำลังวิพากษ์วิจารณ์กันอื้ออึง แต่พอเห็นเจียงตู้เซิงในชุดขาวเรียบ สีหน้าเรียบเฉยเดินเข้ามา เสียงก็เบาลงอย่างรู้ตัว
สายตาทุกคู่พุ่งตรงไปที่ตัวนาง ผู้คนแหวกทางซ้ายขวาโดยอัตโนมัติ เปิดทางเดินให้
“นางมากันจริง ๆ …”
“นึกว่านางไม่กล้าโผล่หน้ามาวันนี้เสียอีก”
“ดูท่าแล้วก็ยิ่ง… ยิ่งเข้าถึงยากกว่าคืนก่อน”
“ผู้หญิงข้างหลังนางนั่นใครกัน? สาวใช้หรือ? เดินท่าทางประหลาดจริง…”
เสียงกระซิบกระซาบดังแว่วมาไม่ขาด
หวังต้าจ้วงเห็นดังนั้นก็กลอกตา คิดว่าได้เวลาแสดงฝีมือของตนแล้ว
นางทำอก*ที่สร้างจากกระดาษให้ผึ่งผาย กระแอมเสียงเลียนแบบกิริยาคนรับใช้จอมหยิ่งที่เคยฟังจากโรงน้ำชา