หญิงชราควักกระดาษพับแผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้ออย่างรวดเร็ว คลี่ออกอย่างระมัดระวัง ด้านบนมีวันเดือนปีเกิดเขียนด้วยลายมือโย้เย้
นางยื่นให้สองมือพลางกล่าวว่า “นี่ นี่แหละเจ้าคะ”
เจียงตู้เซิงรับมา เพียงกวาดตามอง ในใจก็กระจ่างแจ้ง
นางเงยหน้าขึ้นมองหญิงชรา น้ำเสียงเรียบเย็นชัดเจน
“ดวงชะตานี้บ่งชี้ว่า เจ้าชะตาแขวนคอตาย แถมยังตายอย่างคับแค้น วิญญาณอาฆาตรุนแรง ถูกต้องหรือไม่”
หญิงชราได้ยินก็รีบเอามือปิดปาก เบิกตากว้าง พยักหน้ารัว “ถูกต้อง ถูกต้องเจ้าคะ!”
นางเลิกเรียกคุณหนูแล้ว รีบเปลี่ยนคำพูด “ท่านเซียน! ท่านช่างแม่นยำนัก! นาง นางก็แค่คิดไม่ตก ผูกคอตายในห้องเอง!”
“เช่นนั้น เช่นนั้นนางยังมีเรื่องค้างคาใจ หรืออาลัยอาวรณ์บุตรชายข้าหรือไม่ ท่านรีบบอกมาเถิด ทำอย่างไรจึงจะให้นางสงบสุขได้”
เจียงตู้เซิงมองท่าทางรีบร้อนจะสลัดปัญหาทิ้งของนาง แต่ไร้ซึ่งความสำนึกผิดอย่างแท้จริง
เจียงตู้เซิงส่ายศีรษะช้าๆ น้ำเสียงราบเรียบจนเกือบเยือกเย็น
“นางมิได้มีเรื่องค้างคาใจ”
หญิงชราชะงัก
เจียงตู้เซิงกล่าวต่อ “นางคืออาฆาตไม่คลาย ต้องการพาพวกเจ้าไปด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง… เจ้า”
สองคำสุดท้าย นางกล่าวแผ่วเบายิ่ง แต่กลับทำให้หญิงชราราวกับตกอยู่ในธารน้ำแข็ง ขนทั่วร่างลุกชัน
“ท่านอาจารย์ต้องช่วยข้า! ช่วยครอบครัวข้าด้วย!”
ขาของหญิงชราอ่อนยวบ แทบจะคุกเข่าลง สีหน้าซีดเผือดไร้เลือด เหลือเพียงความหวาดกลัวเต็มดวงตา
แต่เจียงตู้เซิงกลับไม่มองใบหน้าหวาดกลัวของนางอีก ทว่าทอดสายตากลับไปยังรูปโฉมจอมข่มเหงของนาง น้ำเสียงไร้อารมณ์ใดๆ
“หน้าผากเจ้าแคบ คิ้วขมวด จิตใจคับแคบ ไม่อาจอดทนต่อผู้ใด โหนกแก้มสูงไร้เนื้อ ชอบกดขี่ข่มเหงไร้เมตตา ร่องแก้มลึกย้อย มุมปากถือโทสะ วาจาดั่งคมมีด ช่ำชองการตำหนิให้เจ็บช้ำถึงจิตวิญญาณ”
นางโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย แววตาดั่งทะลุผ่านร่างเนื้อไปจ้องมองวิญญาณของอีกฝ่ายโดยตรง
“ลูกสะใภ้ของเจ้า ก่อนตายเกรงว่าจะถูกเจ้ากดขี่รังแกไม่น้อย ถูกทุบตีดุด่า ถูกตัดเสื้อผ้าอาหาร หรือแม้แต่ยุยงให้สามีภรรยาแตกร้าว”