เมืองฉางหลิง·ตลาดยามค่ำคืน
แม้เป็นยามวิกาล แต่ถนนจูเชวี่ยอันคึกคักที่สุดของเมืองฉางหลิงยังคงเนืองแน่นไปด้วยผู้คนและแสงไฟสว่างไสว
โคมสารพัดสีแขวนสูง เสียงเรียกขายของพ่อค้าและเสียงเชียร์ของนักแสดงกายกรรมประสานสอดคล้อง งดงามตระการตายิ่งกว่ายามกลางวัน
เจียงตู้เซิงก้าวลอดผ่านผู้คนที่สัญจรขวักไขว่ สายตากวาดมองโรงเตี๊ยมและร้านค้าที่สว่างไสวสองข้างทาง
นางเดินมาถึงหน้าโรงเตี๊ยมใหญ่โตอลังการแห่งหนึ่ง ณ ลานว่างด้านขวาประตู มีแผงดูดวงเล็กๆ ตั้งอยู่
โต๊ะหนังสือหนึ่งตัว ป้ายผ้าผืนหนึ่งเขียนว่า "พยากรณ์แม่นยำดังขวานเหล็ก"
ชายชราผู้หนึ่งนุ่งห่มชุดนักพรตเก่าคร่ำ มีเคราแพะหรอมแหรม หรี่ตาทำเป็นลึกลับนั่งอยู่หลังโต๊ะ
แววตาเจียงตู้เซิงเป็นประกายฉับพลัน ริมฝีปากยกยิ้ม นี่มิใช่ "ผู้มีวาสนา" ที่นางอุตส่าห์เสาะหาหรอกหรือ?
นางก้าวช้าๆ ตรงไปหน้าแผงดูดวง
ชายชรากำลังงีบหลับด้วยความว่างงาน พอเห็นแขกมาหา แถมยังเป็นหญิงสาวท่วงท่าสง่างาม
เขาก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นบ้าง ลูบเครา ลากเสียงยาวถามว่า "แม่นางท่านนี้ จะถามเรื่องคู่ครอง หรือถามเรื่องอนาคตราหนอ?"
เจียงตู้เซิงส่ายหน้า เสียงใสดังชัด "ข้ามิได้ถามทั้งนั้น"
ชายชราชะงัก "เช่นนั้นท่านจะ?"
เจียงตู้เซิงยิ้มบาง เอ่ยวาจาสะเทือน "ข้าให้เงินเจ้า ให้เจ้าดูดวงให้ข้าครั้งหนึ่ง หากข้าดูดวงไม่แม่น..."
นางหยิบเงินสิบตำลึงสุดท้ายออกมา "เงินนี้ ข้ามอบให้เจ้าเปล่าๆ เป็นไฉน?"
คำกล่าวนี้ มิเพียงทำให้ชายชราตะลึงงัน
แม้กระทั่งคนสัญจรไปมาและคนอยู่แถวนั้นอีกสองสามที่มาเข้าโรงเตี๊ยมซึ่งเดิมรออยู่ข้างนอก ยังพากันรายล้อมเข้ามาด้วยความอยากรู้
"โอ๊ะ? นี่เป็นเรื่องแปลกใหม่เสียจริง!"
"แม่นางคนนี้ว่ากระไรนะ? นางให้เงินคนดูดวง แล้วให้นางดูดวง?"
"นั่นคุณหนูบ้านใด? งามหมดจดเช่นนี้ มิใช่... ที่นี่ไม่ค่อยปราดเปรื่องกระมัง?" มีคนกระซิบงึมงำ ชี้ศีรษะตน