เจียงตู้เซิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “พรุ่งนี้ยามอู่ ข้าจะมาอีกครั้ง เมื่อถึงเวลา เจ้าจงพาสหายผู้นั้นมาด้วย”
นางหยุดเล็กน้อย แล้วกล่าวเสริม “เพียงแต่ การไขปริศนาวันพรุ่งนี้ ต้องคิดค่าตอบแทนแล้ว”
บัดนี้บุรุษหนุ่มจะกล้าคัดค้านได้อย่างไร เขารีบลุกขึ้น ประสานมืออย่างนอบน้อม “แน่นอน พรุ่งนี้ข้าจักพาสหายมาเข้าพบท่าน!”
สิ้นคำ เขาไม่แม้แต่จะเหลียวแลเพื่อนฝูง เดินผละจากไปอย่างเร่งรีบ
เจียงตู้เซิงมองแผ่นหลังของเขา เข้าใจว่าคืนนี้ ภัยจมน้ำ ณ หอวั่งเจียง เขาคงหลีกพ้นได้แล้ว
ส่วนผู้คนโดยรอบ ยามนี้เงียบกริบราวกับไร้เสียง สายตามองเจียงตู้เซิงเปี่ยมด้วยความยำเกรงและเปี่ยมไปด้วยความสงสัยใคร่รู้
เจียงตู้เซิงเพิกเฉยต่อสายตารอบด้าน ลุกขึ้นอย่างสง่างาม แล้วกล่าวกับเฒ่าสวี่ครึ่งเทพที่อยู่ข้างๆ
“ต้องขออภัย พรุ่งนี้ข้าคงต้องยืมแผงของท่านใช้งานสักครา”
นางหยุดเล็กน้อย และนำก้อนเงินสิบตำลึงสุดท้ายออกจากแขนเสื้อ
“นี่ ถือเป็นค่าเช่าสำหรับวันพรุ่งนี้”