ซ่งซู่หย่าและเจียงวั่นฉิงได้ยินคำว่า "ได้เลย" จากเจียงตู้เซิง ก็เผยรอยยิ้มโล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก
ซ่งซู่หย่าวางมือซ้อนกันบนตัก เลือกสรรถ้อยคำ น้ำเสียงนุ่มนวลอย่างยิ่ง แฝงความระมัดระวัง
"ตู้เซิง… ในงานเลี้ยง หาก… หากพบคนรู้จัก หรือมีฮูหยินผู้ใดถามถึงงานแต่งของเจ้ากับเยี่ยนเจา…"
นางหยุดชะงักอย่างมีชั้นเชิง ริมฝีปากขยับเล็กน้อย ราวกับคำพูดติดอยู่ที่ลำคอ
แววตานางไม่กล้าสบกับเจียงตู้เซิงด้วยซ้ำ ได้แต่จ้องมองรอยลายไม้เล็กๆ บนโต๊ะ
เจียงตู้เซิงฟังเงียบๆ เอียงศีรษะเล็กน้อย คล้ายกำลังคิดตามอย่างจริงจัง
จากนั้นนางก็หัวเราะเบาๆ รอยยิ้มจางๆ ไปไม่ถึงดวงตา น้ำเสียงฟังดูอ่อนโยนมีเหตุผล
"ท่านหมายความว่า หากมีใครถาม ข้าจะบอกว่าตัวข้าสุขภาพอ่อนแอ แถมมีวาสนากับพุทธศาสนา รู้ตัวว่าไม่คู่ควรกับสามีที่ดี"
"จึงขอเสนอตัว มอบพันธะสวรรค์ครั้งนี้ให้แก่เจียงวั่นฉิง ใช่หรือไม่"
คำพูดของนางชัดเจน ทุกคำเหมือนเข็มเล่มเล็กแทงลงกลางใจซ่งซู่หย่า
ซ่งซู่หย่าหน้าซีดเผือด คอแห้งตึง กว่าจะเปล่งเสียงได้ก็ผ่านไปครู่หนึ่ง "ตู้เซิง แม่…"
มือบนตักกำแน่น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ เกิดความเจ็บแปลบ
ใต้โต๊ะ มือของเจียงวั่นฉิงยื่นมาดึงแขนเสื้อนางเบาๆ ด้วยท่าทีเร่งเร้า
ซ่งซู่หย่าเห็นดังนั้นก็สูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับใช้แรงทั้งหมด แววตาเต็มไปด้วยความจนใจ