“ครับ! ผมจะทำภารกิจให้สำเร็จอย่างแน่นอน!” เฉินฝานตอบเสียงดังกังวาน น้ำเสียงหนักแน่น
เวลาผ่านไปทีละวินาที
สิบนาทีต่อมา ทหารใหม่ทั้งสองหมู่ยังคงยืนทรงท่าได้ไม่เสียรูป แม้บางคนจะเริ่มโงนเงนเล็กน้อย แต่โดยรวมก็ยังทรงตัวได้ดี
พอครบ 20 นาที ความแตกต่างก็เริ่มเห็นได้ชัด
เย่ข่าย หลี่เหิง และทหารใหม่อีกหลายคนขาสั่น หัวเข่างอเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว น้ำหนักตัวเริ่มถ่ายไปด้านหน้า ฝ่าเท้าปวดจนแทบทนไม่ไหว ทุกวินาทีที่ฝืนยืนต่อไปไม่ต่างจากการถูกทรมาน
มีเพียงสามคนที่ยังยืนนิ่งไม่ไหวติง นั่นคือเฉินฝาน เหลยกัง และอู๋สง
ทั้งสามยังคงยืนในท่ามาตรฐานเหมือนตอนเริ่ม แม้เหงื่อจะเริ่มผุดบนใบหน้า แต่ร่างกายกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย
“สามคนนี้ไม่เลวเลย!” เซวี่ยจื้อยืนกอดอกอยู่ข้างสนาม มองทั้งสามที่ยังคงยืนตัวตรง “ยืนครบ 20 นาทีแล้วยังรักษาท่าได้มั่นคง แบบนี้ถือว่ามีแววดี ถ้าเป็นปีอื่น ทหารใหม่ระดับนี้หาได้ไม่มาก”
หลี่ขุยพยักหน้า
เวลาผ่านไป 30 นาที
ตอนนี้ดวงอาทิตย์เหนือที่ราบสูงลอยขึ้นแล้ว อุณหภูมิเริ่มสูงขึ้น
ในที่สุดเหลยกังก็ฝืนต่อไม่ไหว ขาเริ่มสั่น ร่างกายโงนเงนเล็กน้อย แม้เขาจะพยายามกัดฟันฝืน แต่กล้ามเนื้อกลับไม่อยู่ในการควบคุมแล้ว