เสียงตะโกนนั้นดังกึกก้องราวฟ้าผ่า สะเทือนจนแก้วหูแทบแตก
เฉินฝาน เหลยกัง และทหารใหม่คนอื่น ๆ รีบชิดเท้า ยืดหลังตรง ยืนเข้าแถวทันที
แม้จะเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วพอสมควร แต่ท่ายืนยังไม่ค่อยถูกระเบียบนัก ถึงอย่างไรพวกเขาก็ยังไม่ได้ฝึกแถวอย่างเป็นทางการ ทำได้ถึงขั้นนี้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว
ชิวเส้าเฉียงกวาดตามองทั่วบริเวณ เก็บรายละเอียดเหล่านั้นไว้ในสายตา แต่ไม่ได้ตำหนิอะไร
วันนี้เป็นวันแรกที่ทหารใหม่มาถึง หลายคนยังไม่รู้กฎระเบียบ เขาไม่จำเป็นต้องข่มขวัญพวกเขาตั้งแต่แรก
เขาไพล่มือไว้ด้านหลัง ก่อนเอ่ยเสียงดังฟังชัดว่า “ก่อนอื่น ขอแนะนำตัวเอง ฉันชื่อชิวเส้าเฉียง เป็นผู้บังคับกองร้อยทหารใหม่ ในนามของกรมทหารที่ห้าชายแดน ขอแสดงความยินดีต้อนรับทุกคน!
ในเมื่อพวกเธอสวมเครื่องแบบทหารแล้ว ต่อไปก็ถือเป็นทหารคนหนึ่ง เป็นทหารของประชาชนอย่างพวกเรา!
ไม่ว่าก่อนหน้านี้พวกเธอจะทำอะไรอยู่ข้างนอก หรือมีภูมิหลังแบบไหน เมื่อมาถึงที่นี่ก็ต้องปฏิบัติตามระเบียบของกองทัพ เข้าใจไหม?”
“เข้าใจแล้ว!” ทหารใหม่ขานรับพร้อมกัน แต่เสียงยังเบาบางไม่เป็นจังหวะ
“ดังอีกหน่อย! ไม่ได้กินข้าวกันมาหรือไง?” ชิวเส้าเฉียงขมวดคิ้ว
“เข้าใจแล้ว!” ทหารใหม่ทั้งหมดตะโกนตอบพร้อมกัน เสียงดังกึกก้องไปทั่วฟ้า
ชิวเส้าเฉียงพยักหน้าเล็กน้อย ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ น้ำเสียงอ่อนลงบ้าง “ดีมาก ต่อไปฉันจะบอกธรรมเนียมเก่าแก่อย่างหนึ่งของกองทัพ พวกเราต้องร้องเพลงก่อนกินข้าว ถึงจะเข้าไปกินได้”