จางอวี่กินบะหมี่ไปคำหนึ่งแล้วพยักหน้า “หมอนั่นสมรรถภาพร่างกายดีจริง ๆ พละกำลังระเบิดสูง ความอึดก็เยี่ยม พอขึ้นที่ราบสูงก็ไม่แสดงอาการอะไรเลย ความสามารถในการปรับตัวโดดเด่นมาก เป็นต้นกล้าที่มีแววสุด ๆ”
ชิวเส้าฉางยกกระบอกเคลือบขึ้นซดน้ำซุปบะหมี่ไปคำหนึ่ง ก่อนเอ่ยอย่างครุ่นคิด “งั้นก็ต้องฝึกให้ดี ต้นกล้าดี ๆ แบบนี้ ถ้าปล่อยให้เสียเปล่าก็เป็นความรับผิดชอบของพวกเราที่เป็นนายทหาร จางอวี่ คนนี้ฉันยกให้เธอดูแล จับตาไว้ให้ดี อย่าปล่อยให้เขาเสียคน”
“รับทราบครับ! ผู้กองวางใจได้ ผมรู้ว่าควรทำยังไง” จางอวี่พยักหน้า
หลี่ขุย หัวหน้าหมู่หนึ่ง กองร้อยหนึ่ง กินบะหมี่ในชามจนหมดแล้ววางตะเกียบลง กวาดตามองเฉินฝาน เหลยกัง และทหารใหม่อีกสองสามคน ก่อนถามว่า “กินอิ่มกันหรือยัง?”
“อิ่มแล้วครับ!” เฉินฝานกับทหารใหม่คนอื่น ๆ ตอบพร้อมกัน
“งั้นตามฉันมา” หลี่ขุยกวักมือ “จะพาไปโทรศัพท์ รายงานให้คนที่บ้านรู้ว่าพวกเราปลอดภัย”
พอได้ยินว่าจะได้โทรกลับบ้าน ทหารใหม่ก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
หลายคนจากบ้านมาไกลนับพันลี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ต้องเดินทางไกล บางคนก็เพิ่งเคยห่างจากพ่อแม่ แม้จะผ่านไปเพียงไม่กี่วัน แต่ในใจก็คิดถึงบ้านกันแล้ว