ใบหน้าเย่ข่ายแดงก่ำขึ้นมาทันที เขาอ้อยอิ่งย่อตัวลงแล้วเปิดกระเป๋า
หลี่ขุยยื่นมือค้นในกระเป๋า หยิบหนังสือออกมาสองสามเล่มกับแว่นตาสำรองหนึ่งอัน
จากนั้นก็หยิบกางเกงชั้นในลายดอกไม้ออกมาหลายตัว แล้วมองเย่ข่ายพลางว่า “รสนิยมของนายไม่ธรรมดาจริง ๆ นะ! ลายดอกไม้ด้วย!”
“บ้านผมไม่มีเงินครับ จนจะตายอยู่แล้ว! กางเกงชั้นในพวกนี้ซื้อมาตอนลดราคาล้างสต็อก เพราะเป็นของค้างไซซ์!”
ใบหน้าเย่ข่ายแดงจนแทบมีเลือดหยดออกมา เขาอยากแทรกแผ่นดินหนีไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด
“ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง!”
“ไว้วันหลังฉันจะซื้อให้สักตัว!”
“ขอบคุณครับ หัวหน้าหมู่!”
“เฮ้อ...”
หลี่ขุยถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนเดินไปหาเฉินฝาน
กระเป๋าเดินทางของเฉินฝานเปิดรอให้ตรวจอยู่แล้ว
ต่างจากกระเป๋าของคนอื่นที่อัดแน่นจนแทบปริ กระเป๋าของเขากลับดูว่างเป็นพิเศษ ข้างในมีเพียงเสื้อผ้าลำลองพับเรียงเป็นระเบียบไม่กี่ชุด ถุงเท้าสองคู่ และของใช้สำหรับอาบน้ำแปรงฟันหนึ่งชุด นอกนั้นไม่มีอะไรอีก
หลี่ขุยค้นดูครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองเฉินฝานอย่างประหลาดใจแล้วถามว่า “ทำไมนายเอาเสื้อผ้าลำลองมาแค่ไม่กี่ชุดล่ะ? ของอย่างอื่นอยู่ไหน?”
เฉินฝานตอบส่ง ๆ ว่า “เมื่อก่อนพ่อผมเคยเป็นทหาร เขารู้ว่าของหลายอย่างเอามาที่ค่ายแล้วก็ใช้ไม่ได้ เลยบอกให้ผมเอาเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนมาสักสองสามชุดก็พอ ของอย่างอื่นทางกองทัพจัดให้หมด”