"อาจารย์ ท่านยังไม่หนีอีก!"
เสียงของศิษย์น้องแตกพร่า มือทั้งสองกำแขนเสื้อของสื่อเจียนไว้แน่น ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ
"ท่านบ้าไปแล้วหรือไง?!"
ศิษย์น้องคิดในใจด้วยความระอา:
ฝีมือแบบนี้ โกงกินชาวบ้านไปวัน ๆ พอเจอผีจริงเข้าล่ะก็ คงโดนเตะทิ้งเหมือนหมาโง่ข้างทางแน่!
ขนาดวาดยันต์ยังไม่เป็นเรื่องเป็นราว ยังจะมาขับไล่ภูติผีอีก ไล่ผีอะไรกันเล่า!
สื่อเจียนถูกศิษย์น้องฉุดจนเซ ถอนหายใจพลางมองข้าวเหนียวติดแขนเสื้อตัวเอง ก่อนจะเหลือบมองใบหน้าแตกตื่นของศิษย์น้อง แล้วกลอกตา
"จะหนีไปไหนกัน"
"แต่กระดิ่งมันดังแล้ว!" ศิษย์น้องร้อนใจจนกระทืบเท้า "อาจารย์บอกเองไม่ใช่หรือ ว่ากระดิ่งจะดังก็ต่อเมื่อเจอภูติผีปีศาจจริง ๆ เท่านั้น!"
เสียงตะโกนของเขาไม่ได้ทำให้ใครตกใจ ครอบครัวของหลี่เสวี่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับทรุดลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว
ก่อนหน้านี้มีเพียงคำขู่ของสื่อเจียน หลายคนยังไม่ค่อยเชื่อ แต่พอศิษย์น้องยืนยันด้วยสีหน้าแข็งกร้าว พวกเขาก็เริ่มเชื่อสนิทใจ
แม่ของหลี่เสวี่ยขาอ่อนแรง เกือบทรุดลงกับพื้น "ท่านอาจารย์! แล้ว...แล้วจะทำยังไงดี!"
"ท่านอาจารย์ ห้ามทิ้งพวกเราไปนะ!" พ่อของหลี่เสวี่ยก็เริ่มตื่นตระหนก
ศิษย์น้อง: "..."
โอ้โห
จบกัน
พูดพล่อย ๆ ไปแล้ว
เขาหดคอ มองสีหน้าของสื่อเจียนอย่างเสียว ๆ
แต่สื่อเจียนกลับไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
เขาหัวเราะแหะ ๆ สายตาวาววับ ขยับนิ้วมือทั้งสองเข้าหากัน
"เรื่องนี้..."
เขาลากเสียงยาว ทำหน้ายากลำบาก:
"เรื่องนี้มันก็...จัดการยากอยู่เหมือนกัน"
"แต่..."
เขาพูดพลางเปลี่ยนท่าที ตบหน้าอกตัวเองเบา ๆ:
"ก็ไม่ได้ยากจนแก้ไม่ได้"
"เพียงแต่..."
ขยับนิ้วเข้าหากันอีกครั้ง
"ต้องบวกเงินเพิ่ม"
ศิษย์น้อง: "???"
เขามองอาจารย์ด้วยความงุนงง
อาจารย์!
ป่านนี้แล้วยังคิดเรื่องเงินอยู่อีก!
ระหว่างชีวิตกับเงิน ใครสำคัญกว่ากัน!
"อาจารย์!" ศิษย์น้องแทบจะร้องไห้ "ท่านอย่าเห็นแก่เงินจนเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงสิ!"
"เรารีบไปเถอะ! เดี๋ยวก็ไม่ทันการ!"
ยิ่งพูด ยิ่งทำให้ครอบครัวหลี่เสวี่ยตื่นตระหนกหนักขึ้น
"ท่านอาจารย์!" พ่อของหลี่เสวี่ยหยิบโทรศัพท์ออกมาทันที "ท่านบอกมาเลย! เท่าไหร่พวกเราก็ยอมจ่าย!"
"ใช่ ๆ!" แม่ของหลี่เสวี่ยพยักหน้าหงึก ๆ "ท่านอย่าเพิ่งไปไหนนะ!"
ทั้งสามคนมองสื่อเจียนด้วยสายตาอ้อนวอน กลัวเขาจะหนีไปจริง ๆ
สื่อเจียนลูบคาง ทำเป็นครุ่นคิด
"จำนวนนี้..."
เขาชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว
"หนึ่งแสน"
"ตกลง!"
พ่อของหลี่เสวี่ยไม่พูดพล่ามทำเพลง โอนเงินให้ทันที
ติ๊งงงง—
เสียงโทรศัพท์ของสื่อเจียนดังขึ้น
เขาหยิบออกมาดู
ยอดเงินเข้า: 100,000 หยวน!
ดวงตาของสื่อเจียนเป็นประกายวาบขึ้นมาทันที
โอ้โห
ง่ายขนาดนี้เลย?
รู้งี้เรียกเยอะกว่านี้
เขาภายในใจดีใจสุด ๆ แต่สีหน้ากลับนิ่งเฉย เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า แล้วทำหน้านิ่ง กล่าวอย่างจริงจัง:
"ตกลง"
"ในเมื่อพวกเธอจริงใจขนาดนี้ เรื่องนี้ฉันจัดการเอง"
"พวกเธอขึ้นไปก่อน"
"ที่นี่ปล่อยให้ฉัน"
ครอบครัวหลี่เสวี่ยราวกับได้รับการปลดปล่อย รีบกล่าวขอบคุณแล้ววิ่งไปที่บันได เร็วราวกับกระต่าย
ไม่กล้าช้าแม้แต่วินาทีเดียว กลัวผีจะตามมาทัน
ที่หน้าประตูห้องใต้ดิน เหลือเพียงสื่อเจียนกับศิษย์น้องสองคน
และ...เสียงกระดิ่งที่ดังติ๊งต่อง
ศิษย์น้องมองทิศทางบันได แล้วหันมามองสื่อเจียน
เดี๋ยวนะ
ไม่ถูกสิ
ทำไมอาจารย์ไม่ตื่นตกใจเลย?
แล้วกระดิ่งนี่...
จู่ ๆ ศิษย์น้องก็คิดอะไรบางอย่างออก ดวงตาเป็นประกาย
อ้อ!
เข้าใจแล้ว!
ทั้งหมดเป็นแผนของอาจารย์!
กระดิ่งนี้ต้องเป็นฝีมือของอาจารย์แน่ ๆ จงใจทำมันดังขึ้น!
ก็เพื่อหลอกครอบครัวนี้ แล้วขึ้นราคาไง!
โอ้โห อาจารย์นี่เจ้าเล่ห์จริง ๆ!
ศิษย์น้องยิ่งคิดก็ยิ่งมั่นใจ
ไม่แปลกที่อาจารย์ไม่กลัวอะไรเลย
ไม่แปลกที่อาจารย์เปิดปากเรียกร้องหนึ่งแสนเลย
ที่แท้ก็เป็นแผนการทั้งหมด!
เขาถอนหายใจโล่งอก ตบหน้าอกตัวเอง
ตกใจหมด
นึกว่ามีผีจริงเสียอีก
"เก่งมากอาจารย์" ศิษย์น้องยกนิ้วโป้งให้สื่อเจียน ใบหน้าเต็มไปด้วยความชื่นชม "ศิษย์ยอมแพ้จริง ๆ"
"ใช้กระดิ่งปลอมหลอกได้ตั้งหนึ่งหมื่น ศิษย์สุดยอด"
"สูงจริง สูงจริง"
สื่อเจียน: "?"
เขาก้มมองกระดิ่งในมือ แล้วมองสีหน้า "รู้ทันทุกอย่าง" ของศิษย์น้อง แล้วเลิกคิ้ว
กระดิ่งปลอม?
ไอ้นี่คิดอะไรอยู่
"ใครบอกว่าเป็นของปลอม" สื่อเจียนพูดเสียงเย็น
ศิษย์น้องชะงัก "ห๊ะ? ไม่ใช่กลไกที่นายเตรียมไว้ก่อนเหรอ?"
"กลไกอะไร" สื่อเจียนหัวเราะเย้ย พลิกกระดิ่งในมือ "ของนี่ เหลือมาจากยุคสาธารณรัฐ"
"ยุคสาธารณรัฐ?" ศิษย์น้องขยิบตา
"อือ" สื่อเจียนพยักหน้า สายตาเหม่อลอยไปไกล กิริยาราวกับระลึกถึงอดีต
"มันตกทอดมาตั้งแต่รุ่นปู่ของอาจารย์ของอาจารย์ของเรา เป็นของเก่าแท้ ๆ"
"ได้ยินว่า สมัยนั้น เจ้าของกระดิ่งนี้ เป็นถึงเทพเจ้าแห่งสายฟ้าที่โด่งดังในยุคสาธารณรัฐ"
"ผีปีศาจใด ๆ พอได้ยินเสียงกระดิ่งนี้ ก็ไม่มีตัวไหนหนีพ้น"
เขาพูดอย่างจริงจัง ราวกับเรื่องจริง
ศิษย์น้องฟังแล้วงุนงงไปตาม ๆ กัน
ศิษย์น้องพึมพำเบา ๆ "แต่อาจารย์เพิ่งบอกเมื่อสองสามวันก่อนเองว่า ท่านเป็นปฐมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนัก?"
สื่อเจียนสูดลมหายใจ ใบหน้าแดงเล็กน้อย "กระบวนการไม่สำคัญ แค่รู้ไว้ว่าของชิ้นนี้เป็นของจริงก็พอ!"
สีหน้าของศิษย์น้องซีดลงเล็กน้อย
ถ้า...ถ้ากระดิ่งนี่ดังจริงก็แปลว่า...
"อะ...อาจารย์..." เสียงของเขาสั่นเครือ "ท่า...ท่านหมายความว่า..."
"กระดิ่งนี่...เป็นของจริงงั้นเหรอ?"
"ก็แน่นอน" สื่อเจียนเหลือบตา "ฉันจะหลอกนายทำไม"
"แล้ว...แล้วที่มันดัง..."
"ดังก็แปลว่ามีภูติผีปีศาจน่ะสิ" สื่อเจียนพูดอย่างใจเย็น "หรือไม่ก็คิดว่ายังไงล่ะ"
ศิษย์น้อง: "..."
ห้องใต้ดินเงียบกริบ
ได้ยินเพียงเสียงกระดิ่งดังติ๊งต่องเรื่อย ๆ
เสียงกังวานใส ดังก้องไปทั่วห้องใต้ดินที่ว่างเปล่า
ขาของศิษย์น้องเริ่มอ่อนแรงอีกครั้ง
เขามองสื่อเจียน มองกระดิ่งในมือ แล้วมองลึกเข้าไปในความมืดของห้องใต้ดิน
งั้น...งั้นที่นี่...มีผีจริง ๆ"
"อะ...อาจารย์..." น้ำเสียงของศิษย์น้องเริ่มสั่นเครือ "ท่า...ท่านอย่าหลอกผมเลยนะ..."
"ฉันจะหลอกนายทำไม" สื่อเจียนยักไหล่ "ของจริงก็คือของจริง ของปลอมก็คือของปลอม"
เขาพูดพลางเขย่ากระดิ่งอีกครั้ง
เสียงดังติ๊งต่องเรื่อย ๆ ยิ่งดังชัดยิ่งขึ้น
ศิษย์น้อง: "..."
เขารู้สึกหน้ามืด
จบสิ
คราวนี้จบจริง ๆ
เงินหนึ่งแสนหาไม่ยาก
แต่ชีวิตน่ะสิจะหมด!
"อะ...อาจารย์..." ศิษย์น้องกอดแขนสื่อเจียนแน่น เล็บแทบจะฝังเข้าไปในเนื้อ "ผม...ผมยังทันวิ่งอยู่ไหม?
สื่อเจียนไม่ตอบ
เขามองลึกเข้าไปในความมืด ดวงตาเป็นประกายตื่นเต้น
วิ่ง?
จะวิ่งไปทำไม?
สามสิบปีแล้ว
ในที่สุดก็เจอของจริงสักที
ถึงแม้จะอ่อนแอนิดหน่อย แต่...
ยุงก็ยังเป็นเนื้อ
เขาเลียริมฝีปาก มุมปากเผยอขึ้นเล็กน้อย
"วิ่งอะไรกัน"
"มากันแล้ว"
"ไม่ได้...ไปทำความรู้จักหน่อยเหรอ"