ในห้องใต้ดิน ทั่วทุกด้านเงียบสงัด ศิษย์น้องมองไปรอบ ๆ ด้วยความกลัว ส่วนสื่อเจียนยืนอยู่กับที่ ขยับข้อมือไปมา
กร๊อบ ๆ เสียงข้อดังลั่นออกมาอย่างชัดเจน
ในดวงตาของสื่อเจียน มีแสงสายฟ้าแวบวาบอยู่ราง ๆ
ไม่ใช่ภาพลวงตา
เป็นแสงสายฟ้าจริง ๆ
สามสิบปีมาแล้ว หมัดอสนีทะยานของเขา ไม่เคยได้ใช้จริง ๆ สักครั้ง
วันนี้ ในที่สุดก็ได้ลิ้มรสชาติเสียที
สื่อเจียนสูดหายใจเข้าลึก ๆ มุมปากเผยอยิ้มขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
ตื่นเต้น
โคตรตื่นเต้น
เหมือนพ่อเฒ่าโล้นที่อดกลั้นมาสามสิบปี จู่ ๆ ก็ได้เข้าไปในซ่อง
"อาจารย์?"
เสียงของศิษย์น้องดึงเขากลับสู่ความเป็นจริง
สื่อเจียนก้มหน้ามอง ศิษย์น้องกำลังจ้องเขานิ่งอ้าปากค้าง ปากอ้าจนสามารถยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง
"มะ อาจารย์..." ศิษย์น้องกลืนน้ำลาย "ตาคุณ...เมื่อกี้มันเรืองแสงหรือเปล่า?"
"มีด้วยเหรอ?" สื่อเจียนกระพริบตา แสงสายฟ้าหายไปทันที "คงมองผิดไปเองล่ะมั้ง"
"เป็นไปไม่ได้!" ศิษย์น้องขยี้ตาอย่างหนัก "ผมเห็นชัด ๆ! แสงสีม่วง! เหมือนฟ้าผ่าเลย!"
"อ้อ อาจจะเป็น...แสงสะท้อน?" สื่อเจียนชี้ไปที่หลอดไฟเหนือหัว "ดูสิ ไฟมันวูบวาบ"
ศิษย์น้อง: "..."
หลอดไฟในห้องใต้ดินนี้เสียมานานแล้ว จะไปมีแสงสะท้อนมาจากไหน?
เขายังอยากถามต่อ แต่สื่อเจียนหยิบยันต์สีเหลืองออกมาจากกระเป๋าแล้ว
ก็คือยันต์ที่เขามักวาดให้บิดเบี้ยวพิกล เหมือนกับลายเส้นปีศาจนั่นแหละ
ศิษย์น้องคิดมาตลอดว่า ยันต์นี้เอาไว้แค่ทำเป็นพิธี
แต่แล้ว สื่อเจียนใช้สองนิ้วหนีบยันต์ แล้วสะบัดไปมาเบา ๆ
"เปิด"
เสียงไม่ดังนัก
แต่วินาทีถัดมา ตูม!
ยันต์สีเหลืองระเบิดออกทันที!
แสงสีทองพุ่งออกมาจากกระดาษยันต์ ดั่งดวงอาทิตย์ดวงเล็ก ๆ ส่องสว่างไปทั่วห้องใต้ดินในพริบตา!
แสงสีทองแผ่ไปถึงไหน มุมมืดทั้งหลายก็หายไปหมด แม้แต่กลิ่นอับในอากาศก็จางลงไปหลายส่วน
ศิษย์น้อง: "..."
เขาตัวแข็งทื่อไปทั้งคน
ตาเบิกกว้างกว่ากระดิ่งทองสัมฤทธิ์เสียอีก
บ้าเอ๊ย?
บ้าเอ๊ย ๆ ๆ?!
นี่มันอะไร?!
เอฟเฟกต์พิเศษเหรอ?!
แบบนี้จะมีเอฟเฟกต์พิเศษในโลกเราได้ด้วยเหรอ?!
อาจารย์คุณไปเรียนกลมาแอบ ๆ ตอนไหน?!
ไม่สิ นี่มันไม่เหมือนกลเลย!
แสงนี่...สว่างเกินไปแล้ว!
ศิษย์น้องยืนอยู่ท่ามกลางแสงสีทอง รู้สึกได้ทั่วร่างกายสบายตัว ความกลัวเมื่อครู่สลายไปมากโข
เขามองแผ่นหลังของสื่อเจียนด้วยความตะลึง
อาจารย์...
เขาเป็นคนแบบไหนกันแน่?
"ยืนโง่ ๆ อยู่นั่นทำไม?"
เสียงสื่อเจียนดังมา
เขาก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวแล้ว หันกลับมามองศิษย์น้อง พร้อมเลิกคิ้วขึ้น:
"ไม่รีบตามมาล่ะ?"
"โอ โอ้!" ศิษย์น้องรีบวิ่งตามไป พลางถามออกมาอย่างอดไม่ได้ "อาจารย์ เมื่อกี้คืออะไรกันแน่?"
"ยันต์ไง" สื่อเจียนตอบแบบไม่ใส่ใจ
"ผมรู้ว่ามันคือยันต์!" ศิษย์น้องร้อนใจ "แต่ว่า...ยันต์มันเรืองแสงได้ยังไง?!"
"ยันต์จะเรืองแสงไม่ได้หรือไง?" สื่อเจียนย้อนถาม
ศิษย์น้อง: "..."
เหมือน...ก็จริง?
แต่ไม่ใช่สิ!
เมื่อก่อนอาจารย์วาดยันต์ไม่ได้เป็นแบบนี้!
คราวที่แล้วที่วาดยันต์เสริมสิริมงคลให้ป้าอ๋อง ติดไว้ที่ประตู พอวันรุ่งขึ้นก็ปลิวหายไปกับลม!
ทำไมวันนี้ยันต์ถึงได้ทรงพลังขนาดนี้?!
ศิษย์น้องเต็มไปด้วยความสงสัย แต่พอเห็นแผ่นหลังของสื่อเจียน ก็ไม่กล้าถามมาก
เขารู้สึกขึ้นมาว่า...
อาจารย์ของตัวเองคนนี้ เหมือนจะ...
ลึกลับไปหน่อย?
ไม่สิ ลึกลับมากด้วยสิ!
ยิ่งเดินลึกเข้าไปในห้องใต้ดิน ก็ยิ่งมืดลง
แสงสีทองนำไปข้างหน้า ส่องสว่างไปทั่วบริเวณรอบ ๆ
สื่อเจียนเดินนำหน้า ฝีเท้าเรียบ ๆ ไม่เร่งรีบ
เขารู้สึกได้ว่าปราณชั่วร้ายยิ่งทวีความหนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
แม้จะยังจาง ๆ แต่ก็เป็นปราณชั่วร้ายจริง ๆ
และยิ่งไปกว่านั้น...
ความบริสุทธิ์ของปราณชั่วร้ายนี้ ดูไม่ถูกต้องอยู่บ้าง
บริสุทธิ์เกินไป
ไม่เหมือนปราณชั่วร้ายที่วิญญาณธรรมดาควรมี
ปราณชั่วร้ายของวิญญาณธรรมดา มักจะปะปนไปด้วยความแค้น ความตาย และสิ่งสกปรกนานาชนิด
แต่ปราณชั่วร้ายสายนี้ บริสุทธิ์มาก
บริสุทธิ์จน...เหมือนเป็นสิ่งที่หลงเหลือจากสิ่งมีชีวิตระดับสูง
คิ้วของสื่อเจียนขมวดเล็กน้อย
น่าสนใจ
ห้องใต้ดินเล็ก ๆ แห่งนี้ จะมีปราณชั่วร้ายบริสุทธิ์ขนาดนี้ได้ยังไง?
หรือว่า...
ความคิดยังไม่ทันจบก็ได้ เหลือบเห็นเงาสีขาวที่มุมหนึ่ง
เจอแล้ว
ดวงตาสื่อเจียนเป็นประกาย
ไม่พูดพล่ามทำเพลง เอื้อมมือออกไปคว้า
ผัวะ
มือของเขาจับเงาสีขาวนั่นได้อย่างแม่นยำ
เย็นเฉียบติดมือ
เป็นสัมผัสของปราณชั่วร้าย
จับได้แล้ว!
สื่อเจียนรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาในใจ
ในที่สุดก็จับวิญญาณจริง ๆ ได้สักตัว!
เขาก้มลงไปมอง
แล้วก็ชะงักไป
วิญญาณผู้หญิงในมือ...
จะให้พูดยังไงดีล่ะ
เล็กไปหน่อยมั้ง?
ดูท่าทางอายุแค่สิบกว่าปี ใส่ชุดกระโปรงสีขาว ท่าทางขี้อาย ร่างกายโปร่งใสจนแทบมองไม่เห็น
อีกอย่าง...นางยังตัวสั่นอยู่เลย!
สื่อเจียน: "..."
แค่นี้เองเหรอ? เขานึกว่าจะเก่งกาจแค่ไหน ที่แท้ก็เป็นแค่นี้เอง จะไปทำร้ายใครได้? สภาพแบบนี้ อีกไม่กี่วันคงสลายตัวเองไปเองหรอกมั้ง?
สีหน้าของสื่อเจียนห่อเหี่ยวลงทันที ในใจมีเพียงความคิดเดียว
ฉันกางเกงถอดพร้อมแล้ว กลับมาให้ดูแค่นี้เหรอ?!
สื่อเจียนอึ้งไปพักใหญ่
วิญญาณผู้หญิงในมือยิ่งกลัวหนักขึ้นไปอีก หดตัวเป็นก้อน สั่นเทิ้ม ๆ ใกล้จะสลายเต็มที สื่อเจียนถอนหายใจ ช่างเถอะ
อ่อนแอเกินไป ไปรังแกวิญญาณน้อย ๆ แบบนี้ ก็ไม่เห็นจะสนุกตรงไหน เขากำลังจะปล่อยมือ แต่จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ เดี๋ยวนะ ไม่ถูกสิ ปราณชั่วร้ายบริสุทธิ์สุดขีดเมื่อกี้ มาจากไหนกัน?
หรือว่าฉันไม่ได้เจอผีมานาน ประสาทสัมผัสเพี้ยนไป?
หรือว่า...ฉันตาฝาดไปเอง? คงไม่ใช่หรอกมั้ง อย่าบอกนะว่าฉันฝึกผิดไป เขากำลังครุ่นคิดอยู่ เสียงตะโกนดังมาจากด้านหลัง "วิญญาณหญิง! รีบลงจากตัวอาจารย์ฉันเดี๋ยวนี้!"
ตึก! ศิษย์น้องพุ่งตัวเข้ามา ชนเข้าอย่างจังที่แผ่นหลังของสื่อเจียน
สื่อเจียน: "..."
เขาเซไปหนึ่งก้าว เกือบจะถูกชนล้ม วิญญาณหญิงในมือก็เกือบตกใจสลายไปด้วย
"เตียเสี่ยวเต้า!" สื่อเจียนหันขวับไปด้วยสีหน้าดำคล้ำ "แกบ้าไปแล้วเหรอ?!"
หลังจากชนเสร็จ ศิษย์น้องก็ตั้งท่าเตรียมป้องกัน มองสื่อเจียนด้วยความระแวง พลางพึมพำ:
"ปีศาจร้ายจงไปให้พ้น! ปีศาจร้ายจงไปให้พ้น!"
"ห้ามทำร้ายอาจารย์ฉัน!"
สื่อเจียน: "..."
เส้นเลือดที่ขมับกระตุกตุบ ๆ
"สวนทางแล้วนะแก"
"ฉันเป็นอาจารย์แก!"
ศิษย์น้องชะงักไป มองสื่อเจียนตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่นาน จึงค่อย ๆ ถามอย่างระมัดระวัง:
"...อาจารย์?"
"ไม่ใช่อย่างนั้นแล้วจะเป็นใคร?" สื่อเจียนพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
"แต่ว่า..." ศิษย์น้องเกาหัว "เมื่อกี้ผมเห็นอาจารย์พูดคนเดียว หัวเราะบ้างขมวดคิ้วบ้าง ผมนึกว่าอาจารย์ถูกผีเข้าแล้ว..."
สื่อเจียน: "..."
เขามองวิญญาณหญิงในมือ อ้อ จริงด้วย เด็กนี่มองไม่เห็นผี ดังนั้นในสายตาเขา ตัวเองก็คือทำท่าคว้าอะไรไปมา แล้วก็พูดคนเดียว
จริง ๆ...ก็เหมือนถูกผีเข้าเหมือนกัน
สื่อเจียนกระแอมทีหนึ่ง แล้วรีบแก้ตัว:
"ผีอะไรกัน"
"ตกใจไปเอง"
"ก็แค่วิญญาณน้อยตัวหนึ่ง ฉันไล่ไปแล้ว"
"ห๊ะ?" ศิษย์น้องกระพริบตา "ก็...ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"ไม่ใช่อย่างนั้นแล้วจะให้ทำยังไง?" สื่อเจียนยักไหล่ "แกคิดว่ามันยากนักเหรอ?"
ศิษย์น้อง: "..."
เขามองสื่อเจียน ดวงตาเริ่มเป็นประกายระยิบระยับ บ้าเอ๊ย อาจารย์เก่งมาก! แสงสีทองเมื่อกี้ แล้วก็...ไล่ผีได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?
ไม่ใช่นะ อาจารย์ แกทำได้จริง ๆ ด้วย ว่ะ ในใจศิษย์น้องมีความคิดนี้อยู่เพียงอย่างเดียว
ศิษย์น้องยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น มองสื่อเจียนด้วยสายตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใส
"อาจารย์!" เขาโผเข้าไปใกล้ด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง "วิชาเมื่อกี้...ตอนที่ยันต์เรืองแสงน่ะ สุดยอดมาก!"
"ผมจะได้เรียนตอนไหนเนี่ย?"
สื่อเจียนเหลือบตามองเขา "หนังสือฉันไม่ได้วางไว้เต็มบ้านเหรอ แกไม่ได้อ่านหรือไง?"
"อ่านแล้วสิ!" ศิษย์น้องทำหน้าบูด "แต่ว่า...มันเหมือนลายเส้นปีศาจจริง ๆ ผมอ่านไม่ออกแม้แต่ตัวเดียว!"
"จะให้เรียนยังไงล่ะ!"
สื่อเจียน: "..."
เขาเลิกคิ้วขึ้น ลายเส้นปีศาจเหรอ? นั่นมันคัมภีร์หมัดอสนีทะยานสายฟ้ากระโชกฉบับตกหล่นต่างหากเล่า ปีนั้นเขาอาศัยคัมภีร์ฉบับตกหล่นนี้ ฝึกฝนจนถึงขั้นสมบูรณ์แบบ และยังแต่งส่วนหลังให้สมบูรณ์ได้อีกต่างหาก
มาถึงปากเด็กนี่ กลายเป็นลายเส้นปีศาจไปได้? สื่อเจียนทั้งขำทั้งโมโห ยื่นมือไปดีดหน้าผากศิษย์น้องทีหนึ่ง
"แกจะไปรู้อะไร"
"วิชาอลังการที่อาจารย์แกมีอยู่ทั้งหมด ก็เรียนมาจากหนังสือเล่มนั้นแหละ"
"มาถึงปากแก กลายเป็นลายเส้นปีศาจได้ยังไง?"
ศิษย์น้อง: "???"
เขาลืมตากว้าง
อะไรนะ? หนังสือเล่มนั้นน่ะเหรอ?
คือเล่มที่อาจารย์ใช้รองหม้อข้าวเหนียวกันไฟไหม้น่ะเหรอ?
ในนั้น...มีวิชาอลังการ?
ศิษย์น้องอ้าปากค้าง พูดไม่ออกอยู่นาน
เขารู้สึกขึ้นมาว่า ตนเองพลาดอะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่ไป
สื่อเจียนไม่สนใจสิ่งที่เขากำลังคิด ความสนใจกลับไปอยู่ที่วิญญาณหญิงในมืออีกครั้ง เมื่อกี้โดนศิษย์น้องชน วิญญาณน้อยนี่ยิ่งกลัวหนัก ตัวจางลงไปอีกหลายส่วน
ใกล้จะสลาย สื่อเจียนถอนหายใจ ส่งพลังสายฟ้าเข้าไปในร่างนางเล็กน้อย
พลังสายฟ้าเป็นธาตุหยางขั้นสูงสุด สำหรับผีถือเป็นของล้ำค่า
แน่นอน มากเกินไปก็ระเบิดได้ แค่ปลาย ๆ ก็พอให้ประคองร่างไว้ได้
ไม่ผิดคาด พลังสายฟ้าเข้าไป วิญญาณหญิงค่อย ๆ กายเนื้อแน่นขึ้นมา นางเงยหน้าขึ้นอย่างขี้อาย มองสื่อเจียน
แล้ว "ตุบ" หนึ่ง—
อ้อ ไม่ถูก ผีไม่มีร่างกาย คุกเข่าไม่ได้
แต่นางกลับคารวะสื่อเจียนอย่างนอบน้อม
เสียงเบาเล็กราวกับเสียงร้องไห้:
"ท่านอาจารย์เทวดา..."
"ขอร้องล่ะ...ช่วยน้องสาวของหม่อมฉันด้วย"
สื่อเจียน: "หืม?"
เขาเลิกคิ้วขึ้น
น้องสาว?
น้องสาวอะไรกัน?
เขายังไม่ทันถาม ศิษย์น้องก็โผล่มาอีก:
"อาจารย์ คุณพูดกับใครอยู่เนี่ย?"
สื่อเจียน: "..."
เกือบลืมไปว่าเด็กนี่มองไม่เห็น
เขามองวิญญาณหญิง แล้วมองศิษย์น้องที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
คิดไปคิดมา ยังไม่ควรให้เด็กรู้อะไรมากเกินไปดีกว่า
เดี๋ยวจะตกใจตาย
"ไม่มีอะไร" สื่อเจียนโบกมือ "ที่นี่เสร็จธุระแล้ว กลับบ้านกันเถอะ"
"ห๊ะ? กลับแล้วเหรอ?" ศิษย์น้องยังไม่ทันตั้งตัว
"ไม่ใช่อย่างนั้นแล้วจะทำไม?" สื่อเจียนหันหลังเดินกลับ "อยู่กินข้าวเย็นที่นี่เหรอ?"
"โอ โอ้!" ศิษย์น้องรีบตามไป
เดินไปสองก้าว ก็อดหันกลับมามองไม่ได้ ในส่วนลึกของห้องใต้ดินที่มืดมิด ไม่มีอะไรเลย
แต่ไม่รู้ทำไม เขารู้สึกว่า...
เหมือนมีอะไรบางอย่าง จ้องมองพวกเขาอยู่
ศิษย์น้องตัวสั่นเทิ้ม รีบเร่งฝีเท้าตามสื่อเจียนให้ทัน
แต่สิ่งที่เขาไม่ได้เห็นคือ
ด้านหลังเขา วิญญาณหญิงชุดขาวตัวน้อยนั้น ตามมาอย่างขี้อาย ลอยอยู่กลางอากาศ
นางมองแผ่นหลังของสื่อเจียน ดวงตาเต็มไปด้วยความหวัง
เหมือน...กำลังยึดมั่นกับต้นไม้อันเป็นที่พึ่งพิงสุดท้าย