บ้านหลี่เสวี่ยอยู่ในย่านบ้านจัดสรรทางตะวันออกของเมือง
บ้านเดี่ยวหลังใหญ่ มีสวนและโรงรถ ดูก็รู้ว่ารวย
ศิษย์น้องแบกของพะรุงพะรังเดินตามหลัง มองตาค้าง
"อาจารย์" เขาเข้ากระซิบข้างหูสื่อเจียน "บ้านเขาเงินเยอะขนาดนี้ เรา...เก็บเพิ่มหน่อยไหม?"
สื่อเจียนถลึงตาใส่ "พูดอะไร! เราเป็นนักพรต ไม่ใช่โจรปล้น"
เว้นไปครู่ แล้วเสริม "...แต่ดูท่าทางเขาตั้งใจจริง แถมสามห้าร้อยก็ไม่น่าจะว่าอะไร"
ศิษย์น้อง "..."
รู้อยู่แก่ใจ
เข้าไปในบ้าน พ่อแม่หลี่เสวี่ยก็อยู่ด้วย สองสามีภรรยาหน้าตาเหนื่อยล้า ถุงใต้ตาไม่แพ้ลูกสาว
"ท่านอาจารย์! ท่านมาแล้ว!"
แม่หลี่เสวี่ยเห็นสื่อเจียนก็เหมือนเห็นพระเจ้า รีบเดินเข้ามาต้อนรับ
"เชิญเข้าไปก่อน เชิญ!"
สื่อเจียนพยักหน้าอย่างมีมาด สะพายดาบเหรียญทองแดงเก้าร้อยเก้าสิบเก้าบาท สาวเท้าเดินเข้าไป
ดูมีมาดท่านอาจารย์ไม่น้อย
ก็แค่ข้าวเหนียวติดจีวรยังไม่ได้ซัก
"เรื่องทุกอย่างเสวี่ยเล่าให้ผมฟังแล้ว" สื่อเจียนนั่งลง ยกถาชาจิบคำหนึ่ง ทำเป็นลึกลับ "รายละเอียดพวกคุณเล่าให้ผมฟังอีกที"
พ่อหลี่เสวี่ยรีบเอ่ย "ท่านอาจารย์ เรื่องมันเป็นอย่างนี้ ห้องใต้ดินบ้านเรา..."
ต้นตออยู่ที่ห้องใต้ดิน
ครึ่งเดือนก่อน บ้านหลี่เสวี่ยปรับปรุงห้องใต้ดินใหม่ กลางคันคนงานก็บอกว่าข้างในไม่ถูกต้อง กลางคืนได้ยินเสียงร้องไห้ มีคนเห็นเงาสีขาว
ตอนแรกไม่มีใครเชื่อ แต่อยู่มาวันดีพ่อแม่หลี่เสวี่ยก็ได้ยินเอง มีครั้งหนึ่งหลี่เสวี่ยลงไปเอาของ ถึงกับตกใจวิ่งขึ้นมา บอกว่าเห็นผู้หญิงชุดขาวยืนอยู่ตรงมุมห้อง
"หาอาจารย์มาดูอยู่หลายคน" แม่หลี่เสวี่ยถอนหายใจ "ต่างก็บอก...บอกว่าไม่สะอาด"
"มีคนบอกอีกว่าข้างใต้ห้องใต้ดินเรา เดิมทีเป็นสุสาน!"
สื่อเจียนฟังแล้วพยักหน้าเป็นจังหวะ ทำหน้าอย่างกับ "เป็นอย่างที่คาดไว้"
ศิษย์น้องฟังอยู่ข้าง ๆ ขนลุกไปทั้งตัว ลองดึงแขนเสื้อสื่อเจียนเบา ๆ
"อาจารย์..."
"หืม?"
"ที่นี่...จะมีผีจริงไหมเนี่ย?" เสียงศิษย์น้องสั่นนิด ๆ
สื่อเจียนเหลือบตามอง กระตุกยิ้มอย่างดูถูก
"ดูความกล้าหาญเอ็งสิ"
"อาจารย์เอ็งฉันต้มตุ๋น—เอ๊ย ปราบปีศาจมาสามสิบปี อะไรใหญ่โตไม่เคยเจอ?"
"กลอุบายแบบนี้ฉันเห็นมามากแล้ว" เขาลดเสียง "เป็นหนูก็ดี ลมก็ดี หรือไม่ก็คนแกล้งทำ วางใจได้ ไม่มีอะไรหรอก"
ศิษย์น้องยังกึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ "จริงเหรอ?"
"จะให้เป็นเท็จได้ยังไง?" สื่อเจียนตบอก "อาจารย์เอ็งฉันเคยพลาดเมื่อไหร่?"
ศิษย์น้อง "..."
ครั้งที่แล้วไล่ผีให้ยายหวัง เปิดเสียงผิด เปิดเป็นเพลง "โชคดีมาเยือน" ลืมแล้วหรือไง?
แน่นอน เรื่องนี้เขาไม่กล้าพูด
"เอาล่ะ" สื่อเจียนลุกขึ้น ปัดจีวร "พาฉันไปดูห้องใต้ดินหน่อย"
พ่อแม่หลี่เสวี่ยรีบนำทาง
ห้องใต้ดินอยู่ชั้นใต้ดินหนึ่งของบ้าน ตรงปากบันไดก็สัมผัสได้ถึงความเย็นวาบ
ยิ่งเดินลงไป อุณหภูมิยิ่งต่ำ
ศิษย์น้องอดสั่นสะท้านไม่ได้
"อ อาจารย์..." เขาเบียดตัวเข้าหาสื่อเจียนอีก "ทำไมหนาวขนาดนี้?"
"ห้องใต้ดินก็แบบนี้แหละ" สื่อเจียนหน้าตาย "ปกติ"
พูดแบบนั้น แต่คิ้วของเขากลับขมวดเล็กน้อย
"อาจารย์?" ศิษย์น้องเห็นเขานิ่งไป เขย่าตัว "เป็นอะไรไป?"
"ไม่มีอะไร" สื่อเจียนตั้งสติได้ทันที กลับมาทำหน้านักพรต "ฉันกำลังสัมผัสพลังปราณ"
"อ้อ..." ศิษย์น้องยังครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ
ตอนนี้ ทั้งกลุ่มเดินมาถึงหน้าห้องใต้ดินแล้ว
พ่อหลี่เสวี่ยหยิบกุญแจออกมาไขประตู
"ท่านอาจารย์ เชิญ"
ด้านในห้องใต้ดินมืดทึบ กลิ่นอับชื้นโชยออกมาปะทะหน้า
แม่หลี่เสวี่ยเผลอหดตัวไปหลังสามีโดยไม่รู้ตัว
ส่วนหลี่เสวี่ยถึงกับหลบไปหลังสื่อเจียนเลยทีเดียว
ศิษย์น้องก็อยากหลบเหมือนกัน แต่พอเหลือบไปมองสื่อเจียน ก็ข่มใจไว้
ถอยไม่ได้!
อาจารย์ยังไม่ถอย แล้วเราจะถอยได้ยังไง!
สื่อเจียนยืนอยู่หน้าประตู มองเข้าไปข้างใน
ห้องใต้ดินกว้างพอตัว ข้าวของรกรุงรัง แสงสว่างน้อย มีเพียงหน้าต่างบานเล็กที่ให้แสงลอดเข้ามา
ตรงมุมห้องมีกล่องกระดาษหลายใบกับตู้เสื้อผ้าเก่า ๆ หนึ่งใบ
ปัญหาน่าจะอยู่แถวนั้น
"ท่านอาจารย์?" พ่อหลี่เสวี่ยเห็นเขาไม่พูด ก็เริ่มตื่นเต้น "ท่านดู...นี่ มันมีปัญหาจริง ๆ หรือเปล่า?"
สื่อเจียนหันกลับมา สีหน้าเคร่งขรึม พูดจริงจัง
"อืม มีปัญหาจริง ๆ"
"ที่นี่พลังหยินหนักมาก"
เขาพูดพลางหยิบเข็มทิศออกมาทำเป็นดูไปพลาง
พ่อแม่หลี่เสวี่ยเห็นสีหน้าสื่อเจียน แล้วได้ยินคำว่า "พลังหยินหนัก" หน้าซีดไปหมด
"แล้ว...แล้วทำยังไงดีคะท่านอาจารย์?" เสียงแม่หลี่เสวี่ยสั่น
"ไม่ต้องตกใจ" สื่อเจียนโบกมือ ทำเป็นมั่นใจ "มีฉันอยู่ ไม่เป็นไรหรอก"
"งี้ พวกคุณขึ้นไปก่อน ฉันกับศิษย์จะทำพิธีที่นี่"
"ขั้นตอนไล่ผี คนธรรมดาดูแล้วไม่ดี"
พ่อแม่หลี่เสวี่ยพยักหน้าเป็นนกเข็น "ได้ ๆ พวกเราขึ้นไป พวกเราขึ้นไป!"
"ท่านอาจารย์ต้องการอะไร เรียกพวกเราได้ตลอด!"
สามคนพ่อแม่ลูกวิ่งหนีขึ้นไปอย่างรวดเร็ว กลัวอยู่ต่ออีกวินาที
ในห้องใต้ดิน เหลือเพียงสื่อเจียนกับศิษย์น้องสองคน
พอคนอื่นไป ศิษย์น้องก็ยวบลงทันที
"อาจารย์..." เขากอดแขนสื่อเจียน เสียงจะร้องไห้แล้ว "เราจะทำพิธีที่นี่จริง ๆ เหรอ?"
"ไม่ทำแล้วจะทำไม?" สื่อเจียนเหลือบตามอง "จ่ายมัดจำไปแล้ว"
"แต่...แต่ถ้ามีผีจริง ๆ ล่ะ?" ศิษย์น้องตัวสั่น "เมื่อกี้ฉันเหมือนเห็นเงาสีขาวอยู่ตรงนั้นจริง ๆ..."
"พูดเพ้อเจ้อ" สื่อเจียนตีเขา "นั่นถุงพลาสติก"
"จริงเหรอ?"
"จริงสิ" สื่อเจียนหน้าหนัง "สายตาอาจารย์เอ็งฉันขนาดนี้ จะดูผิดได้ยังไง?"
ศิษย์น้องโล่งใจ แต่ก็ยังกลัวนิด ๆ "แล้ว...แล้วเราจะทำยังไงตอนนี้?"
"ยังไงเหรอ?" สื่อเจียนหัวเราะคิก คิดหยิบรีโมตจากกระเป๋า ออกมา "ตามสูตร เดินเครื่อง"
ศิษย์น้อง "..."
รู้อยู่แก่ใจ
เขาอด resigned ถอนหายใจ แล้วเริ่มหยิบของออกจากกระเป๋า
ลำโพง แผ่นควัน ไฟฉาย ไม้เรืองแสง...
จัดวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ
ส่วนสื่อเจียนยืนกลางห้องใต้ดิน กระแอมหนึ่งที เริ่มสวดคาถา
"ฟ้าขลัง ดินขลัง ไท่ชั่งเหล่าจวินจงสำแดงฤทธิ์..."
สวดอย่างกับร้องเพลงภูเขา
ศิษย์น้องฟังอยู่ข้าง ๆ ยังรู้สึกหน้าแทน
อาจารย์ ขยันหน่อยได้ไหม?
คาถานี้ เมื่อครั้งที่แล้วไล่ผีให้ยายหวังก็สวดแบบนี้!
สื่อเจียนสวดอยู่พักหนึ่ง ก็ส่งสายตาให้ศิษย์น้อง
ศิษย์น้องเข้าใจ กดรีโมต
ฟู่—
แผ่นควันเริ่มปล่อยควัน ทั่วห้องใต้ดินเต็มไปด้วยหมอกขาวในพริบตา
ตามมาด้วยเสียงร้องไห้แผ่วเบาจากลำโพง
สะอึกสะอื้น ฟังแล้วน่าขนลุกอยู่เหมือนกัน
ศิษย์น้องเองยังฟังแล้วขนลุก
สื่อเจียนเข้ากับเสียงประกอบ สะบัดดาบเหรียญทองแดง พึมพำคาถาไป ท่วงท่าลื่นไหลไม่ติดขัด
ไม่รู้มาก่อน ยังคิดว่าเขากำลังต่อสู้กับอะไรสักอย่างอยู่จริง ๆ
ศิษย์น้องคอยเปิดไฟส่องประกอบ ฉายไปมาจนเงาบนผนังแกว่งไปมา
พูดตามตรง ก็ดูมีอารมณ์อยู่ไม่น้อย
"อมนุษย์!" สื่อเจียนตะโกนก้อง ฟันดาบไปที่ตู้เสื้อผ้ามุมห้อง "ยังไม่รีบจำแลงกายออกมาอีก!"
พูดจบ ก็ส่งสายตาให้ศิษย์น้องอีกครั้ง
ศิษย์น้องกดอีกปุ่มทันที
ปัง!
เสียงระเบิดดังสนั่น
ประตูตู้เสื้อผ้ากระแทกเปิดออก—แน่นอน เป็นกลไกที่เตรียมไว้ก่อน
ตุ๊กตาผ้าขาวตัวหนึ่งหล่นออกมา เป็นตัวที่พวกเขาแอบวางไว้ก่อนหน้า
"อ๊า!" สื่อเจียนทำเป็นตกใจ "มีอมนุษย์จริง ๆ ด้วย!"
"ดูวิชาห้าอสนีธรรมแท้ของฉัน!"
เขาควักยันต์ออกมา "แปะ" ลงบนตุ๊กตา
แล้วศิษย์น้องก็กดปุ่มสุดท้าย
ตูม!
เสียงดังสนั่น พร้อมเอฟเฟกต์แสงแฟลช
ตุ๊กตาระเบิด "ปัง" ออก—แน่นอน ข้างในบรรจุเศษกระดาษสี
เศษกระดาษปลิวว่อน
ควันโชยคลุ้ง
เสียงประกอบน่าสยดสยอง
ดูไปดูมา...ก็คล้าย ๆ ฉากต่อสู้ครั้งใหญ่
ศิษย์น้องมองอยู่ข้าง ๆ เริ่มรู้สึกชื่นชมอาจารย์
ฝีมือการแสดงขนาดนี้ ไม่ไปเป็นนักแสดงน่าเสียดายจริง ๆ
"เสร็จ" สื่อเจียนเก็บดาบ ตบมือ สีหน้าโล่ง "เลิกงาน"
ศิษย์น้องถอนหายใจ เริ่มเก็บของ "อาจารย์ เสร็จแล้วเหรอ?"
"ไม่เสร็จแล้วจะทำไม?" สื่อเจียนยักไหล่ "ผีตัวเล็ก ๆ จะให้วุ่นวายไปถึงไหน"
"เดี๋ยวอาจารย์!" ศิษย์น้องเรียกเขาไว้
"ว่ายังไง?"
"อาจารย์ลืมกระดิ่ง!" ศิษย์น้องควักกระดิ่งทองแดงออกจากกระเป๋า ยื่นให้ "ทุกครั้งที่ไล่ผีเสร็จ อาจารย์ต้องเขย่ากระดิ่ง ว่า 'กระดิ่งไม่ดัง ก็แปลว่าไม่มีอะไร' ลืมแล้วหรือไง?"
สื่อเจียน "..."
อ้อ จริงด้วย ยังมีเรื่องนี้
ทุกครั้งที่ไล่ผีเสร็จ ต้องเขย่ากระดิ่งมรดกตระกูล
"ดูสิ กระดิ่งไม่ดัง แปลว่าวิญญาณชั่วร้ายถูกขับไล่ไปแล้ว"
แน่นอน กระดิ่งจะไม่ดัง
จะมีก็แต่เมื่อสัมผัสพลังหยินจริง ๆ ถึงจะดัง
กระดิ่งนี้ สื่อเจียนสืบทอดจากบรรพบุรุษหลายชั่วอายุคน สิบกว่าปีมาแล้ว ไม่เคยดังเลย แต่คุณรู้ไหม พิธีการปราบปีศาจต้องรักษาธรรมเนียมไว้!
"ใช่ ๆ" สื่อเจียนรับกระดิ่งมา "เกือบลืมไป"
เขาถือกระดิ่ง เขย่ากลางอากาศ
ตามบท กระดิ่งควรจะเงียบสนิท ไม่มีเสียงอะไร
แต่ทว่า
กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง
เสียงกระดิ่งใสกังวาน ดังก้องในห้องใต้ดินที่เงียบสงัด
สื่อเจียน "..."
ศิษย์น้อง "..."
อากาศเงียบลงทันที
สื่อเจียนก้มหน้ามองกระดิ่งในมือ นิ่งงัน
กระดิ่งยังแกว่งไกวเบา ๆ แผ่เสียงแผ่วเบาออกมา