ตอนที่ 7 แจ้งตำรวจ
ดึกสงัด หลู่เฉินนั่งอยู่บนโซฟา หน้าจอโทรศัพท์สว่างอยู่ บนนั้นเป็นแผนที่ที่เขาปักจุดไว้ตอนกลางวัน
จุดไม่กี่จุด เส้นไม่กี่เส้น ขีดวงเขตความเคลื่อนไหวของแมงป่องดำออกมา เขาจ้องมองอยู่นาน จู่ ๆ ก็หัวเราะขึ้นมา รู้สึกว่าตัวเองช่างโง่เง่าอยู่บ้าง
“ผมกลับมาใช้ชีวิตบั้นปลาย” เขาคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะน้ำชา พึมพำกับตัวเอง “ไม่ได้กลับมาทำสงครามกองโจรสักหน่อย”
สิบสี่ปีผ่านสมรภูมิเดือดดาล เก็บเงินได้มากพอ ซื้อบ้านแล้ว กลับประเทศมาก็แค่อยากนอนตื่นเองตามธรรมชาติ ซื้อผัก ทำกับข้าว เล่นเกม แต่พอศัตรูตามมาถึงหน้าประตู เขากลับกำลังศึกษาวิธีลงมือจัดการเองงั้นหรือ?
ไม่ได้ ไม่ได้ ถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดโปงขึ้นมา เขาคงถูกเนรเทศออกนอกประเทศแน่
เขาคิดตกแล้ว เรื่องแบบนี้ก็ต้องแจ้งตำรวจ มีปัญหาให้หาตำรวจ ตอนนี้หลู่เฉินก็เป็นแค่พลเมืองธรรมดาที่เคารพกฎหมาย “หนาม” อะไร ทหารรับจ้างอะไร แมงป่องดำอะไร ไม่เกี่ยวกับเขาสักนิด
เช้าวันถัดมา เขาโทรไปที่ 110
“ฮัลโหล สวัสดีครับ 110 ใช่ไหมครับ?” เขากำโทรศัพท์ไว้ น้ำเสียงแฝงความประหม่าแบบพลเมืองธรรมดา “ผมแซ่หลู่ อยู่หอพักลานเจียงหัวถิง…ครับ ผมเป็นคนแจ้งเอง คือว่า…ช่วงนี้ผมรู้สึกเหมือนมีคนตามอยู่ตลอด ไม่แน่ใจว่าอยากปล้นหรือเปล่า…ครับ ผมอยู่คนเดียว…”
เขาพูดให้ตัวเองดูธรรมดาที่สุด เป็นหนุ่มโสดที่อยู่คนเดียว ขี้กลัว ชอบระแวง ช่วงนี้รู้สึกอยู่บ่อย ๆ ว่ามีคนสะกดรอยตาม
ปลายสายถามว่าเห็นหน้าคนร้ายชัดหรือไม่ เขาบอกว่าไม่เห็น ถามว่ามีทรัพย์สินเสียหายหรือไม่ เขาบอกว่าไม่มี ถามว่าต้องการให้ส่งเจ้าหน้าที่ไปหรือเปล่า เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “เอ่อ…รบกวนพวกคุณมาดูหน่อยได้ไหมครับ ผมกลัวนิดหน่อย”
วางสายแล้ว เขาเอนหลังพิงโซฟา ถอนหายใจยาว