บทที่ 8 รายงานการเฝ้าสังเกต
หลังเรื่องวุ่นวายผ่านพ้นไป ชีวิตก็สงบอยู่หลายวัน
หลู่เฉินคิดว่าพอคนของแมงป่องดำถูกจับไปสองคน เรื่องนี้ก็คงจบลงแล้ว เขาจึงใช้ชีวิตตามปกติ นอนจนสายโด่ง ลงไปซื้อน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ กลับมาเล่นเกม พอตกเย็นก็ไปตลาดสดซื้อกับข้าว แล้วเดินกลับบ้านทางตรอกเก่าที่ตอนนี้ไม่รู้สึกว่าคับแคบอีกต่อไป
ชีวิตเป็นกิจวัตรเสียจนเหมือนมีคนไขลานไว้
ฝ่ายความมั่นคงแห่งชาติก็ไม่ได้อยู่ว่าง รถตู้คันนั้นยังจอดอยู่ใต้ตึก ผลัดกันเฝ้าสังเกต หลู่เฉินชินแล้ว ทำเหมือนไม่เห็น บ่ายวันนั้นเขาว่าง ๆ จึงเอาเสื้อผ้าที่ซักแล้วออกไปตากบนราวที่ระเบียง แขวนเสร็จหนึ่งชิ้นก็หยุดมองวิวแม่น้ำครู่หนึ่ง แล้วค่อยแขวนชิ้นต่อไป
เสื้อเชิ้ตตัวเดียว เขาใช้เวลาตากถึงสี่สิบนาที
ในรถตู้ใต้ตึก สมาชิกที่เฝ้าสังเกตคงคิดว่าเขากำลังชมวิวอยู่ที่ระเบียง จึงมองออกไปตามเขาอยู่นาน สุดท้ายก็ไม่เห็นอะไรเลย
หลู่เฉินหัวเราะในใจ: เฝ้ากันเข้าไป ต่อให้เฝ้าจนดอกไม้บาน ผมก็ยังเป็นปลาเค็มตัวเดิม
ตากผ้าเสร็จ เขาก็กลับเข้าห้อง ทิ้งตัวลงบนโซฟาแล้วเปิดเกม
ชีวิตก็ควรเป็นแบบนี้แหละ
ในเวลาเดียวกัน ณ ห้องประชุมเล็กชั้นสามของหน่วยฝ่ายความมั่นคงแห่งชาติ
หลินอวี่โยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ ชาในแก้วยังไม่ทันชงได้ที่ เขาก็เอ่ยขึ้นก่อน “รายงานการเฝ้าสังเกตหลู่เฉินประจำสัปดาห์นี้ ใครอ่านให้ฟังหน่อย”
สมาชิกหนุ่มที่ชื่อเสี่ยวหม่าหยิบกระดาษพิมพ์กองหนึ่งขึ้นมา กระแอมเบา ๆ “วันที่ 12 พฤษภาคม เป้าหมายนอนถึงเวลา 11:20 น. ลงไปซื้ออาหารเช้าหนึ่งชุด กลับบ้านแล้วไม่ได้ออกไปไหน ตอนเย็นสั่งอาหารหนึ่งมื้อ เล่นเกมจนถึงเที่ยงคืน วันที่ 13 พฤษภาคม เป้าหมายนอนถึงเวลา 10:40 น.—”