บทที่ 23 ทางเดิน
หลู่เฉินนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยจนถึงเที่ยงวันถัดมา
แผลเย็บได้เรียบร้อยดี หมอบอกว่าพักฟื้นอีกสองวันก็ลุกจากเตียงได้ เขาปรับหัวเตียงให้ยกขึ้น พิงหมอน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถดูอยู่พักหนึ่งแล้ววางลง ก่อนจะจ้องเพดานเหม่อลอย
หลินอวี่นั่งอยู่บนเก้าอี้เฝ้าไข้ข้างเตียง กำลังปอกแอปเปิลให้เขา ฝีมือไม่ค่อยดีนัก เปลือกขาด ๆ หาย ๆ
“คิดอะไรอยู่?” เขาถาม
“คิดถึงมือสไนเปอร์คนนั้นน่ะ” หลู่เฉินตอบ “ระยะ 800 เมตร ยิงนัดเดียวแล้วไป สะอาดเหมือนยิงเป้าเลย”
“สะอาดก็ดีไม่ใช่หรือ?”
“ที่สะอาด แปลว่าเขาไม่ได้มาฆ่าฉันตั้งแต่แรก” หลู่เฉินกล่าว “ถ้าเป็นศัตรูที่ตั้งใจเอาชีวิตจริง ๆ คงไม่ยิงนัดเดียวแล้วถอยหรอก ศัตรูย่อมอยากยืนยันว่าฉันตายหรือยัง แต่เขากลับยิงเสร็จก็ไป ดูเหมือนกำลังลองปืนมากกว่า”
มือของหลินอวี่ที่กำลังปอกแอปเปิลชะงักไป “ลองปืน?”
“ลองดูว่าเป้าหมายอย่างฉันยังอยู่หรือเปล่า” หลู่เฉินกล่าว “แถมยังดูด้วยว่าฉันคุ้มค่าพอให้เขาเสียกระสุนนัดที่สองไหม”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง มองหลินอวี่ด้วยสีหน้าจริงจังผิดปกติ “หลินอวี่ ฟังฉันนะ คนที่จะลงมือจริง ๆ มักไม่ใช่คนที่เปิดฉากยิงก่อน คนที่ยิงก่อนมีหน้าที่หยั่งเชิง ส่วนคนที่ตามมาทีหลังต่างหากคือคนมาปิดบัญชี”
“นายหมายความว่ายังมีแผนสำรองอีก?”
“โรงพยาบาลเป็นเป้าหมายใหญ่ขนาดนี้ ถ้าฉันเป็นพวกนั้น ฉันก็คงเลือกมาปิดบัญชีที่นี่เหมือนกัน” หลู่เฉินกล่าว “สั่งคนของนายให้ระวังให้ดี อย่ามัวแต่เฝ้าหน้าต่างกับดาดฟ้าด้านนอก สิ่งที่ต้องระวังยิ่งกว่าคือ ‘คนของเราเอง’”
หลินอวี่วางแอปเปิลที่ปอกไปได้ครึ่งหนึ่งลง สีหน้าเคร่งเครียด “เข้าใจแล้ว”
เขาลุกขึ้นไปจัดกำลังเฝ้าระวังในทางเดิน
โจวฟังแล้วไม่ค่อยเห็นด้วยนัก “โรงพยาบาลกว้างขนาดนี้ คนเข้าออกตลอด ป้องกันยังไงก็ไม่ทั่วถึง อีกอย่าง คนของเราก็แต่งชุดธรรมดาปะปนอยู่ในตึกผู้ป่วย ใครจะจำได้?”
“ก็เพราะคนเยอะ ถึงปะปนได้ง่าย” หลินอวี่กล่าว “เพิ่มความเข้มงวดในการตรวจตรงทางเข้าหอผู้ป่วย แล้วจับตาทางเดินแถวสถานีพยาบาลให้ดี อย่าปล่อยคนแปลกหน้าเข้าไปแม้แต่คนเดียว”
“ได้”
ห้าทุ่ม ตึกผู้ป่วยในชั้นหก