บทที่ 24 ฝูงอู้ชื่อ
ตอนตีสาม ห้องสอบสวนของหน่วยฝ่ายความมั่นคงแห่งชาติยังเปิดไฟสว่างอยู่
แสงสีขาวจากโคมไฟห้อยเพดานสว่างจ้าจนแสบตา ส่องลงบนใบหน้าของคนฝั่งตรงข้ามจนซีดเซียวไร้เลือดฝาด
ชายหน้าตาแบบชาวเอเชียถูกใส่กุญแจมือยึดไว้กับเก้าอี้สอบสวน เสื้อคลุมถูกถอดออกไปแล้ว เหลือเพียงเสื้อไหมพรมบางสีเทาเข้ม แขนเสื้อบริเวณไหล่ขวาขาดเป็นรูอยู่จุดหนึ่ง — เป็นรอยถลอกตอนถูกจับกดลงกับพื้น เขาก้มหน้า เส้นผมหน้าม้าปรกบังดวงตา จึงมองไม่เห็นสีหน้า
หลินอวี่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สมุดบันทึกเปิดกางอยู่ตรงหน้า ปากกาวางอยู่บนสมุดโดยไม่ได้ขยับ
เขาจ้องชายคนนี้มาเกือบสิบนาทีแล้ว แต่อีกฝ่ายยังไม่พูดอะไรสักคำ
“ชื่อ” หลินอวี่เอ่ยขึ้น
เงียบ
“สัญชาติ”
เงียบ
“ใครส่งนายมา”
ในที่สุดชายคนนั้นก็ขยับ เงยเปลือกตาขึ้นมองหลินอวี่แวบหนึ่ง สายตานั้นสั้นมาก ราวกับกำลังยืนยันอะไรบางอย่าง ก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้ง
“ผมไม่รู้” เขาพูด เสียงต่ำและมีสำเนียงอู้อี้ในลำคอ คล้ายกับไม่ค่อยได้พูดภาษานี้
“ไม่รู้อะไร”
“ไม่รู้อะไรทั้งนั้น” ชายคนนั้นพูด “ผมรู้แค่ว่าต้องทำอะไร ทำเสร็จแล้วก็มีคนจ่ายเงิน เรื่องอื่นไม่ใช่ธุระของผม”
หลินอวี่จ้องเขา “ไม่ใช่ธุระของนายงั้นหรือ แล้วนายขึ้นกับใคร”
ชายคนนั้นเงียบไป
ในห้องสอบสวนเงียบลง เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศครางหึ่ง หลินอวี่พลิกหน้าสมุดบันทึก ถามต่ออีกสองสามคำ แต่อีกฝ่ายก็ยังพูดซ้ำอยู่แค่ชุดเดิม — ไม่รู้ ไม่ทราบ ไม่ใช่ธุระของผม
ในห้องสังเกตการณ์ข้าง ๆ หลู่เฉินยืนอยู่หลังกระจกทางเดียว
เขาสวมเสื้อคลุมที่หลินอวี่ไปหยิบมาจากรถ แผลบริเวณซี่โครงขวายังคงปวด แต่เขายืนตัวตรง มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกข้างยันขอบหน้าต่าง สายตาทอดผ่านกระจกไปยังชายที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
“นายสังเกตเห็นหนังด้านตรงง่ามนิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้มือซ้ายของเขาไหม” จู่ ๆ เขาก็เอ่ยขึ้น