บทที่ 25 แขกมาเยือน
ข่าวจากลุงเหลยมาถึงตอนตีสี่ครึ่ง ยังไม่ทันฟ้าสาง
ตอนหลินอวี่ยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้หลู่เฉินดู หลู่เฉินกำลังห่มผ้าห่มบนโซฟาในสำนักงานฝ่ายความมั่นคงแห่งชาติ หลับจนตัวเอียงไปเอียงมา เขาหรี่ตาอ่านข้อความไม่กี่บรรทัดจนจบ ไม่พูดอะไร พลิกตัวกลับแล้วดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัวอีกครั้ง
“อ่านจบแล้วค่อยนอน” หลินอวี่เตะโซฟาเบา ๆ “ทางลุงเหลยสืบเสร็จแล้ว”
“อ่านจบแล้ว” เสียงอู้อี้ดังมาจากใต้ผ้าห่ม “ฝูงอู้ชื่อเป็นสาขาที่เพิ่งแยกออกมาเมื่อปีก่อน ใช้ชื่อบริษัทที่จดทะเบียนในท่าเรือเสรีแห่งหนึ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รับงานล้างบัญชีข้ามพรมแดนโดยเฉพาะ นายจ้างไม่เผยตัว คนกลางส่งต่อคำสั่ง แล้วจ้างช่วงกันไปเป็นทอด ๆ”
เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วเสริมว่า “สืบต่อไม่ไหวแล้ว”
“แล้วจะทำยังไงต่อ?”
“ก็ปล่อยไปตามยถากรรม” หลู่เฉินตอบ “ธุรกิจที่ส่งงานผ่านสายเดียว ทางมันขาดตรงคนกลางอยู่แล้ว ลุงเหลยแกะเปลือกองค์กรออกมาได้ถึงขนาดนี้ก็นับว่าเก่งมาก นายจ้างก็ต้องรอให้พวกมันเผยตัวออกมาเอง”
หลินอวี่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ประตูสำนักงานก็ถูกผลักเปิด ผู้บัญชาการเจิ้งถือแฟ้มเอกสารเดินเข้ามา เห็นกองผ้าห่มบนโซฟาแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะคลายออก
“เก็บความง่วงของนายไว้ก่อน” ผู้บัญชาการเจิ้งวางแฟ้มลงบนโต๊ะ “บ่ายนี้คนจากกองทัพภาคใต้จะมาถึง หลังคดีถูกยกระดับ เบื้องบนก็อนุมัติหนังสือขอความร่วมมือแล้ว กองพันปฏิบัติการพิเศษของกองทัพจะส่งคนมาประสานงาน”
ผ้าห่มบนโซฟาขยับเล็กน้อย แต่ไม่มีเสียงตอบ
“หลู่เฉิน” ผู้บัญชาการเจิ้งเรียกชื่อเขา
“...อยู่ครับ” เสียงตอบดังมาจากใต้ผ้าห่ม ฟังดูหงุดหงิดเพราะเพิ่งตื่น
“ผมรู้ว่าแผลนายยังไม่หายดี แต่การประชุมบ่ายนี้ นายเป็นผู้เกี่ยวข้องหลัก ต้องเข้าร่วม” ผู้บัญชาการเจิ้งพูด “คนที่มาจากกองทัพไม่ใช่เด็กใหม่ในหน่วยเรา พูดจาทำอะไรก็ยึดระเบียบ นายก็อย่าทำตัว...”
เขาครุ่นคิดหาคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง “อย่าทำตัวตามใจเกินไป”