บทที่ 15 คำชี้แนะ
เช้าวันรุ่งขึ้น หลินอวี่มาถึงโรงพยาบาล
เสี่ยวซุนนอนอยู่บนเตียงคนไข้ บาดแผลที่ขาได้รับการรักษาเรียบร้อยแล้ว มีผ้าก๊อซพันอยู่รอบหนึ่ง ดูไม่น่ากลัวเหมือนเมื่อคืน เขากำลังถือชามโจ๊กขาวไว้ ใช้ช้อนคนช้า ๆ พอเห็นหลินอวี่เดินเข้ามาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยายามลุกขึ้นนั่ง
“นอนลง” หลินอวี่โบกมือ ดึงเก้าอี้มานั่ง “ขาเป็นยังไงบ้าง”
“หมอบอกว่าไม่โดนกระดูก พักสักสองสามวันก็หายครับ” เสี่ยวซุนพูดพลางก้มมองขาตัวเอง “แค่...ทำให้หน่วยต้องลำบากเพิ่ม”
“ลำบากอะไรกัน” หลินอวี่พูด “พักรักษาตัวให้ดี เรื่องอื่นไม่ต้องคิด”
เสี่ยวซุนไม่ได้ตอบ ก้มหน้าดื่มโจ๊กไปคำหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้น “หัวหน้าหลิน วัตถุระเบิดนั่น...ก่อนที่ผมจะเหยียบลงไป ผมไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยสักนิด คนคนนั้นเป็นมืออาชีพจริง ๆ”
หลินอวี่ไม่ได้ตอบ
เขานึกถึงคำพูดของหลู่เฉินเมื่อคืน “คนของพวกคุณรักษาไว้ไม่อยู่”
“พักผ่อนให้ดี” เขาลุกขึ้นยืน ตบไหล่เสี่ยวซุนเบา ๆ “เรื่องในหน่วย พวกเราจัดการเอง”
ออกจากโรงพยาบาลมา เขายืนสูบบุหรี่อยู่หน้าประตู
อากาศยามเช้าเย็นเยียบ มีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อปะปนอยู่ เขาสูบไปสองคำ แล้วดับบุหรี่ทิ้งลงถังขยะ ก่อนขึ้นรถขับไปยังกองบัญชาการหน่วย
ระหว่างทาง เขาโทรหาหลาวโจว “ทางที่จัดกำลังเฝ้าระวังเป็นยังไงบ้าง”
“ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรครับ” หลาวโจวตอบ “หลังจากระเบิดเมื่อคืน เราเคลียร์ตรอกเรียบร้อยแล้ว ไม่พบสิ่งผิดปกติอีก แต่พวกพี่น้องในหน่วยต่างก็หวั่นใจกันอยู่ เพราะไม่มีใครรู้ว่าคนต่อไปที่จะเหยียบของเข้าเป็นใคร”
หลินอวี่เงียบไปสองสามวินาที “เดี๋ยวผมจะไปหาเขา”
“หาใครครับ”
“หลู่เฉิน”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงของหลาวโจวจะเบาลง “หัวหน้าหลิน คุณเชื่อที่เขาพูดจริง ๆ เหรอครับ”
“เชื่ออะไร”
“ที่เขาบอกว่าพวกเรารักษาไว้ไม่อยู่ไงครับ”
หลินอวี่ไม่ตอบ วางสายไป
เขาเชื่อจริง ๆ
เขาอธิบายไม่ได้ว่าทำไม แต่เขาเชื่อ เมื่อคืนหลู่เฉินยืนอยู่ข้างแนวกั้น มองแอ่งเลือดบนพื้นแล้วพูดประโยคนั้น น้ำเสียงไม่ได้ข่มขู่หรือเสแสร้ง เหมือนกำลังพูดถึงเรื่องที่รู้มานานแล้ว
หลินอวี่เหยียบคันเร่ง ขับรถไปยังหมู่บ้านจัดสรรที่หลู่เฉินพักอยู่