ตอนที่สิบสี่ เปิดไพ่
เช้าตรู่ ตอนหลินอวี่ออกจากบ้าน ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่
เขาขับรถเก๋งสีดำคันนั้นมุ่งหน้าไปยังกอง ระหว่างทางมีรถไม่มาก แผงขายอาหารเช้าเพิ่งจุดเตา ไอน้ำสีขาวลอยขึ้นจากลังนึ่ง มีคนขี่รถจักรยานไฟฟ้าพุ่งออกมาจากตรอก ท้ายรถมัดน้ำแร่ไว้เต็มลัง
ตอนจอดรอไฟแดงตรงทางแยก เขาเคาะนิ้วลงบนพวงมาลัยสองครั้ง ในหัวมีแต่ภาพเหตุการณ์เมื่อวานวนเวียนซ้ำไปมา ทั้งภาพกระสุนหนึ่งนัดในกล้องวงจรปิด ตัวเลขในรายงานวิถีกระสุน รหัสลับที่หลุดจากปากลิงผอมในห้องสอบสวน และเอกสารที่ฝ่ายเทคนิคขีดเส้นสีแดงกำกับไว้
“ชักอาวุธต้องเห็นเลือด เป้าหมายห้ามเหลือรอด”
เขาผ่อนลมหายใจเบา ๆ สลัดประโยคนั้นออกจากหัว แล้วเหยียบคันเร่ง
เจ็ดโมงสี่สิบ เขามาถึงอาคารกอง
ประตูห้องผู้บัญชาการกองแง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง ข้างในเปิดไฟสว่าง หลินอวี่เคาะสองครั้งก่อนผลักประตูเข้าไป ในมือถือเอกสารปึกหนา
ผู้บัญชาการกองแซ่เจิ้ง อายุห้าสิบกว่า ทำงานในสายนี้มากว่ายี่สิบปี คดีแบบไหนก็เคยเห็นมาแล้ว แต่วันนี้เขานั่งอยู่บนเก้าอี้สำนักงานเก่าคร่ำคร่า ตรงหน้ามีเอกสารสองฉบับวางกางอยู่ สีหน้าดูผิดปกติไปเล็กน้อย
“นั่งก่อน” ผู้บัญชาการเจิ้งเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ไม่พูดจาทักทาย เข้าประเด็นทันที “ยังไม่ต้องพูด ดูนี่ก่อน”
เขาเลื่อนเอกสารฉบับหนึ่งมาให้
หลินอวี่รับมา กวาดตามองสองบรรทัดก็ชะงักไป
หัวกระดาษเป็นตราโทรเลขลับของสถานีข่าวกรองฝ่ายความมั่นคงแห่งชาติในต่างประเทศ ระดับการเข้ารหัสสูงขึ้นอีกขั้น เนื้อหาไม่ยาว เขาอ่านสองรอบ แล้วอ่านซ้ำอีกรอบก่อนวางลง
“...มาถึงเมื่อไรครับ”
“หกโมงเช้านี้” ผู้บัญชาการเจิ้งเอนหลังพิงเก้าอี้ พลางนวดหว่างคิ้ว “เจ้าหน้าที่ข่าวกรองทางนั้นยืนยันแล้วว่า คาอิ้น หัวหน้าแมงป่องดำ จ้างทีมมืออาชีพผ่านคนกลางในต่างประเทศเมื่อสามวันหลังลุงแผลเป็นตาย ตอนนี้คนทยอยกันเข้าประเทศแล้ว”
หลินอวี่อ่านโทรเลขลับฉบับนั้นอีกครั้ง ในนั้นเขียนว่า ยืนยันเป้าหมายแล้ว รหัสลับ “หนาม” ค่าจ้างมหาศาล ผู้ว่าจ้างต้องการให้จัดการโดยเร็ว สถานีข่าวกรองดักข้อมูลได้จากช่องทางสื่อสารเข้ารหัสของแมงป่องดำ ความน่าเชื่อถือสูงมาก
“เข้าประเทศมาแล้วเหรอครับ” หลินอวี่ถาม “กี่คน”