บทที่ 16 ความเงียบ
เงียบสงบติดต่อกันสามวัน
ใต้ตึกในหมู่บ้านจัดสรร “พนักงานร้าน” ของร้านสะดวกซื้อยังคงออกมากวาดพื้นทุกครึ่งชั่วโมง บางครั้งก็ยอง ๆ สูบบุหรี่อยู่หน้าร้าน ส่วนหน้าต่างบานนั้นบนดาดฟ้าตึกฝั่งตรงข้าม พอฟ้ามืดก็ปิดไฟสนิท จนฟ้าสางถึงค่อยมีความเคลื่อนไหว ทุกอย่างดูเหมือนปกติเหมือนเช่นเคย
แต่บรรยากาศภายในหน่วยฝ่ายความมั่นคงแห่งชาติกลับไม่เหมือนเดิม
เช้าวันนั้น ลุงโจวถือแก้วชาเข้าห้องประชุม วางลงบนโต๊ะแล้วพูดว่า “หัวหน้าหลิน สามวันแล้ว ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย หลังระเบิดตรงประตูหลังครั้งนั้น พวกมันก็เลิกราไปแล้วหรือเปล่า”
หนุ่มหม่าก็ขยับเข้ามาใกล้ “ใช่แล้ว ตอนนี้เราก็เปลี่ยนวิธีวางกำลังเฝ้าระวังใหม่ พวกมันเห็นว่าไม่มีโอกาสก็เลยหนีไปแล้วหรือเปล่า”
หลินอวี่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ไม่ได้ตอบอะไร
เขายกแก้วชาที่เย็นชืดไปนานแล้วขึ้นจิบหนึ่งอึก พลางนับวันอยู่ในใจ สามวันแล้ว นับจากเสียงระเบิดทึบ ๆ ที่ประตูหลังมาจนถึงตอนนี้ก็สามวัน คนพวกนั้นราวกับหายสาบสูญไปจากโลก ไม่เคยโผล่หน้าอีกเลย
แต่เขาลืมคำพูดของหลู่เฉินในคืนนั้นไม่ได้ “คนของพวกคุณเฝ้าไม่อยู่หรอก”
คนที่ซ่อนเส้นสะดุดไว้หน้าจุดเฝ้าระวังได้ ทั้งยังทำให้เจ้าหน้าที่บาดเจ็บ แล้วหลบหนีไปได้อย่างปลอดภัยท่ามกลางการวางกำลังเฝ้าระวังทั่วทุกด้านของฝ่ายความมั่นคงแห่งชาติ จะเลิกราง่าย ๆ แบบนั้นหรือ
หลินอวี่วางแก้วชาแล้วหยิบเสื้อคลุมขึ้นมา
“ผมออกไปข้างนอกสักหน่อย”
ลุงโจวตะโกนตามหลัง “ไปหาเขาอีกแล้วเหรอ”
“ไปถามเขาหน่อย”
เขาขับรถมาถึงใต้ตึกในหมู่บ้านจัดสรร จอดรถแล้วขึ้นไปกดกริ่ง
คราวนี้ประตูเปิดเร็ว หลู่เฉินสวมเสื้อสเวตเตอร์ตัวเก่า ผมยังยุ่งเหยิงเหมือนเพิ่งตื่นนอน แต่ดวงตากลับเป็นประกาย ชายคนนี้ดูเกียจคร้าน ทว่าความจริงแล้วแทบไม่เคยหลับสนิทเลย
“คุณหลิน” หลู่เฉินพิงกรอบประตู “มาอีกแล้วหรือ”
“ผมมีเรื่องจะถามคุณ” หลินอวี่พูด “ประโยคที่คุณพูดวันนั้น คุณพูดจบหรือยัง”
“ประโยคไหน”
“ประโยคที่ว่าเฝ้าไม่อยู่นั่นแหละ”
หลู่เฉินเบี่ยงตัว เปิดทางให้เขาเข้ามา