บทที่ 21 ปิดเกมล่า
บ่ายสี่โมง หลู่เฉินโทรหาหลินอวี่
“เย็นนี้ฉันจะออกไปซื้อของ” เขาพูด “จะไปทางถนนฝั่งท่าเรือ เดินวนสักรอบแล้วค่อยกลับ”
ปลายสายเงียบไปสองวินาที หลินอวี่ถามว่า “ตอนนี้เลยเหรอ คุณแน่ใจนะ”
“อืม” หลู่เฉินตอบ “คนของคุณถอยออกไปให้หมดต่อหน้าฉาก ส่วนในเงามืด ใครที่ควรอยู่ก็อยู่ให้ครบ”
“...เข้าใจแล้ว ผู้บัญชาการกองอนุมัติแล้ว”
“ดี” หลู่เฉินพูดจบก็วางสาย
เขายืนอยู่ในห้องนั่งเล่น ก้มมองตัวเอง—เสื้อฮู้ดตัวเก่า รองเท้าแตะ มือหิ้วถุงผ้า แต่งตัวเหมือนตอนลงไปข้างล่างตามปกติไม่มีผิด เขามองเงาของตัวเองในหน้าต่างอยู่ครู่หนึ่ง ดึงปากถุงผ้าขึ้นเล็กน้อย แล้วผลักประตูออกไป
ชั้นล่าง หน้าร้านสะดวกซื้อไม่มี “พนักงาน” นั่งเฝ้าอยู่ หน้าต่างบนดาดฟ้าของอาคารฝั่งตรงข้ามมืดสนิท ปากทางเข้าหมู่บ้านเงียบสงบราวกับผืนน้ำนิ่งไร้ระลอกคลื่น
ต่อหน้าฉาก คนของฝ่ายความมั่นคงแห่งชาติถอยออกไปหมดแล้ว
หลู่เฉินถอนสายตา แล้วเดินไปทางประตูด้านข้างอย่างไม่รีบร้อน
ตอนเดินผ่านรถตู้สีเทาคันนั้น เขาไม่ได้หยุด แค่เหลือบมองด้วยหางตา—รถยังจอดอยู่ ในเงามืดของที่นั่งข้างคนขับมีเงาคนนั่งอยู่คนหนึ่ง เขาไม่ได้มองซ้ำ เดินต่อไปออกประตูด้านข้าง แล้วเลี้ยวขึ้นถนนที่มุ่งหน้าไปทางท่าเรือ
บนถนนมีคนไม่มาก เขาเดินไม่เร็วเหมือนทุกวัน บางครั้งก็หยุดดูแผงข้างทาง จับผักขึ้นมาดู ถามราคา หิ้วถุงผ้าเดินเอื่อย ๆ
เดินไปได้สองสามร้อยเมตร ตอนเลี้ยวผ่านแยกแห่งหนึ่ง เขาอาศัยกระจกหน้าร้านเครื่องมือช่างข้างทาง เหลือบมองด้านหลัง
ห่างออกไปสองร้อยเมตร รถตู้สีเทาคันนั้นกำลังขับตามมาอย่างไม่เร่งไม่ช้า
หลู่เฉินถอนสายตากลับ จังหวะก้าวไม่เปลี่ยน
เขาเลี้ยวเข้าไปในตรอกแคบสายหนึ่งของเขตคลังสินค้าขนส่ง
ยามเย็นในเขตคลังสินค้าเงียบสงัด คนงานขนถ่ายสินค้าเลิกงานกันไปตั้งแต่เนิ่น ๆ หลังคาสังกะสีส่งเสียงโครมครามเมื่อถูกลมพัด พื้นมีเศษกล่องกระดาษกับเชือกมัดหีบห่อกระจัดกระจาย เขาเดินไปตามตรอก จงใจหยุดอยู่ตรงทางแยกสองสามจุด ทำเหมือนหาทางไม่เจอ มองซ้ายมองขวา วนอยู่สองรอบ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังถนนตันทางฝั่งตะวันออก