บทที่ 20 วางกับดัก
แปดโมงเช้า หลินอวี่ได้รับโทรศัพท์จากหลู่เฉิน จึงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา ชายคนนี้มีธุระอะไรก็มาหาเขาถึงที่ ไม่เคยโทรหาเองสักครั้ง เสียงจากปลายสายฟังดูตื่นเต็มตา ไม่เหมือนคนเพิ่งตื่นนอน “หลินอวี่ ช่วงเช้าว่างไหม มาที่บ้านฉันหน่อย มีเรื่องจะคุยด้วย”
“เรื่องอะไร?”
“มาถึงแล้วค่อยคุย” หลู่เฉินตอบ “พาใครมาด้วยก็ได้ ถ้าเป็นผู้บัญชาการกองยิ่งดี ฉันมีเรื่องจะคุย”
หลินอวี่ถือโทรศัพท์ค้างไปชั่วขณะ “นายอยากพบผู้บัญชาการกองเหรอ?”
“ไม่แน่ว่าจะได้พบหรือเปล่า นายมาก่อนก็พอ”
แปดโมงครึ่ง หลินอวี่มาถึงบ้านของหลู่เฉิน โดยมีผู้บัญชาการเจิ้งที่สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวังตามมาด้วย
ผู้บัญชาการเจิ้งอายุห้าสิบต้น ๆ ปกติแทบไม่ลงพื้นที่แนวหน้าด้วยตัวเอง แต่วันนี้พอได้ฟังหลินอวี่เล่าคร่าว ๆ ว่า “หลู่เฉินมีแผนจะชิงลงมือก่อน” เขาก็นั่งไม่ติด ยืนกรานว่าจะตามมาดูให้เห็นกับตา ตอนก้าวเข้าประตู เขากวาดตามองห้องรับแขกไปทั่วอย่างแนบเนียน แววตาหยุดอยู่ที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่เพียงชั่วครู่
หลู่เฉินกินมื้อเช้าเสร็จแล้ว บนโต๊ะมีถ้วยชาที่ยังลอยไอร้อน กับกระดาษแผ่นหนึ่งที่กางอยู่
“นั่งก่อน” เขาเชื้อเชิญทั้งสองคน แล้วเลื่อนถ้วยชาไปทางผู้บัญชาการเจิ้งเล็กน้อย “ผู้บัญชาการกองมีเวลามีค่า ฉันจะไม่อ้อมค้อม”
เขาหมุนกระดาษให้หันไปทางทั้งสองคน แล้วเลื่อนส่งให้
บนกระดาษเป็นแผนที่วาดด้วยมือ ไม่ใช่แผนที่พิมพ์ หลู่เฉินค่อย ๆ วาดขึ้นเองทีละเส้น ทั้งถนนรอบชุมชน อาคารต่าง ๆ เขื่อนริมแม่น้ำ สะพาน และตลาดสด ล้วนทำเครื่องหมายไว้อย่างชัดเจน บางจุดวงกลมสีแดง บางจุดกากบาท และยังมีลูกศรเส้นประอยู่หลายเส้น
หลินอวี่ก้มดูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะจำได้ว่าวงกลมแดงคือจุดที่งูเห่าอาจเลือกลงมือ ไม่ว่าจะเป็นประตูหน้าชุมชน ทางหนีไฟตรงประตูหลัง หรือถนนช่วงเขื่อนริมแม่น้ำที่เคยถูกซุ่มโจมตี ล้วนทำเครื่องหมายไว้บนแผนที่ ส่วนจุดที่กากบาทคือจุดที่ตัดออกไปแล้ว