บทที่ 13 ตัวตนที่ถูกเปิดเผย
หลู่เฉินกลับถึงบ้านในเช้าวันถัดมา
ตำรวจจากสถานีตำรวจท้องที่รักษาคำพูดดีทีเดียว ถุงผักใบนั้นถูกส่งกลับมาจริง ๆ ผักเหี่ยวเฉา กุ้งตายหมดทั้งถุง มีกลิ่นคาวคลุ้ง เขาถือถุงยืนอยู่หน้าประตู มองดูครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจ ก่อนหันไปโยนลงถังขยะ
“กิโลละตั้งสามสิบห้าหยวนเชียวนะ” เขาพึมพำ พลางเดินเข้าบ้าน ถอดรองเท้า แล้วทิ้งตัวลงบนโซฟา
บนโต๊ะน้ำชายังมีเบียร์ที่ดื่มค้างไว้ตั้งแต่เมื่อวาน เขาเปิดกระป๋องใหม่ ดื่มไปสองอึก จ้องเพดานเหม่อลอยอยู่พักหนึ่ง แล้วค่อยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเกม
ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไปตามปกติ
ใต้ตึกในหมู่บ้าน รถตู้คันนั้นยังจอดอยู่ที่เดิม ใต้ร่มไม้มีคนสอดแนมคนใหม่ที่ไม่คุ้นหน้า กำลังนั่งยอง ๆ เลื่อนโทรศัพท์เล่นอย่างเบื่อหน่าย
ทุกอย่างดูเหมือนจะไม่ต่างจากวันปกติ
แต่ทางฝ่ายความมั่นคงแห่งชาติ คืนนั้นไม่มีใครได้นอน
ตีสอง ฝ่ายความมั่นคงแห่งชาติ ห้องประชุมชั้นสาม
ควันบุหรี่ลอยคลุ้ง หลัวโจวพิงอยู่ข้างหน้าต่าง ในที่เขี่ยบุหรี่มีทั้งก้นบุหรี่และขี้เถ้ากองอยู่ครึ่งหนึ่ง ส่วนหม่าน้อยฟุบอยู่บนโต๊ะ จ้องเอกสารที่กางอยู่ตรงหน้า ดวงตาแดงก่ำเพราะอดนอน หลินอวี่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ เบื้องหน้ามีถ้วยชาที่เย็นชืดไปนานแล้ว
“ทุกคนลองออกความเห็นกันหน่อย” หลินอวี่เอ่ย เสียงแหบเล็กน้อย “คดีนี้จะจัดการยังไง”
ไม่มีใครพูด
ผ่านไปครู่ใหญ่ หลัวโจวกดบุหรี่ดับแล้วหันกลับมา “หัวหน้าหลิน เรื่องวันนี้คุณก็เห็นแล้ว ไอ้หนุ่มนั่นไม่ใช่คนธรรมดา”
“ฉันรู้” หลินอวี่ตอบ “ปัญหาคือเขาเป็นใครกันแน่”
“ก็สืบดูสิ” หลัวโจวว่า “เริ่มจากสามคนที่จับได้คืนนี้”