บทที่ 11 ถูกซุ่มโจมตี
บ่ายสี่โมง หลู่เฉินออกจากบ้านไปซื้อผัก
วันนี้เขาไม่ได้เปลี่ยนชุด ยังคงสวมเสื้อฮู้ดตัวหลวมตัวเดิม ลากรองเท้าแตะลงบันไดอย่างเอื่อยเฉื่อย พอเดินมาถึงต้นไม้เก่าแก่ใต้ตึก เจ้าหน้าที่สะกดรอยที่นั่งยองอยู่ใต้ร่มไม้ก็เงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงไปตามเดิม
หลู่เฉินไม่สนใจเขา เดินไปทางตลาดสด
ตลอดทางเขาเดินไม่เร็วเหมือนทุกวัน พอผ่านร้านขายของชำก็ยังแวะคุยกับเจ้าของร้านสองสามคำ มองเผิน ๆ นี่ก็เป็นเพียงยามเย็นธรรมดาแสนธรรมดาของชายหนุ่มผู้ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยคนหนึ่ง
แต่หลู่เฉินรู้ดีว่า วันนี้มีบางอย่างผิดปกติ
ตั้งแต่ออกจากบ้านจนถึงตอนนี้ เขาเห็นใบหน้าเดิมซ้ำถึงสามครั้งแล้ว
ครั้งแรกตรงปากทางเข้าหมู่บ้านจัดสรร ชายคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีเทาเข้มนั่งยอง ๆ สูบบุหรี่อยู่ริมถนน ดูเหมือนกำลังรอรถ ครั้งที่สองตรงสี่แยกก่อนเลี้ยวเข้าถนนที่มุ่งไปตลาดสด ชายคนเดิมย้ายไปอยู่อีกฝั่งถนน ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์มือถือ ครั้งที่สามก็คือตอนนี้ ตรงทางเข้าตลาดสด ชายคนนั้นยืนอยู่หน้าแผงขายผลไม้ แกล้งทำเป็นเลือกส้ม แต่สายตากลับแอบมองเขาผ่านฝูงชน
ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
หลู่เฉินละสายตาแล้วเดินเข้าตลาดสด เขาเบียดเข้าไปในฝูงชนตามปกติ เลือกผักมาได้สองกำ แล้วซื้อกุ้งอีกหนึ่งถุง ตอนจ่ายเงิน เขาอาศัยจังหวะรับเงินทอนกวาดตามองไปทางปากทางเข้า
ชายในเสื้อคลุมสีเทาเข้มคนนั้นยังอยู่
และไม่ได้มีแค่คนเดียว หลู่เฉินนับดู ตั้งแต่เขาเข้าตลาดมาจนถึงตอนนี้ ตรงปากทางเข้ามีคนสลับเวรกันอย่างน้อยสามคน คอยมองเข้ามาในตลาด ราวกับกำลังรอสัญญาณอะไรบางอย่าง
เขาถือถุงผัก พลางทบทวนตำแหน่งของคนเหล่านั้นในใจ
ปากทางเข้าตลาดสดหันหน้าเข้าหาถนนการค้าแห่งหนึ่ง ช่วงเย็นหลังเลิกงานเป็นเวลาที่ผู้คนพลุกพล่านที่สุด สองข้างทางเข้ามีแผงขายผลไม้กับเป็ดย่างตั้งอยู่ ฝูงชนเบียดเสียดกันแน่นขนัด อย่าว่าแต่ลงมือเลย แค่จะแทรกตัวเข้าไปยังแทบไม่ได้