หา! เกิดใหม่เป็นสาวน้อยญี่ปุ่นแดนปลาดิบ! ฟ้าถล่มแล้ว

เรื่องราวในโลกคู่ขนาน โปรดอย่าเทียบเคียงกับประวัติศาสตร์

หลิงเหล่าไท่สิ้นอายุขัยอย่างสงบในวัยเก้าสิบสองปี เดิมทีนางคิดว่าคงต้องดื่มน้ำแกงยายเมิ่ง ข้ามสะพานไน่เหอ แล้วไปเกิดใหม่ตามขั้นตอน ใครจะคิดว่ายังไม่ทันลืมตา ก็ได้ยินเสียงตะโกนคำว่า “บากะยาโร่” ดังสนั่นข้างหู นางนึกฉงน: แค่จะมาเกิดใหม่ ยังต้องมาเจอทหารญี่ปุ่นด้วยหรือ? หรือว่านี่เป็นระบบยมโลกเดียวกัน?

จะร้องไห้ทำไม คุณหนูบ้านไหนตายหรือไง…?

อ้อ… นางนี่เองคือคุณหนูคนนั้น ฮือๆๆ… กว่าจะได้เป็นคุณหนูสักครั้ง ดันเกิดเป็นสาวน้อยญี่ปุ่นเสียได้

ตอนกำลังจะตายให้รู้แล้วรู้รอด ก็ถูกระบบผูกมัดไว้เสียก่อน

เอาเถอะ! ค่อยตายทีหลังก็ได้ ตายดียังไม่สู้มีชีวิตอยู่อย่างขัดสน ทำงานสักสองสามรอบก่อนแล้วกัน

ขณะที่กำลังรู้สึกว่ายังขาดอะไรไปอยู่ สร้อยคอที่ติดตัวมาด้วยตอนทะลุมิติก็กลายเป็นมิติวิเศษ? หญิงชราเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยิ้มออกมา แบบนี้ยังจะตายได้อย่างไร? งั้นก็… ลุยให้สุดชีวิตไปเลย!

อาศัยมิติวิเศษกับเจ้ากาก นางเริ่มลงมือทำการใหญ่ในแนวหลังของศัตรูอย่างเงียบเชียบ คลังอาวุธถูกขนจนเกลี้ยงทีละแห่ง เส้นทางขนส่งถูกตัดขาดทีละสาย…

ขณะที่ศัตรูกำลังค้นหาสายลับทั่วทั้งเมือง หลังจากจัดการศัตรูระลอกนี้เสร็จ หลิงเหล่าไท่ก็เตรียมเปลี่ยนแผนที่แล้วลุยต่อ ทว่าโดยไม่คาดคิด นางกลับช่วยเพื่อนร่วมชาติที่กำลังถูกไล่ล่าไว้ได้ แสงเพลิงส่องกระทบใบหน้าของเขา จนนางมองเห็นได้ชัดเจน

ใบหน้าที่ไม่มีวันลืม และไม่กล้าลืม

บิดาในวัยหนุ่มเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ดวงตาเต็มไปด้วยความระแวดระวังและอ่อนล้า ทว่าเมื่อสบตากับนาง เขากลับชะงักไปเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าคุณหนูจากประเทศศัตรูคนนี้ช่วยเขาไว้ทำไม ยิ่งไม่รู้ว่าความรู้สึกอันเข้มข้นในแววตาของนางคืออะไร ราวกับจะเอ่อล้นออกมาอยู่รอมร่อ

หลิงเหล่าไท่ไม่ได้อธิบาย

นางยัดข้อมูลสำคัญและเสบียงทั้งหมดใส่อ้อมแขนของบิดา พลางเอ่ยประโยคหนึ่งด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ซึ่งเขาฟังไม่เข้าใจ จากนั้นก็หันหลังกลับ ดวงตาแดงก่ำ

พ่อ อย่ากลัวไปเลย

คราวนี้ให้ฉันเป็นฝ่ายปกป้องพ่อเอง