(เป็นโลกคู่ขนาน โปรดอย่าอ้างอิงประวัติศาสตร์ ฮี่ๆ... ขอให้คุณคนสวยคุณคนหล่อที่ร่ำรวย ขยับนิ้วทองคำพลิกอ่านหน่อยนะ ขอให้ทุกท่านสุขภาพแข็งแรง หมื่นหมื่นเรื่องสมปรารถนา มีเงินในบัตรในบัญชีหลักล้านหลักสิบล้าน...)
"คุณหนู? คุณหนู ได้ยินฉันไหมคะ?" หญิงวัยกลางคนสวมชุดกิโมโนสีน้ำเงินเข้มคุกเข่าบนเสื่อทาทามิ โน้มตัวมาด้านหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรนและเป็นกังวล
หืม?!
"ดีจังเลย ดีจังเลย คุณหนูหมดสติไปสองวันเต็มแล้ว หมอบอกว่าถ้ายังไม่ฟื้นอีกก็คงต้อง...คงต้อง..." เมื่อเห็นลูกตาของหญิงสาวบนเตียงขยับ เธอก็ระเบิดคำพูดภาษาญี่ปุ่นออกมาอย่างรวดเร็ว น้ำตาก็ไหลรินลงมาพร้อมกัน
หลิงจิงจิงลืมตาช้าๆ ลูกตาหมุนไปมา...!
อะไรกัน?
เธอตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?
ตายเพราะหมดอายุขัยนะ?
ไม่ได้ไปหายมบาล? ส่งเธอมาที่ไหนนี่?
สิ่งที่ผู้หญิงคนนี้พูดเมื่อกี้มันภาษาอะไร? เธอ...ฟังเข้าใจได้ไง? สวัสดิการของคนตายดี?
แต่...ภาษานี้ฟังดูคุ้นๆ จัง? เคยได้ยินที่ไหน?
ที่สำคัญเธอเป็นยายแก่คนหนึ่ง ไม่เคยเรียนภาษาแบบนี้มาก่อน? เก่งขึ้นมาเองได้ยังไง?
ถ้าอย่างนั้นขอภาษาอังกฤษสักตอนได้ไหม เธออยากเก่งเลยเหมือนกัน? ภาษานั้นเธอเรียนทีไรลืมที สติหลุดทุกที? ถ้ายัดเข้ามาในหัวได้ตอนนี้ เธอจะขอบคุณบรรพบุรุษแปดชั่วโคตรเลย ทำแบบนี้เธอจะได้ไปเที่ยวต่างประเทศคนเดียว ไม่ต้องรอใครคนนั้นคนนี้ไปเป็นเพื่อน
ภาษาผีตานี?!
ผู้หญิงคนนี้พูดพล่ามอะไรไม่เลิก น่ารำคาญตาย เกลียดภาษานี้ที่สุด!!
รู้จักให้เกียรติคนแก่บ้างไหม เธอเป็นคนตายแล้วยังไม่ได้ความสงบเลย ไปให้พ้น เสียงดังน่ารำคาญ
เธอยกมือโบกใส่ผู้หญิงคนนั้น ถ้าเปล่งเสียงออกไม่ได้ตอนนี้ เธออยากจะด่ามัน!!
ผู้หญิงคนนั้นตกใจมากกับท่าทางของคุณหนู รีบหมอบราบกับพื้นทันที "ขอโทษค่ะ คุณหนู!" พูดพลางโขกหัวสองที
หลิงจิงจิง: ...
เป็นอะไรไป? กำลังถ่ายละครอยู่เหรอ? หรือเธอกำลังฝัน?
บ้าฉิบหาย นี่กองถ่ายของใคร? คนตายก็ไม่ปล่อย? คนเป็นเล่นเป็นคนตายมันยากมากเหรอ?
แล้วนั่น? ไอ้ลูกอกตัญญูส่งเธอมาที่นี่เหรอ?
ขาดเงินขนาดนั้นเลย? ศพยายแก่ยังไม่เว้น?
จะให้ยายแก่คนนี้ใช้พลังครั้งสุดท้ายอีกครั้ง? สร้าง 'ชีวิตดีๆ' ให้พวกมัน?
ฮะๆๆ... ทำให้เธอโกรธจนฟื้นเลย!
เดี๋ยวนะ... ฟื้น?
เดี๋ยวก่อน...เดี๋ยวก่อน... เธอบีบหลังมือตัวเองอย่างแรง แม่เจ้า!! มันเจ็บ?
เอ๊... มือเธอเล็กลงได้ไง? ยังเนื้อนิ่มๆ ยืดหยุ่นดีอีก ผิวเธอไม่ใช่ว่าแก่จนเหมือนเปลือกไม้แล้วเหรอ?
นี่...แสงสุดท้ายก่อนตาย? ถุย... กลับเป็นหนุ่มเป็นสาว?
ไม่ใช่... กลับเป็นสาวมือเธอก็ไม่ใช่แบบนี้! มือเธอเมื่อไหร่มีเนื้อแบบนี้? ก็ขาวเนียนเรียวสวย ข้อนิ้วชัดเจนอยู่นี่!
"หุบปาก!" รำคาญตาย ยังนั่ง "ซูมิมาเซ็ง ซูมิมาเซ็ง!!" อยู่ได้
"อา... คุณหนูพูดอะไรนะคะ?" ผู้หญิงคนนั้นตกตะลึงกับเสียงตะคอกของเธอ สำคัญคือฟังไม่รู้เรื่อง!!
คนนี้พูดภาษาผีอยู่ตลอด เธอถูกพวกผีจับตัวมา?!
เดี๋ยวก่อน...!
นึกถึงความเป็นไปได้บางอย่าง จู่ๆ เธอก็ดันร่างที่ยังอ่อนปวกเปียกขึ้น
มองรอบๆ พบว่าตัวเองไม่ได้นอนบนเตียง ห้องนี้มันแปลกพิลึกยังไงก็ไม่รู้?!
ห้องไม่ใหญ่ แต่ดูกว้างมาก พื้นไม้สีอ่อนไร้ฝุ่นผง ตรงกลางมีโต๊ะเตี้ยตัวหนึ่ง ข้างๆ วางเบาะผ้าสองใบ เบาะนั่งแบบนั่งกับพื้น ข้างฝามีตู้ไม้ไผ่สีเรียบสูงจรดพื้น ไม่มีมือจับเสริม แสงลอดผ่านช่องตารางของประตูกระดาษวาชิ สาดแสงนุ่มนวลลงบนเสื่อทาทามิ อากาศอบอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของหญ้ากก
ยายหลิงวัยเก้าสิบสองตอนนี้มึนงง!
นี่มัน...ตายแล้ว ตายแล้ว! ยังตามแฟชั่นอีก! เธอรู้ได้ยังไงน่ะเหรอ? พูดได้ว่าครึ่งชีวิตหลังของยายหลิงใช้เวลาว่างหมดไปกับการฟังนิยาย
ความคิดแวบผ่านสมองแป๊บเดียว เธอรีบปีนลุกขึ้น ต้องดูถึงจะรู้ใช่ไหม รองเท้าก็ไม่ทันใส่ วิ่งออกไปข้างนอกเลย!
กว่าผู้หญิงที่คุกเข่าโขกหัวจะรู้ตัว ยายหลิงก็วิ่งออกจากห้องไปแล้ว ข้างนอกทางเดินมีเสียงปึงปังดังขึ้น เธอตกใจรีบวิ่งตาม
เธอไม่กล้าร้องดัง หากทำให้ท่านใต้เท้ารู้ตัว เธอเสร็จแน่
เธอใช้ความเร็วสูงสุดตามทันคนที่วิ่งวนไปวนมาข้างหน้า กระโจนเข้าไปกอดไว้ "คุณหนูคะ อย่าส่งเสียงนะคะ ท่านใต้เท้ากลับมาแล้ว!"
ใต้เท้า?! อะไรคือใต้เท้า?!
สาวใช้กอดหลิงจิงจิงพากลับมาห้องเดิมอย่างรวดเร็ว แม้ต้องเดินในชุดที่จำกัดการเคลื่อนไหวนี่ เธอก็ยังเดินเร็ว!
ตอนนั้นเองประตูห้องกลางลานบ้านถูกเปิดออก มีนักรบรูปร่างกำยำเดินออกมา ข้างลำตัวมีดาบซามูไรยาวหนึ่งเมตร มองซ้ายมองขวาแล้วพูดกับคนข้างใน "ใต้เท้า ไม่มีใคร!"
"อืม! เข้ามาได้!" ข้างในดังเสียงชายวัยกลางคน น้ำเสียงไม่รีบร้อน พูดช้าๆ เรื่อยๆ!
ทางฝั่งหลิงจิงจิง หลังจากถูกสาวใช้อุ้มกลับมาแล้ว เธอก็ออกมาอีก ยายหลิงนั่งลงบน...เอ่อ...น่าจะเป็นที่นอนอย่างมึนงง! เธอฝังตัวเองลงในผ้าห่ม ฮือๆ... อยากร้องไห้!!
ถึงมันจะพิสดารไปหน่อย แต่เธอก็ต้องยอมรับความจริงว่าตอนนี้เธออยู่ในรังผี
สูดหายใจเข้าลึกๆ เธอเป็นยายแก่มีชีวิตมาตั้งหลายสิบปี แค่ความสามารถรับมือทางจิตใจนิดหน่อยนี่ยังพอมี
เมื่อกี้วิ่งออกไปก็แค่อยากยืนยันอีกครั้ง ...กลับทำให้เธอมึนยิ่งกว่าเดิม ถึงเธอจะไม่เคยไปประเทศผี แต่อนิเมะเธอก็เคยดู (ฮะๆ... อย่างอื่นไม่น่าดู!)
ไลฟ์สไตล์และการแต่งตัวของพวกนั้นไม่รู้ว่าใช่แบบที่เห็นตอนนี้ไหม ตอนที่วิ่งผ่านไปแวบหนึ่ง เธอเห็นผู้ชายคนหนึ่ง...ทรงผม แบบนักซูโม่ญี่ปุ่นนั่น...!
หลิงจิงจิงสูดหายใจเข้าลึก ตั้งสติตัวเอง ให้แน่ใจก่อนว่าที่นี่คือฮว๋ากั๋วหรือประเทศผี แล้วค่อยกำหนดเวลา...!
สวรรค์! จะเกิดใหม่ก็เกิดใหม่เถอะ! อย่างน้อยก็เลือกที่ที่ดีหน่อยสิ ยายแก่ก็ไม่เคยทำเรื่องชั่วร้ายทรามศีลอะไรนะ ทำไมส่งมาลงเมืองนอก
เวลาเจอเรื่องต้องบริจาค เธอก็ออกเงินก็ได้ ออกแรงก็ได้! ทะเลาะกับคนอื่นไม่นับว่าทำไม่ดีใช่ไหม? แถมพวกนั้นหาเรื่องเธอก่อนนะ มาด่ากันถึงที่แล้วเธอจะให้กล้ำกลืนเงียบๆ ได้ไง!
ไม่งั้นเธอจะอยู่ถึงเก้าสิบกว่าปีได้ไง ฉะนั้นเรื่องทนรับอารมณ์นี่เธอก็ควบคุมไม่ได้จริงๆ!
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก... คุณหนูคะ มิโกะเข้ามานะคะ!" นอกประตูดังเสียงผู้หญิงที่ออกไปเมื่อกี้
ยายหลิง 'อืม' ให้เข้ามา ถึงจะฟังรู้เรื่อง แต่จะพูดยังไงเธอยังไม่รู้ เธอกลัวพออ้าปากก็สำเนียงบ้านนอกโดนทัก เกรงว่ายังไม่ทันรอ 'ใต้เท้า' มา สาวใช้คนนี้คงพาเธอไปแจ้งก่อนแล้ว
ผู้หญิงคนนั้นคุกเข่าอยู่ด้านนอกเปิดประตูเข้ามา ถือถาดหนึ่งใบ ด้านบนเรียงจานเล็กหลายใบ
ยายหลิงกินอาหารสุกมาหลายสิบปี พอเห็นของในจานก็หมดอยากทันที ขาวซีดกระไร ไม่มีซอสราดสักหน่อย ครึ่งสุกครึ่งดิบ ปริมาณนิดเดียวยังกะให้อาหารนก
"คุณหนู เชิญทานค่ะ!!" หญิงสาววางเรียบร้อยแล้ว ยื่นตะเกียบให้เธอด้วยความเคารพ!
หลิงจิงจิงถึงแม้จะรังเกียจ แต่ก็รับตะเกียบมากิน ซาชิมิอะไรนั่นพออายุมากแล้วก็ไม่ได้แตะอีกเลย