"ข้าก็อดขำไม่ได้จริง ๆ" เสิ่นเถาเถาหัวเราะออกมา นางเหอและซ้อรองของตระกูลเสิ่นก็เอามือปิดปาก หัวไหล่สั่นไปด้วย
ซ่งชิงหยวน ใบหน้าขาวผ่องขึ้นสีแดงเรื่อ ๆ เขาสูดหายใจลึก กดความอับอายลง แล้วโค้งคำนับเสิ่นเถาเถากับเซี่ยอวิ๋นจิ่งอีกครั้ง เสียงกลับมาใสกระจ่างดังเดิม "ท่านเซี่ย คุณหนูเสิ่น ... เมื่อครู่ ... เป็นชิงหยวนที่เสียมารยาท ภรรยาข้านิสัยดื้อรั้น สร้างความลำบากให้ทั้งสองแล้ว"
"ไม่เป็นไร ๆ" เสิ่นเถาเถาหัวเราะพลางโบกมือ "เสี่ยวชีเยว่ไม่ได้สร้างความลำบากอะไร นางช่วยพวกเรามากทีเดียว เราต่างหากที่ชวนนางมาทานข้าว คุณชายซ่ง เชิญนั่งก่อน มาทานด้วยกัน วันนี้น้ำแกงปลาสดมาก"
เซี่ยอวิ๋นจิ่งก็พยักหน้าเล็กน้อย ส่งสัญญาณให้นั่ง
ซ่งชิงหยวนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ทำตาม นั่งลงบนเก้าอี้ว่างข้าง ๆ เสี่ยวชีเยว่ เขานั่งตัวตรง หลังตรง แม้สวมเสื้อเก่า ๆ ก็ไม่อาจซ่อนความสูงส่งและกลิ่นอายหนังสือที่ฝังอยู่ในกระดูก
สิ่งแรกที่เขาทำหลังนั่ง ไม่ใช่มองดูอาหารบนโต๊ะ หากแต่ยื่นมือไปอย่างเป็นธรรมชาติ จับข้อมือของเสี่ยวชีเยว่ไว้เบา ๆ ปลายนิ้วสัมผัสหลังมือเย็นเฉียบของนางอยู่ครู่หนึ่ง แล้วคลำดูฝ่ามืออันอบอุ่นของนาง
ท่าทางของเขาละเอียดและตั้งใจ ปลายนิ้วลูบไล้ตามข้อนิ้วเบา ๆ เพื่อยืนยันว่าใต้ผิวหนังไม่ใช่ความเย็นยะเยือกอีกต่อไป หากแต่เป็นความนุ่มนวลที่อบอุ่น เขาจึงถอนหายใจเบา ๆ อย่างโล่งอก คิ้วที่ขมวดมุ่นคลายออกในที่สุด ราวกับแบกภาระหนักพันชั่งลงได้
จากนั้น เขาก็หยิบผ้าเช็ดหน้าผ้าฝ้ายที่พับเรียบร้อยออกจากอก ผ้าขอบผุกร่อนแล้ว แต่สะอาดสะอ้าน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสบู่หอม
เขาค่อย ๆ คลี่ผ้าออก ใช้มุมหนึ่งเช็ดคราบน้ำมันและน้ำแกงติดขอบปากให้เสี่ยวชีเยว่ แรงเบาราวกับขนนกสัมผัส แล้วเปลี่ยนอีกมุมหนึ่ง เช็ดเขม่าที่แกะของนางอย่างประณีต
เสี่ยวชีเยว่เงยหน้าเล็กน้อย ยอมให้เขาทำตามใจ ขนตายาวกระพริบปรือ ๆ ทอดเงาลงใต้ดวงตา สายตาเจือความเอาใจและพึ่งพิง ดั่งแมวน้อยว่านอนสอนง่าย บางครั้งถูกเช็ดจนคัน ก็เผลอเอาหน้าถูกับฝ่ามือของเขาโดยไม่รู้ตัว