ร่างน้อยของหญิงสาวแข็งทื่อ เธอก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วบิดชายเสื้อ ครู่ใหญ่จึงได้พยักหน้าเพียงแผ่วเบาจนแทบมองไม่เห็น เสียงเรียกเบาจนเหมือนยุงร้อง "อืม...ใต้...ใต้น้ำ...ปลาใหญ่...เยอะ..."
"เหลวไหล!" น้ำเสียงของเสิ่นเถาเถาเปลี่ยนไปทันที คว้าข้อมือเย็นเฉียบของหญิงสาวขึ้นมาโดยไม่ฟังอะไร แล้วลากไปทางสถานีพักม้า "ไปกับข้า รีบหน่อย...ไม่เอาชีวิตแล้วหรือ"
หญิงสาวถูกเธอลากจนเซ แต่ก็ไม่กล้าขัดขืน มีเพียงเดินตามไปอย่างหวาดกลัว
เสิ่นเถาเถารีบพาคนเข้าไปในโรงครัวของสถานีพักม้า ข้างในอบอุ่น อบอวลด้วยกลิ่นหอมของเนื้อตุ๋น นางเหอกำลังยุ่งอยู่กับการหั่นผักกับหวังอวี้หลาน พอเห็นเสิ่นเถาเถาลากหญิงสาวตัวเปียกโชกเข้ามา ก็ตกใจกันทั้งคู่
"แม่ รีบหาชุดแห้งให้หล่อน ทั้งชั้นในและชั้นนอก" เสิ่นเถาเถาพูดเร็วมาก "แล้วต้มชาขิงเข้มๆ สักชาม รีบ!"
นางเหอเห็นผมเปียกชุ่มและใบหน้าที่ซีดเขียวของหญิงสาว ก็เข้าใจทันที ไม่พูดพล่ามทำเพลง วางมีดแล้ววิ่งไปค้นหาของในตู้ หวังอวี้หลานก็รีบไปก่อไฟที่เตาเพื่อต้มชาขิง
เสิ่นเถาเถาดันหญิงสาวให้นั่งลงบนม้าเตี้ยที่อบอุ่นที่สุดข้างเตาของห้องโถง แล้วยื่นมือไปแกะกระดุมเสื้อโค้ทสำลีของหล่อน
"เสิน...เสินหนูน้อย...ข้า...ข้าเองก็ได้..." หญิงสาวตกใจถอยหลัง หน้าร้อนผ่าว
"อย่าขยับ" เสิ่นเถาเถาหน้าตาย แต่ฝีมือกลับว่องไว "ใส่เสื้อเปียกอยู่ ความเย็นเข้าสู่ร่าง จะเป็นไข้ ถึงตอนนั้นอย่าพูดถึงจับปลาเลย ชีวิตยังยากจะรอด"
เสื้อโค้ทสำลีถูกแกะออก ข้างในกลับเป็นเสื้อผ้าฝ้ายบางๆ ที่เปียกโชกเหมือนกัน ติดแน่นกับร่างกาย เย็นเฉียบราวกับมีดกรีด
ร่างกายผอมบางของหญิงสาวสั่นเทาภายใต้เสื้อผ้าเปียก ริมฝีปากกลายเป็นสีม่วงคล้ำจากความหนาว
"พี่ฟ้า!" นางเหออุ้มผ้าแห้งกองหนึ่งเดินเข้ามา พอเห็นภาพนั้นก็เจ็บใจจนหายใจสะอื้น "เด็กคนนี้ ใจกล้าเหลือเกิน บ่อน้ำแข็งนั่นจะลงไปเล่นได้อย่างไร หนาวจนป่วยจะทำอย่างไร"
นางรีบช่วยเสิ่นเถาเถา ถอดเสื้อผ้าเปียกเย็นเฉียบของหญิงสาวออกอย่างรวดเร็ว ใช้ผ้าสะอาดผืนใหญ่ห่อตัวหล่อน แล้วรีบสวมเสื้อโค้ทสำลีกับกางเกงสำลีเก่าของนางเหอให้ แม้จะกว้างและไม่พอดีตัว แต่อบอุ่น