ชุนเหนียงใช้ศอกสะกิดเสิ่นต้าซานที่นั่งอยู่ข้างกาย พลางส่งสายตาให้เขามองไปทางซ่งชิงหยวน เสิ่นต้าซานกำลังก้มหน้ากวักข้าวเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย แก้มตุ่ย ๆ พลางหันตามสายตานาง พอเห็นซ่งชิงหยวนกำลังค่อย ๆ เช็ดมุมปากให้เสี่ยวชีเยว่ด้วยท่าทีอ่อนโยน เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตั้งสติได้ รีบวางชามลง แล้วคีบหมูสามชั้นชิ้นใหญ่ชิ้นหนึ่งอย่างเก้กังลงในชามของชุนเหนียง พลางพูดว่า "กินเนื้อสิ กินมาก ๆ จะได้มีแรง"
ชุนเหนียงมองชิ้นหมูสามชั้นที่เกือบจะเลี่ยนจนอยู่ไม่ไหวในชาม แล้วหันไปมองซ่งชิงหยวนที่คีบเนื้อปลานุ่ม ๆ ที่แกะก้างออกให้ภรรยา รู้สึกขบขันจนพูดไม่ออก "เจ้า... เจ้าโง่นี่... อยากเลี่ยนให้ข้าตายหรือไง" ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่มุมปากของนางกลับเผยอยิ้มบาง ๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว
พ่อเสิ่นนั่งอยู่หัวโต๊ะ มองดู "การแสดง" อันเก้กังของลูกชาย แล้วมองดูความเอาใจใส่ที่ไหลลื่นราวสายน้ำของซ่งชิงหยวน ใบหน้าแก่ ๆ ของเขารู้สึกเสียหน้าเล็กน้อย เขากระแอมไอเบา ๆ แล้วคีบผักเขียวที่ดูเฉา ๆ หนึ่งชิ้นลงในชามของนางเหอ พยายามทำสีหน้าให้อ่อนโยน "แม่แก่... กิน... กินผักสิ อย่ามัวแต่ยุ่งอยู่เลย..."
นางเหอมองใบผักที่ไม่น่าดูในชาม แล้วหันไปมองการดูแลอย่างละเอียดอ่อนของซ่งชิงหยวน อดไม่ได้ที่จะกลอกตา "พอเถอะ พอเถอะ เจ้ารีบกินข้าวของเจ้าไปเถอะ... ข้าไม่ชอบกินผักเหี่ยว ๆ แบบนี้หรอก" ถึงจะพูดเช่นนั้น นางก็ยังหยิบตะเกียบขึ้นคีบใบผักเหล่านั้นเข้าปาก
เซี่ยอวิ๋นจิ่งมองดู "การแข่งขันเชิงชาย" ที่เงียบงันบนโต๊ะอาหารอย่างสงบ มุมปากของเขากระดกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาเรียบนิ่งอย่างรวดเร็ว เขายกชาขึ้นจิบช้า ๆ
อาหารมื้อหนึ่งดำเนินมาถึงช่วงท้าย ท่ามกลางบรรยากาศที่ทั้งอบอุ่นและแฝงไปด้วยการแข่งขันที่แปลกประหลาด
เสี่ยวชีเยว่กินอิ่มแล้ว หรี่ตามองด้วยความง่วงนอน ขนตายาวราวพัดเล็ก ๆ กระพริบถี่ ๆ เปลือกตาของนางเริ่มหนักอึ้ง นางขยี้ตา ก่อนจะโน้มตัวพิงซ่งชิงหยวนอย่างอ่อนแรง เสียงของนางเต็มไปด้วยความงัวเงียและความไว้ใจ "ท่านพี่... ง่วงแล้ว... อยากนอน..."