ถ้อยคำของเขานั้นเรียบง่าย แต่หนักหน่วงยิ่งนัก เสิ่นเถาเถารู้สึกเพียงว่าที่สุดแห่งหัวใจถูกสัมผัสอย่างแผ่วเบา
ความเจ็บปวดเมื่อยล้าทั่วกายยังคงชัดเจน แต่ในใจกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นคง
นางรู้ดีว่าหนทางข้างหน้ายังยากเข็ญ การฝึกจะยังคงทรมาน ภารกิจยิ่งอันตรายทวีคูณ แต่ในยามนี้ ความอบอุ่นและห่วงใยจากครอบครัว ความเข้าใจและสนับสนุนจากคนรัก สหายร่วมรบที่เคียงบ่าเคียงไหล่ รวมถึงเมืองที่กำลังเติบโตแข็งแกร่งขึ้นซึ่งต้องพิทักษ์รักษา... สิ่งเหล่านี้ล้วนทำให้นางเปี่ยมล้นไปด้วยความกล้าหาญ
นางพลิกกายแผ่วเบา แล้วเอ่ยเสียงเบา: "อวิ๋นจิ่ง เราจะสำเร็จได้มิใช่หรือ?"
เนิ่นนาน ด้านข้างจึงได้ยินเสียงตอบรับทุ้มต่ำแต่มั่นคง: "อืม"
ราตรีอ่อนโยน โอบกล่อมความเหนื่อยล้าและความยากลำบากของกลางวันให้จางหายไป เหลือไว้เพียงมุ่งมั่นที่จะร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่เพื่อวันข้างหน้า
ผ่านการพักผ่อนหนึ่งราตรี การฝึกพิเศษในวันที่สองก็มาถึงตามกำหนด ท่ามกลางเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดของผู้คน
ภายในห้องฝึก บรรยากาศยิ่งหนักอึ้งกว่าวันวานหลายส่วน
ซวีเฉินยังคงสวมชุดยาวสีเรียบง่าย ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง สีหน้าไร้อารมณ์ ราวกับว่าผู้ที่ลงมือทรมานเมื่อวานมิใช่เขา
เพียงแต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมาราวกับจะเพิ่มบทลงโทษในวันนี้ ทำให้เหล่าศิษย์ต่างตั้งตัวตรงโดยไม่รู้ตัว เตรียมพร้อมรับมืออย่างเข้มงวด
"วันนี้ ทบทวนวิชายืดเส้นที่เรียนวานนี้ เสริมสร้างบุคลิก ท่วงท่า" น้ำเสียงของซวีเฉินราบเรียบไร้คลื่น "จากนั้น ฝึกระบำม้วนลมตะวันตก การรำนี้เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับนางรำชาวตะวันตกในการแสดงความยินดีและเริงระบำในงานเลี้ยง จังหวะฉับไว หมุนตัวดั่งสายลม ต้องใช้การทรงตัว ความแข็งแรงของขา และกำลังแกนกลางลำตัวอย่างยิ่ง และยังแสดงเสน่ห์ของนางรำชาวตะวันตกได้ดีที่สุด"