ซวีเฉินพยักหน้า: "ได้ ลองท่าพื้นฐานและการยันพื้นดูก่อน"
อาลี่สูดหายใจลึก พยายามนึกถึงท่าทางของซวีเฉิน แล้วจัดท่าเตรียมพร้อม นางมีพื้นฐานการแสดงงิ้วมาหลายปี ร่างกายอ่อนนุ่ม มีจังหวะและลีลาดี หลังจากการฝึกหนักเมื่อวาน กระดูกและข้อต่อก็เปิดมากขึ้นจริงๆ
นางพยายามเลียนแบบท่าเริ่มต้น การยันพื้น การหมุนตัวของซวีเฉิน...
แม้ช่วงแรกจะยังสับสน ความเร็วในการหมุนก็เทียบซวีเฉินไม่ได้ และท่าทางยังดูแข็งทื่อ แต่ทว่านางกลับหมุนได้จริงๆ
และยังคุมจุดศูนย์ถ่วงได้พอสมควร หมุนไปสองสามรอบแม้จะเซเล็กน้อย แต่อย่างน้อยก็ทรงตัวได้ และยังมีกลิ่นอายของแขนเสื้องิ้วปนเข้ามาเล็กน้อย ช่างงดงามมีเสน่ห์ไม่น้อย
"ดีมาก!" เสิ่นเถาเถาปรบมือเป็นคนแรก "อาลี่เก่งมาก! ยอดเยี่ยม!"
ทุกคนต่างส่งสายตาประหลาดใจและให้กำลังใจมาด้วย
อาลี่ได้รับกำลังใจ ก็ลองอีกหลายครั้ง ครั้งแล้วครั้งเล่าดีขึ้นเรื่อยๆ แม้ยังห่างชั้นกับซวีเฉินที่หมุนตัวได้ดั่งลูกข่างมนุษย์ไปหลายหมื่นลี้ แต่ท่ามกลางมือใหม่ทั้งหลาย ก็นับเป็นยอดฝีมือแห่งการร่ายรำแล้ว
ซวีเฉินก็พยักหน้าเล็กน้อย: "พอใช้ได้ ฝึกอีก หาแกนกลางให้เจอ"
เมื่อมีอาลี่เป็นตัวอย่างดี ซวีเฉินก็กวาดสายตามองคนอื่นๆ
เสิ่นเถาเถารู้สึกใจสั่น รู้ว่าหลบไม่พ้นแล้ว จึงกัดฟันก้าวไปข้างหน้า นางเลียนแบบท่าอาลี่ ยันพื้น หมุนตัว
"โอ้ย!" เพิ่งจะหมุนไปครึ่งรอบ ก็รู้สึกเวียนหัว เท้าพันกัน เกือบจะล้มก้นกระแทกพื้น โชคดีที่จางเสี่ยวกงที่อยู่ข้างๆ ว่องไวรีบเข้ามาพยุงไว้ทัน