เสียงมีดขูดเปลือกมันฝรั่งดังกรุบกริบต่อเนื่องกันในหลุมเก็บผักอันหนาวเหน็บ
มันฝรั่งสีน้ำตาลปนเทาหมุนกลับไปมาในมือที่แตกกรำของผู้หญิง น้ำโคลนปนเกล็ดน้ำแข็งร่วงหล่นจากคมมีด
เสิ่นเถาเถาแกะต้นอ่อนสีเขียวในตาของมันฝรั่งออก น้ำแข็งกัดนิ้วเจ็บแปลบเหมือนเข็มทิ่ม นางใช้มือสะบัดสองทีจึงรู้สึกดีขึ้น
"อมิตพุทธ..." ฮูหยินลู่ข้างกายโยนมันฝรั่งที่ปอกเสร็จลงในอ่าง แต่สายตากลับจ้องบนใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความหนาวของเสิ่นเถาเถา "หากไม่ใช่คุณหนูเสิ่นที่รู้ว่าแกะต้นอ่อนออกแล้วยังกินได้ พวกเราคงกลายเป็นผีอดตายใต้หนิงกู่ถ่าแห่งนี้ไปแล้ว"
นางคว้ามือเสิ่นเถาเถาไว้ทันที เสียงสั่นเครือ "ผักกาดเน่าๆ กลายเป็นผักดอง มันฝรั่งมีพิษกลายเป็นอาหารกู้ชีพ... คุณหนูเสิ่นคือพระโพธิสัตว์จุติมาช่วยนรกอันหนาวเหน็บแห่งนี้"
ผู้คนรอบข้างต่างพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่ๆ ตั้งแต่คุณหนูเสิ่นมาที่นี่ พวกเราได้ใช้บ่อน้ำ ไม่ต้องไปตักน้ำจากหลุมน้ำแข็งอีก"
"ใช่ กินเนื้อด้วย หลายปีแล้วที่ข้าไม่ได้แตะเนื้อสัตว์"
"ใครว่าไม่ล่ะ ตอนนี้ยังสร้างโรงอาหาร กินข้าวต้มอุ่นๆ ได้ทุกวัน ช่างเป็นชีวิตของเซียนจริงๆ"
มือของเสิ่นเถาเถาถูกฮูหยินลู่กำแน่นจนชา นางฝืนยิ้ม "ก็บังเอิญไปหมด..."
"บังเอิญ?" น้ำเสียงของฮูหยินลู่เหมือนมีโคลนตมข้นอุดตันที่คอ ทึมจนชวนให้หวาดหวั่น
แสงหิมะที่สอดเข้ามาทางปากหลุมเก็บผักส่องให้เห็นร่องรอยบนใบหน้านาง แต่ละรอยล้วนจารึกความโหดร้ายของพื้นแผ่นดินที่แข็งเป็นน้ำแข็ง "คุณหนูเสิ่นไม่เคยเห็นนรกที่คนอดอยากเป็นผีกันจริงๆ"