คำพูดของเซี่ยอวิ๋นจิ่งที่ว่า "ต้องจ่ายเพิ่ม" นั้นเหมือนก้างปลาติดคอเสิ่นเถาเถาอยู่สามวันสามคืน
นางหมอบอยู่หน้าเตา ใช้ไม้ก่อไฟเขี่ยขี้เถ้า คิ้วขมวดจนแทบจะหนีบแมลงวันตายได้
จ่ายเพิ่ม จ่ายอะไรเพิ่ม? นางเสิ่นเถาเถาจนเหลือเพียงกลิ่นสาบหนังหมาป่าติดตัว
ธัญพืชยาสมุนไพรหรือ? สิ่งที่เซี่ยปีศาจรั่วออกมาจากซอกนิ้วยังหนากว่าชีวิตนางเสียอีก
สุดท้าย สายตานางก็หยุดอยู่ที่ไหดินเผาปากแตกมุมหนึ่ง
ข้างในซ่อนน้ำตาลทรายแดงห่อหนึ่ง ซึ่งนางเตรียมไว้สำหรับยามซ้อรองของตระกูลเสิ่นคลอดบุตร มีค่าเท่ากับดวงตาของนาง
อมยิ้ม... เขา... เหมือนจะชอบกิน?
เสิ่นเถาเถานึกถึงคืนนั้นในโรงเก็บของ เซี่ยอวิ๋นจิ่งอมขนม สีหน้าเย็นชาราวกับหิมะละลายในชั่วพริบตา
หัวใจนางกระตุกวูบ เจ็บจนกัดฟันกรอด นี่ไม่ใช่การจ่ายเพิ่ม นี่คือการเฉือนเนื้อหัวใจนาง
หลับตาลงอย่างเด็ดขาด ทำเลย! นางเสิ่นเถาเถาพูดคำไหนคำนั้น อดทนต่อความเจ็บปวด ทำอมยิ้มเพิ่มอีกสิบแท่ง
นางซ่อน "ค่าตอบแทน" อันหนักอึ้งสิบแท่งนี้ ฝ่าลมหนาวมาหาเซี่ยอวิ๋นจิ่งซึ่งกำลังเรียกพลอยู่ที่ลานกว้าง
ชายหนุ่มสวมเกราะดำ ยืนอยู่ท่ามกลางสายลมหนาว กำลังสั่งการอย่างเย็นชาว่าด้วยการจัดคนไปขนเสบียงที่ใต้หน้าผาวันนี้
ทหารรักษาการณ์และนักโทษเนรเทศยืนกันเป็นแพ มือเท้าเกร็งไปหมด แต่แววตากลับมีประกายแห่งความหวัง
"ท่า...ท่านเซี่ย" เสิ่นเถาเถาฝืนใจเดินเข้าไป น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย นางหยิบอมยิ้มสิบแท่งที่ห่อด้วยผ้าเก่าอย่างดี ยัดใส่อกเซี่ยอวิ๋นจิ่ง "นี่...ค่าจ้างเพิ่ม"
เซี่ยอวิ๋นจิ่งก้มมอง ก้อนน้ำตาลเล็ก ๆ สิบก้อนที่ใสแวววาวอยู่ในมือ กลิ่นหอมหวานโชยเข้ามาในจมูก
เขาราวกับถูก "เงินก้อนโต" ที่มาพร้อมความอบอุ่นของร่างกายแผดเผา ใบหน้าด้านข้างอันเย็นชาตึงขึ้นทันที จากนั้น รอยแดงอันน่าสงสัยราวกับหมึกแดงหยดลงในน้ำแข็ง ก็แผ่จากโคนหูขึ้นไปถึงลำคอ นิ้วที่จับบังเหียนก็กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ทหารรักษาการณ์และนักโทษเนรเทศรอบข้างตาแทบถลนออกมา พวกเขานับถือท่านเซี่ย...หน้าขึ้นสีแดง? เพราะลูกบอลเสียบไม้หลายอัน