เสิ่นต้าซานกำลังก้มลงตรวจรอยต่อของหัวเตียงที่เพิ่งก่อเสร็จ ได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น ใบหน้าซื่อๆ ที่เปื้อนดินเป็นจุดๆ ฉีกยิ้มเผยให้เห็นฟันขาวเป็นแถว "เอ้อ กำลังหิวน้ำพอดี"
เขายื่นมือที่เปื้อนโคลนออกไปโดยสัญชาตญาณ แต่เมื่อเห็นน้ำขุ่นๆ ไหลลงตามหลังมือดำคล้ำอย่างน่าอับอาย ก็ชะงักกึก
มือที่เปื้อนโคลนนั้นลอยค้างอยู่กลางอากาศ จะยื่นก็ไม่ใช่ จะหดก็ไม่เชิง หน้านี้แดงก่ำขึ้นไปถึงโคนคอ มือของเขานี่สกปรกยิ่งกว่ารางอาหารสัตว์เสียอีก จะไปรับกระบวยน้ำของชุนเหนียงได้อย่างไร
ชุนเหนียงมองคอและหูที่แดงวูบของเขาอย่างฉับพลัน แล้วมองดูมือที่เลอะโคลนของเขา หัวใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
นางเม้มริมฝีปาก ราวกับตัดสินใจได้แล้ว ถือกระบวยน้ำยื่นเข้าไปใกล้ๆ อย่างระมัดระวัง น้ำบ่อใสๆ สะท้อนแสงริบหรี่อยู่ในกระบวย นางประกบขอบกระบวยเบาๆ กับริมฝีปากที่เม้มแน่นของเสิ่นต้าซาน
"อ้าปากสิ..." เสียงเบาเหมือนยุงร้อง แก้มทั้งสองข้างก็ขึ้นสีแดงเรื่อบางๆ
สมองของเสิ่นต้าซาน "อื้อ" ดังขึ้น รู้สึกเพียงว่าริมฝีปากแตะขอบกระบวยน้ำเย็นเฉียบ เหมือนถูกอะไรบางอย่างร้อนๆ จี้ เขาเกือบจะทำตามสัญชาตญาณ เมื่อกระบวยน้ำในมือชุนเหนียงเอียงลง เขาก็อ้าปากอย่างแข็งทื่อ
น้ำบ่อเย็นสดชื่นไหลเข้าลำคอแห้งผาก รสชาติออกจะเค็มๆ ดิน แต่กลับหวานจนแทบจะละลาย
"กลั๊ก... กลั๊ก..." เสียงการกลืนน้ำดังชัดเจนผิดปกติในกระท่อมไม้เล็กๆ หยดน้ำสองสามหยดไหลลงตามมุมปากของเสิ่นต้าซาน กัดเซาเป็นรอยเลอะบนคางที่เปื้อนโคลนและเหงื่อ
ชุนเหนียงหลับตาลง ขนตายาวปิดบังความวุ่นวายในดวงตา ค่อยๆ ประคองกระบวยน้ำ รักษาท่าทางการป้อนน้ำนั้นไว้
ลมหายใจหอบหนักของเสิ่นต้าซานพัดลงบนข้อมือของนาง ปนไปด้วยกลิ่นเหงื่อและกลิ่นดิน ทำให้ข้อมือนางร้อนวาบราวกับถูกไฟเผา หัวใจเต้นราวกับกลอง
จนกระทั่งน้ำในกระบวยหมด นางจึงรีบดึงมือกลับเหมือนนกที่ถูกยิง
"ขอบ... ขอบคุณพี่ต้าซาน..." ชุนเหนียงกอดกระบวยเปล่า พูดเสียงเบา แก้มแดงขึ้นอีก ย้อมไปจนถึงหลังหู