นางเหอน้ำลายแตกฟอง นิ้วมือชี้ตรงไปยังชายปากเบี้ยวและพวกที่ส่งเสียงกู่ร้อง "ลืมตาดูให้ดี นี่คือโรงครัวของข้า เป็นอาณาเขตของข้า ถ้าอยากมัวนินทาอะไรก็กลับไปนินทาที่รังของพวกเจ้าเถอะ อย่ามาอุจจาระต่อหน้าข้าให้แสบตา!"
ชายปากเบี้ยวคนนั้นถูกทัพพีตีจนตาพร่า ต้นคอแสบร้อนราวกับไฟลน เมื่อเห็นชัดว่าคนตรงหน้าคือนางเหอผู้ดูแลโรงครัว ก็ตกใจแทบสิ้นสติ
นางเหอรับผิดชอบการแบ่งสรรเสบียงทั้งหมดในหนิงกู่ถ่า หากทำให้ไม่พอใจ แม้แต่เศษเนื้อติดช้อนก็คงไม่ได้ชิม
"ปะ...ป้าเหอ อาอา...แค่ แค่ปล่อยลม...เล่นล้อเล่นน่ะขอรับ"
เขากุมหัว ใบหน้าเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มประจบประแจงทันที พยักหน้าโค้งตัวไปมา
เมื่อเห็นนางเหอยังคงเดือดดาล ก็รีบยกมือคารวะ "ชุนเหนียง ท่านผู้มีน้ำใจกว้างขวาง อาปากเสียเอง...ชอบพูดจาเหลวไหล ท่าน...ท่านอย่าถือสาอาคนโง่เลยขอรับ..." เขาหดคอจนแทบอยากจะมุดลงรูหนู
นางเหอไม่แม้แต่จะมองเขา แค่นเสียงเย็นชา และโบกทัพพีใหญ่เหมือนไล่แมลงวัน "ไสหัวไป! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเจ้าไปต่อคิวเป็นกลุ่มสุดท้าย ถ้าข้ายังได้ยินปากเหม็นของพวกเจ้าอีก ก็อย่ามาโรงครัวกินข้าวอีกเลย"
คนกลุ่มนั้นราวกับได้รับการอภัยโทษ กลิ้งไปกลิ้งมาวิ่งหนีไปไกล ไม่กล้าหันมามองอีก
ผู้คนรอบข้างต่างเงียบกริบ ต่างถูกออร่าของนางเหอที่ปกติสุภาพแต่ตอนนี้ดุดันราวกับแม่เสือเข้าครอบงำ
นางเหอสูดหายใจเฮือกใหญ่ แล้วหันกลับมา
สีหน้าโกรธเคืองละลายหายไปในพริบตา กลายเป็นสีหน้าที่พยายามจะดูอ่อนโยนอย่างฝืนๆ
สายตาเหม่อลอยเล็กน้อย กวาดผ่านใบหน้าซีดเผือดของชุนเหนียง แล้วหยุดลงที่ผ้าคลุมผมของนาง
"เอ่อ..." นางกระแอมเสียงหนึ่ง เสียงยังแหบพร่าจากการตะโกนเมื่อครู่ แต่กลับอ่อนโยนลงมาก "ที่ขนถ่านหินนั่นเป็นงานหนักของผู้ชาย กองถ่านหินสูงเท่าภูเขา ถ้าล้มทับลงมาทั้งเป็นก็คงถูกฝัง มือไม้เล็กๆ ของเจ้า..."
สายตาของนางหยุดลงที่มือที่แตกเป็นร่องของชุนเหนียงในที่สุด แล้วพูดด้วยท่าทางดื้อรั้นไม่ยอมให้เถียง "ต่อไปไม่ต้องไปแล้ว มาช่วยข้าในครัว เขี่ยผัก ล้างชามอะไรแบบนั้น หน่วยค่าแรง...หน่วยค่าแรงของเจ้าสูงกว่าขนถ่านหิน"