ทันใดนั้น แขนที่แข็งแรงท่อนหนึ่งก็ยื่นลงมาจากฟ้า รวบเอวและหลังของนางไว้ แล้วก็ฉุดกายแม่ลูกทั้งสองขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย แขนอีกข้างหนึ่งตามมาทันที ลอดใต้ขาพับของนางอย่างมั่นคง
วินาทีถัดมา นางกับหนูหนิวในอ้อมกอดก็ลอยขึ้นจากพื้นกระทันหัน
จากนั้นก็ร่วงลงสู่อ้อมกอดที่แข็งแกร่งยิ่งนัก กลิ่นที่คุ้นเคย ดั่งดักแด้ที่แน่นหนาไร้ช่องว่าง ห่อหุ้มกายทั้งสองไว้อย่างมิดชิด
กั้นคลื่นหิมะที่โหมกระหน่ำ กั้นความหนาวเย็นทั้งใต้หล้าออกจากกัน
"พะ...พี่ต้าซาน..." ชุนเหนียงยังไม่หายตกใจ เบิกตากว้างมองเสิ่นต้าซานที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม
ลมหายใจของเขารวดเร็วและหนักหน่วง ไอร้อนพ่นใส่หน้าผากของนาง ร้อนจนขนตาของนางสั่นระริก
"ปล่อย...พี่ต้าซาน วางฉันลงเถิด" ชุนเหนียงที่ได้สติกลับมาก็ทั้งรีบร้อนทั้งอาย แก้มขึ้นสีแดงเรื่อสองข้าง ดิ้นรนอย่างไร้ประโยชน์เพื่อจะหลุดจากพันธนาการอันร้อนระอุนี้
เอวกับขาพับสองจุดที่ถูกยึดไว้แน่น ดั่งถูกจุดเตาไฟเล็กๆ สองลูก ความร้อนผ่าวกร่อนเข้าไปถึงหัวใจ
เสิ่นต้าซานไม่ฟัง กลับยิ่งรวบแขนที่โอบนางไว้แน่นขึ้น
เขายังใช้แขนที่ประคองขาพับของนางยกขึ้นเล็กน้อย ปรับท่าทางให้แม่ลูกทั้งสองได้พิงอกของเขาตรงจุดที่อบอุ่นที่สุด
"หิมะตกหนัก...ทางยาก..." เขาก้มหน้ามองคนในอ้อมแขน เสียงแหบพร่าจนแทบไม่เป็นเสียง แต่ท่าทางกลับเด็ดเดี่ยว ราวกับวัวเก้าตัวก็ฉุดไม่อยู่ "ข้า...ข้าจะอุ้มเจ้ากับหนูหนิว...ข้ามไป..."
พูดจบ เขาก็ไม่เปิดโอกาสให้คนในอ้อมแขนได้ดิ้นรนหรือเถียงอีก
อุ้มชุนเหนียงราวกับอุ้มสมบัติล้ำค่าที่ได้กลับคืนมา ทุกย่างก้าวเหยียบลงอย่างมั่นคงและหนักแน่น
เกล็ดหิมะร่วงลงบนบ่ากว้างของเขา ละลายเป็นไอระเหยขึ้นในไม่ช้า ดั่งเขาคือภูเขาไฟที่กำลังปะทุความร้อนใต้พิภพ
ชุนเหนียงถูกอุ้มอยู่อย่างนั้น แข็งทื่อไปครู่หนึ่ง แล้วก็ค่อยๆ หยุดการดิ้นรนอันไร้ประโยชน์
นางเอาหน้าซบลงบนอกอันแข็งแกร่งร้อนแรงของเสิ่นต้าซานเบาๆ
ภายนอกเป็นหิมะและลมที่โหยหวนราวผีร้อง ข้างหูเป็นเสียงหัวใจที่เต้นแรงมีพลังของเขา
ความอบอุ่นและมั่นคงที่ทำให้จมูกของนางจี๊ดขึ้นมา ค่อยๆ ซึมจากกายที่ถูกโอบกอดแน่น เข้าไปในเลือดที่เย็นเยือก แผ่ซ่านไปทั่วร่าง