เสิ่นเถาเถาพาจางสวินซ่อมแซมสถานีพักม้า เอาไม้ใหม่หุ้มเสาที่หนูกัดแทะจนพัง แล้วชะโลมยางสนอุดรูพรุนให้มอดแมลงตายเกลี้ยง
หลังจากวุ่นวายอยู่พักใหญ่ก็หนาวจนทะลุกระดูก รีบมุดเข้าบ้านไม้หลังน้อยของตน
ความหนาวเย็นถูกกำแพงไม้กั้นไว้ข้างนอก ภายในเรือนอบอุ่นไปด้วยไออุ่น
เสิ่นต้าซานกำลังก่อถ่านหินดำวาววับลงในเตา เปลวไฟ"ปะทุ"กลืนกินหินดำ หินเขียวที่ปูพื้นร้อนแดงเป็นจ้ำคล้ายเหล็กเผาไฟ
"เจ้าก้อนดำนี่...ช่างมหัศจรรย์นัก!"เสิ่นเสี่ยวชวนยืนเท้าเปล่าบนแผ่นหิน ร้อนจนหน้าเหยเกแต่ก็ไม่ยอมขยับเท้า "ถ่านที่เผาเมื่อเช้านี้ยังอุ่นได้ถึงเที่ยงวัน"
ซ้อรองของตระกูลเสิ่นพิงอยู่บนเตียงนอนที่ผิงไฟจนแห้งสนิท นิ้วที่บวมชาจากความหนาวลูบไปมาบนผิวเตียงร้อนระอุ น้ำตาไหลรินเป็นทาง "อุ่นซึมเข้าถึงโพรงกระดูก..."
ม่านประตูห้องเหนือถูกเปิดออก เซี่ยอวิ๋นจิ่งเดินออกมา เขาเหลือบเห็นเสิ่นเถาเถากำลังห้อยม่านหญ้าใหม่ที่ประตูไม้ ยืนเขย่งเท้าเท่าไรก็ไม่ถึง แขนยาวจึงยื่นไปช่วยห้อยให้
"ท่านยังอยู่อีกหรือ?"เสิ่นเถาเถาหันหลังออกแรงรั้งเชือกป่านให้แน่นกับกรอบประตู "เตียงนอนของท่าน คุณชายจางคงผิงไฟให้แห้งแล้วกระมัง"
เซี่ยอวิ๋นจิ่ง:"..."