พายุหิมะทวีความรุนแรงขึ้น
กลุ่มแรกที่แบกตะกร้าหินหายลับไปในเงามืดของเทือกเขาเฒ่าหมี ดุจมดทหารแถวหนึ่งที่มุ่งหน้าสู่นรก
ควันเขียวจากปล่องไฟของกระท่อมไม้ตระกูลเสิ่นพวยพุ่งอย่างอ่อนโยน แบ่งแยกรังไออุ่นเหนือผืนดินเยือกแข็งกับห้วงเหวหนาวเยียบอย่างเงียบงัน
ฟ้าเพิ่งสาง ม่านสักหลาดหนาหน้าประตูเรือนสกุลเสิ่นถูกจางสวินพังเข้ามาจนปลิวสะบัด
“คุณหนูเสิ่น! ของที่ท่านต้องการมาแล้วขอรับ”
ข้าวสารและแป้งขาวสิบกระสอบตั้งกองราวกับภูเขาหิมะอยู่มุมห้อง หม้อน้ำมันหมูห้าใบสะท้อนแสงเหลืองอร่าม ไหเกลือยังมีพริกแดงร้อยเป็นพวงวางเรียงอยู่ข้างบน สะดุดตาที่สุดคือซี่โครงหมูครึ่งซีกที่มัดด้วยเชือกฟาง เนื้อแดงฉานที่แตกรานด้วยน้ำค้างแข็งถูกเหวี่ยงลงบนเตาไฟ กลิ่นคาวเยือกของน้ำมันปะทุคละคลุ้งไปด้วยไอร้อน
จางสวินชะโงกหน้าเข้าไป สายตาคมกริบกวาดผ่านด้านเหนือ ม่านประตูห้องน้อยของเสิ่นเถาเถาปิดลง มองเห็นเสื้อคลุมหนังหมาป่าของเซี่ยอวิ๋นจิ่งแขวนอยู่ที่ขอบแท่นนอนเลือนราง
ห้องตะวันตกกลับเปิดกว้าง: พ่อเสิ่นห่อตัวด้วยเสื้อบุนวมขาดวิ่นนอนขดอยู่บนแท่น สองพี่น้องเสิ่นต้าซานกรนกึกก้อง เสื่อหญ้าขาดครึ่งท่อนรองอยู่ใต้ร่าง
ส่วนเสิ่นเถาเถาและนางเหอก้าวออกมาจากห้องหนึ่ง
เหตุไฉน ท่านอ๋องจึงนอนเพียงลำพัง?