ยามดึก ประตูเรือนสกุลเสิ่นถูกเคาะจนสั่นสะเทือนกึกก้อง จางสวินพุ่งพรวดเข้ามาอย่างรีบร้อน "นายท่าน ในกองหินดำจับหนูติดกับแล้ว"
บนกำแพงดินเหนียวแข็งของห้องใต้ดิน มีหยดน้ำแข็งเกาะเป็นคราบ
ทหารรักษาการณ์ที่ถูกเชือกมัดไว้ตัวสั่นเทิ้มราวใบไม้ในสายลม แสงตะเกียงน้ำมันสลัวสาดส่องให้เห็นแผลเป็นรูปตะขาบใต้ตาซ้ายของเขา ผู้นั้นคือเจ้าโจวที่สี่ ผู้ซึ่งกลางวันยักยอกเสบียงของหลี่ต้าจ้วงไป
ด้านหนึ่ง เตารีดถูกเผาจนแดงก่ำ
"ฉ่า..."
กลิ่นเนื้อไหม้ปนกับเสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วห้องใต้ดิน เจ้าโจวที่สี่น้ำมูกน้ำตาเลอะเทอะไปทั้งหน้า "เป็นกุ้ยเฟยอวิ๋น! ตรัส... ตรัสสั่งให้หนิงกู่ถ่ากลายเป็นหลุมฝังศพของทหารตระกูลเซี่ย..."
เขาถุยเลือดปนฟองลงบนดินแข็ง "ผู้น้อยมิได้ทำชั่วใดๆ เลย! หลี่ไล่จื่อตายแล้ว ข้าน้อยตกใจจนแทบขาดใจ... แค่คิดจะดูว่าก้อนดำนั้นคือสิ่งวิเศษใด... พอเปิดฤดูใบไม้ผลิจะได้ส่งข่าวไปหากุ้ยเฟยเพื่อแลกชีวิตสุนัขของข้าน้อย..."