เขาจ้องมองเกาเหวินหยวนตรงๆ น้ำเสียงยังคงสุขุม "ท่านเกา กระหม่อมทำอะไรย่อมถามถึงถูกผิด มิใส่ใจวาทะโต้เถียง อำนาจบัญชากองเรืออยู่ในมือกระหม่อม เส้นทางเดินเรือเกี่ยวข้องกับชีวิตทหารหลายพันนาย จำต้องปลอดภัยไร้ข้อผิดพลาด เรื่องนี้ไม่ต้องถกเถียงอีก กองเรือเดินตามเส้นทางเดิม"
เกาเหวินหยวนสีหน้าหม่นลง ดวงตาวาบความโกรธ แต่เห็นเซี่ยอวิ๋นจิ่งท่าทีหนักแน่น และแม่ทัพโดยรอบต่างยกให้เซี่ยอวิ๋นจิ่งเป็นใหญ่ รู้แก่ใจว่าชนอย่างแข็งนั้นไร้ประโยชน์ จำใจระงับโทสะไว้ ส่งเสียงเย้ยเย็น "หากเป็นเช่นนี้ ข้าก็จะรอดู หวังว่าความรอบคอบของแม่ทัพจะไม่ทำให้เรื่องใหญ่พัง" ว่าแล้วก็สะบัดแขนเสื้อจากไป
เกาเหยียนตามติดไป ก่อนจาก สายตาเยียบเย็นกวาดผ่านหน้าเซี่ยอวิ๋นจิ่งและเสิ่นเถาเถา
การโต้แย้งเรื่องเส้นทางครั้งนี้ แม้จบลงด้วยการยืนหยัดของเซี่ยอวิ๋นจิ่ง แต่ความขัดแย้งระหว่างสองฝ่ายก็เปิดเผยแล้ว ในเส้นทางข้างหน้า การแก่งแย่งชิงดีกันทั้งเปิดเผยและลับหลัง ย่อมดุเดือดยิ่งขึ้นเป็นแน่
หลังการประชุมสิ้นสุด เสิ่นเถาเถากลับไปยังห้องพักของตน
ยามค่ำเล็กน้อย เหลียนจี้อุ้มชาร้อนที่เพิ่งชงใหม่ ย่อกายน้อยๆ เดินเข้ามา เดิมอยู่บนเรือยา แต่ฮูหยินลู่เห็นว่าฝั่งเสิ่นเถาเถาอันตรายกว่า จึงให้เหลียนจี้ปลอมตัวแล้วส่งกลับมา
นางวางถ้วยชาลงเบาๆ ข้างมือเสิ่นเถาเถา ฉวยโอกาสกระซิบด้วยเสียงแผ่วเบาอย่างรวดเร็ว "ท่านเมือง ข้าน้อยเพิ่งไปส่งขนมให้ท่านเกา ที่นอกประตูห้อง ได้ยินองครักษ์เกาคนนั้นพูดภาษาว่อโขวกับอีกคนเสียงแผ่ว... 'ที่เดิม ดูสัญญาณแล้วค่อยทำการ'"