บริเวณหาดตื้น หมอกจางลงเล็กน้อย แต่ทัศนวิสัยยังคงย่ำแย่
อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นประหลาดของความชื้นและการเน่าเปื่อย ทุกคนทิ้งเรือขึ้นฝั่ง ใต้เท้าคือพื้นที่เลนตื้นนุ่มยวบและเฉอะแฉะ
จางเสี่ยวกงทำสัญญาณ มือปราบในหน่วยพลันกระจายตัวออกเป็นรูปพัด เคลื่อนหน้าไปอย่างระแวดระวัง
เหลียนจี๋เดินตามอยู่ข้างกายฮูหยินลู่ไม่ห่าง มองเผิน ๆ คล้ายกำลังก้มหน้าค้นหาสมุนไพร ทว่าหางตากลับกวาดมองสภาพแวดล้อมโดยรอบไม่หยุด ทั้งรอยขาดของเถาวัลย์ที่ถูกเหยียบขาด ทิศทางของรอยนั้น รอยขีดข่วนผิดธรรมชาติบนกิ่งไม้…
ทันใดนั้น ฝีเท้าของเหลียนจี๋ชะงักลงเล็กน้อย นางย่อตัวลง แสร้งทำเป็นตรวจดูต้นไม้ต้นหนึ่ง ทว่านิ้วมือกลับลอบชี้ไปยังแอ่งต่ำด้านซ้ายซึ่งเต็มไปด้วยพืชจำพวกเฟิร์น แล้วกล่าวกับจางเสี่ยวกงที่อยู่ข้างกายด้วยเสียงแผ่วเบาอย่างยิ่งว่า “หัวหน้าจาง ตรงนั้น…เงียบเกินไปแล้ว แม้แต่เสียงแมลงก็ยังไม่มี อีกทั้งยังมีกลิ่นจาง ๆ ของ…หญ้ากุ่ยเหลียว พวกโจรสลัดญี่ปุ่นมักใช้มันฉาบหัวลูกธนู”
จางเสี่ยวกงใจสะท้าน รีบยกมือส่งสัญญาณให้ทั้งหน่วยหยุดเคลื่อนที่ ทุกคนเตรียมพร้อมรับมือ
แทบจะในชั่วขณะที่สัญญาณมือของเขาลดลง
“ฟิ้วฟิ้วฟิ้ว!”
ลูกธนูจำนวนมากพุ่งออกมาราวกับอสรพิษจากแอ่งต่ำด้านซ้ายและเรือนยอดไม้เบื้องหน้า หัวลูกธนูเปล่งประกายสีน้ำเงินคล้ำชวนพิกล และเคลือบด้วยพิษร้าย
โชคดีที่เหลียนจี๋เตือนล่วงหน้า สมาชิกหน่วยจึงตอบสนองได้รวดเร็ว พากันหาที่กำบังและยกโล่ขึ้นป้องกัน เสียงโลหะกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งไม่ขาดสาย ทว่ายังมีทหารสองนายที่อยู่แนวหน้าถูกลูกธนูเฉี่ยวได้รับบาดเจ็บ บาดแผลเปลี่ยนเป็นสีดำและบวมขึ้นอย่างรวดเร็ว
“มีการซุ่มโจมตี ตั้งกระบวนทัพป้องกัน!” จางเสี่ยวกงคำราม ลูกธนูจากหน้าไม้ในมือพุ่งออกไปแล้ว แทงทะลุโจรสลัดญี่ปุ่นชุดดำคนหนึ่งที่กระโจนลงมาจากเรือนยอดไม้ได้อย่างแม่นยำ
การต่อสู้ปะทุขึ้นในชั่วพริบตา
โจรสลัดญี่ปุ่นหลายสิบคนสวมชุดรัดรูปสีดำ ถือดาบญี่ปุ่น หลั่งไหลออกมาจากทั่วทุกทิศ ส่งเสียงร้องประหลาดแล้วพุ่งเข้าโจมตีอย่างบ้าคลั่ง
ยุทธวิธีของพวกมันโหดเหี้ยมและแพรวพราว เชี่ยวชาญการอาศัยภูมิประเทศซ่อนตัวและลอบโจมตี