"อืม..."
ฟ้าดินหมุนคว้าง
เสิ่นเถาเถารู้สึกเพียงแรงพลักอันรุนแรง ก่อนจะทันได้ร้องด้วยความตกใจ นางก็ถูกเซี่ยอวิ๋นจิ่งกดรั้งไว้บนเตียงนอน ลมหายใจร้อนระอุพร้อมกลิ่นเหล้ายาและกลิ่นกายชายหนุ่มโหมกระหน่ำเข้าปกคลุม
มือข้างหนึ่งของเขายังคงกำบ่าเสิ่นเถาเถาไว้แน่น แรงมากจนแทบจะบดกระดูกนางให้แหลก
สี่ตาประสานกัน ในระยะประชิด
เสิ่นเถาเถาเบิกตากว้าง จ้องมองเซี่ยอวิ๋นจิ่ง
เส้นเอ็นที่ขมับของเขาโป่งพอง เหงื่อเม็ดใหญ่ไหลหยดลงมาบนแก้มของนาง แม้แต่ลมหายใจของเขายังเต็มไปด้วยกลิ่นอายราวกับจะกลืนกินนางให้สิ้น
"เจ้า...เจ้าใจเย็นก่อน..." เสียงเสิ่นเถาเถาสั่นเทา สมองของนางหมุนติ้วคิดว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น
เซี่ยอวิ๋นจิ่งจ้องมองนางเช่นกัน เปลวไฟในดวงตาลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง เขื่อนกั้นสติสั่นคลอนแทบจะพังทลาย
เขาก้มหน้าลง ริมฝีปากร้อนผ่าวแทบจะแตะริมฝีปากของนาง พร้อมกลิ่นอายบ้าคลั่งราวกับจะทำลายทุกสิ่ง
เสิ่นเถาเถาตกใจจนหลับตาสนิท หัวใจแทบจะกระโดดออกจากอก
ทว่า สัมผัสที่คาดหมายไม่มาถึง
ริมฝีปากของเซี่ยอวิ๋นจิ่งหยุดนิ่งในระยะไม่ถึงหนึ่งนิ้วจากริมฝีปากของนาง เขากัดฟันแน่น ฟันเกิดเสียงดังกรอด ๆ ด้วยความอดกลั้น
จู่ ๆ เซี่ยอวิ๋นจิ่งยกมือขึ้น ดับตะเกียงน้ำมันดังปุฟ
ความมืดมิดราวกับสายน้ำหลั่งไหลเข้ามา กลืนกินแสงสว่างทั้งหมด ราวกับกลืนกินการต่อสู้ดิ้นรนอันน่าสะเทือนใจ แต่ประสาทสัมผัสกลับคมชัดยิ่งขึ้นในความมืด
เสิ่นเถาเถานอนแข็งทื่อ หัวใจยังคงเต้นระรัวไม่หยุด นางได้ยินเสียงลมหายใจหอบของตัวเองชัดเจน และได้ยินเสียงหายใจหนักอึ้งอัดอั้นของเซี่ยอวิ๋นจิ่งยิ่งกว่า
เสียงนั้นในความมืดอันเงียบสงัด ดั่งเสียงกลองใหญ่ตีกระทบแก้วหูของนาง
ท่ามกลางความมืด เซี่ยอวิ๋นจิ่งค่อย ๆ ปล่อยเสิ่นเถาเถา เขานอนหงายอยู่ข้าง ๆ อกพลุ่งขึ้นลงอย่างรุนแรง ปล่อยให้กระแสความร้อนแรงนั้นปะทะกันอยู่ในกาย
เขาหลับตา ใช้กำลังใจทั้งหมดต่อสู้กับความปรารถนาอันโหมกระหน่ำ กายยังคงเกร็ง เหงื่อท่วมเสื้อใน เปียกชื้นติดผิว ก่อให้เกิดความร้อนรุ่มทรมาน เขาไม่กล้าขยับ กลัวว่าการเคลื่อนไหวแม้เพียงเล็กน้อย จะทำลายสมดุลอันเปราะบางในความมืดนี้